Ικανός να διαβάζει τον Αριστοφάνη από το πρωτότυπο, ο Σταμάτης Κραουνάκης αναγνωρίζει στη «Λυσιστράτη» μια παρτιτούρα όπερας με ενσωματωμένες σκηνικές οδηγίες, στην οποία διαδραματίζεται «ό,τι ακριβώς συμβαίνει τώρα: “μια ανάπαυλα στον πόλεμο που μαίνεται, με τη μορφή μιας μίνι τυραννίας”». Στη μουσική παράσταση που ετοιμάζει για το Ηρώδειο, την εξεγερμένη Λυσιστράτη πλαισιώνουν «Ινδές, Ρωσίδες, βλάχες, τρελές, απονενοημένες…», ενώ παράλληλα μνημονεύονται όλοι οι πόλεμοι του 20ού αιώνα. Για τον ίδιο, «τα ζύγια έχουν σημασία. Γιατί εκεί που είναι πολύ γελαστικά τα πράγματα, μένει κι ένα δάκρυ στη χούφτα».
Γιος ενός ξυλέμπορα-«ζογκλέρ» και μιας θρησκευόμενης «μουρλέγκως», πολύ ερωτευμένων μεταξύ τους, ο Σταμάτης Κραουνάκης δέθηκε με το πιάνο από τα δέκα του, έκανε άτσαλες μουσικές σπουδές μέχρι να τον βάλει σε τάξη η Κλέλια Τερζάκη, «μια σπουδαία δασκάλα από την Ανατολική Γερμανία», κι αν στα τριάντα του, με την επιτυχία, πήγε να ψωνιστεί λιγάκι, «ευτυχώς η Λίνα (Νικολακοπούλου) δεν μ’ άφηνε να ησυχάσω, ανέβαζε τον πήχη συνέχεια».
Υπάρχει γι’ αυτόν ζωή πέρα από τη μουσική; Υπήρξαν φορές που το συναίσθημα στάθηκε κακός οδηγός αντί για ευλογία; Τι συμβουλές τού έδωσε ο Μάνος Χατζιδάκις; Γιατί μακαρίζει τον εαυτό του που δεν έκανε οικογένεια; Ποια είναι η σχέση του με το χρήμα; Και τι τον ενοχλεί περισσότερο στο πολιτικό σκηνικό; Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο δημοφιλής συνθέτης μιλάει σε χαμηλούς τόνους και το ομολογεί: στα εβδομήντα του, δεν έχει όρεξη για καβγάδες. «Τώρα μιλάω και με ανθρώπους με τους οποίους στο παρελθόν έχω σκοτωθεί».
