«Πήγα στο Ιράν οδικώς, γιατί τα αεροδρόμια ήταν κλειστά». Με αυτήν τη φράση, η Κάτια Αντωνιάδη περιγράφει την αρχή ενός ταξιδιού που εξελίχθηκε σε μία από τις πιο απαιτητικές εμπειρίες της δημοσιογραφικής της πορείας. Διασχίζοντας σύνορα σε μια περίοδο έντασης και περιορισμών, κατάφερε να βρεθεί στο εσωτερικό του Ιράν, σε μια στιγμή που, όπως λέει, «η πραγματικότητα αλλάζει καθημερινά» και η πρόσβαση για ξένους δημοσιογράφους παραμένει εξαιρετικά δύσκολη.
Κατά τη διάρκεια της αποστολής της, κινήθηκε ανάμεσα σε πόλεις, κατέγραψε εικόνες από βομβαρδισμένα σημεία, μίλησε με πολίτες και βρέθηκε ακόμη και εν πλω στα Στενά του Ορμούζ, εκεί όπου «όπου κι αν γύριζες το βλέμμα, έβλεπες καράβια».
Ωστόσο, πέρα από τη γεωπολιτική ένταση και τις στρατηγικές ισορροπίες, αυτό που την αιφνιδίασε περισσότερο ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι αλλά και όσα της είπαν ότι ισχύουν για τη μαντίλα. «Δεν ήταν σκηνοθετημένο, ήταν αυθόρμητο», σημειώνει για τις καθημερινές συγκεντρώσεις στις πλατείες, ενώ τονίζει ότι «είναι άνθρωποι σαν εμάς», περιγράφοντας μια κοινωνία που συνεχίζει να ζει, να εργάζεται και να ελπίζει, παρά τον πόλεμο.
Ανάμεσα σε εικόνες σκληρές, όπως ένα βομβαρδισμένο σχολείο και οικογένειες που πενθούν, καθώς και στιγμές βαθιά ανθρώπινες, η ίδια επιλέγει να κρατήσει αυτό που «δεν φαίνεται στις οθόνες»: την καθημερινότητα, τις μικρές παρέες, τις συζητήσεις και την ανάγκη των ανθρώπων να ακουστεί η δική τους πλευρά. «Θέλουν η διπλωματία να κερδίσει», λέει χαρακτηριστικά.
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Γιάννης Πανταζόπουλος
Κάμερα - Μοντάζ: Γεράσιμος Δομένικος
Ηχοληψία: Αλέξανδρος Αντωνίου
Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς
