«ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, σ’ αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς ταλαντεύομαι μεταξύ δύο συναισθηματικών πόλων», γράφει η Αμερικανίδα δημοσιογράφος στο άρθρο της με τίτλο «It’s Not Trump. It’s America.» που δημοσιεύτηκε χθες στους «New York Times». «Κάποιες στιγμές, λέω στον εαυτό μου ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μια μοναδικά κακόβουλη φιγούρα που έχει καταλάβει μοχλούς εξουσίας τους οποίους κανένας προηγούμενος Πρόεδρος δεν είχε τολμήσει ποτέ να αρπάξει. Αυτή η ερμηνεία δεν σταματά την κρατική βία στους δρόμους ή τις παράνομες στρατιωτικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Ωστόσο, προσφέρει και μια παρηγοριά. Μόλις ο Τραμπ αποχωρήσει από τη σκηνή –όπως απαιτούν οι νόμοι της φύσης, αν όχι της πολιτικής– μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα συντελεστεί κάποιου είδους αποκατάσταση της αμερικανικής δημοκρατικής και συνταγματικής τάξης».
«Στις πιο σκοτεινές μέρες όμως, καταλήγω να στρέφομαι προς μια πιο διεξοδική αφήγηση: ότι ο Τραμπ είναι η εκπλήρωση αυτού που ήταν πάντα η Αμερική – μια αυτάρεσκη χώρα, στην οποία οι μύθοι που η ίδια έχει θρέψει για τον εξαιρετισμό της τής δίνουν το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει. Ο Τραμπ δεν ήρθε από το πουθενά. Οι δύο νίκες του σφυρηλατήθηκαν από τις επιλογές που έκαναν οι Αμερικανοί ψηφοφόροι και την ηγεσία που εξέλεξαν. Αν δεν υπήρχε, η ιστορία θα είχε εφεύρει κάποιον σαν κι αυτόν. Κι αυτή η εξήγηση προσφέρει μια κάποια παρηγοριά υπό την έννοια ότι τουλάχιστον είναι κάτι που μπορεί να συλλάβει ένας λογικός νους».
«Η ήττα του Τραμπ το 2020, οι παρεμβάσεις των δικαστηρίων προκειμένου να εμποδίσουν μερικές από τις πιο αποθρασυμένες κινήσεις του και η προοπτική μιας συντριπτικής νίκης των Δημοκρατικών στις προσεχείς ενδιάμεσες εκλογές ενισχύουν τη θεωρία της εκτροπής. Ωστόσο, άλλες εξελίξεις –ο θρίαμβος του Τραμπ στη λαϊκή ψήφο το 2024, η σχεδόν πλήρης υποταγή του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στη θέλησή του και η χορήγηση από το Ανώτατο Δικαστήριο ευρείας ασυλίας στον Τραμπ για πιθανές εγκληματικές πράξεις που διέπραξε ως Πρόεδρος– υποδηλώνουν το αντίθετο».
«Ο πόλεμος στο Ιράν έθεσε τέλος σε αυτή την αμφιταλάντευση. Αποτελεί, βεβαίως, το προϊόν της μοναδικής επιπολαιότητας του Τραμπ, καθώς βυθίζεται απερίσκεπτα σε μια σύγκρουση που οι προκάτοχοί του είχαν τουλάχιστον τη σοφία να αποφύγουν. Ωστόσο, αποτελεί επίσης το λογικό επιστέγασμα δεκαετιών αμερικανικής ιστορίας – το αποτέλεσμα του εθισμού της χώρας στην τεχνολογική “μαγεία” που της επιτρέπει να διεξάγει πολέμους εξ αποστάσεως, της στενόμυαλης πεποίθησης ότι μπορεί να διαμορφώσει τα γεγονότα και τις καταστάσεις σε μακρινά μέρη διά της βίας, της σταθερής αποδυνάμωσης των συνταγματικών περιορισμών στην προεδρία».
«Είναι ο Τραμπ μια τερατώδης ανωμαλία της αμερικανικής ιστορίας ή απλώς η εκπλήρωσή της, μια εκτροπή ή το αποκορύφωμά της; Η απάντηση, σίγουρα, είναι και τα δύο. Όμως, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Τραμπ αποκάλυψε μια πολύ παλαιότερη ασθένεια: την ακλόνητη πίστη της Αμερικής στην ικανότητά της να διαμορφώνει τον κόσμο σύμφωνα με τα γούστα της, αδιαφορώντας για το τι μπορεί να θέλουν οι άλλοι και με απόλυτη πεποίθηση ότι το δικό της πλάνο είναι το σωστό. Πέρα από τον Τραμπ, εμείς οι Αμερικανοί πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτή την παραμορφωτική νοοτροπία (…)».
«… Ο Τραμπ κατάργησε κάθε απόσταση μεταξύ της προσωπικής του βούλησης και της αμερικανικής βούλησης, δηλώνοντας, όταν αποδέχτηκε την υποψηφιότητα για την προεδρία το 2016, ότι “μόνο εγώ μπορώ να το διορθώσω”. Όπως και η Αμερική, ο Τραμπ δεν μπορεί να αποτύχει· μπορεί μόνο να τον κάνουν να αποτύχει. Για όλα φταίει πάντα κάποιος άλλος. Έχοντας στα χέρια του τα εργαλεία της αυτοκρατορικής προεδρίας, θεωρεί σαφώς την Αμερική ταυτόσημη με το πρόσωπό του. Απορρίπτει κάθε προσποίηση συνταγματικής τάξης. Γνωρίζει ενστικτωδώς πότε κερδίζονται οι πόλεμοι, όπως έχει πει, και το μόνο όριο είναι η δική του αίσθηση της ηθικής».
«Στον Περσικό Κόλπο, αυτή η ψευδαίσθηση ήρθε αντιμέτωπη με την υλική πραγματικότητα. Η ελπίδα του Τραμπ για μια ταχεία κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος ήταν πάντα στο πεδίο της φαντασίας. Η γεωγραφία παίρνει την εκδίκησή της: το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που τροφοδοτούν μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας διέρχονται από έναν στενό πορθμό που ελέγχει ουσιαστικά το Ιράν. Μια χερσαία εισβολή στο απέραντο και απρόσιτο έδαφός του θα μπορούσε να υπερβεί κατά πολύ το τέλμα του Βιετνάμ. Το ιρανικό καθεστώς φαίνεται προετοιμασμένο για έναν μακρύ πόλεμο».
«Ωστόσο, ο Τραμπ φαίνεται ανίκανος να συλλάβει την ιδέα μιας δύναμης απρόσβλητης από την παντοδύναμη ισχύ της Αμερικής. Και δεν μπορεί να φανταστεί ότι ένας μακρινός πόλεμος θα μπορούσε ενδεχομένως να βλάψει εκ του μακρόθεν την Αμερική. Αλλά οι εκτοξευόμενες τιμές του φυσικού αερίου, τα αυξανόμενα επιτόκια και η προοπτική κατάρρευσης της χρηματιστηριακής αγοράς έχουν βάλει τέλος σε οποιεσδήποτε αυταπάτες περί ασφαλούς απομόνωσης από την παγκόσμια οικονομία. Αν αυτός ο πόλεμος συνεχιστεί, οι Αμερικανοί θα υποφέρουν πολύ…»
«…Και οι δύο απόψεις –ο Τραμπ ως εκτροπή ή ως εκπλήρωση της ιστορίας– έκαναν την Αμερική πρωταγωνίστρια της δικής της ιστορίας και τον κόσμο σκηνή. Χρειάζεται ένα ευρύτερο πλαίσιο, μια ειλικρινής σύνδεση με την ιστορία και η προθυμία να παραδεχτούμε ότι η Αμερική είναι, όπως κάθε έθνος, απλώς ένα ακόμα μέρος στον κόσμο.
Η Αμερική δεν ξέρει πώς να υπάρχει σε έναν κόσμο τον οποίον δεν ελέγχει. Από την ίδρυσή της, έχει πείσει τον εαυτό της ότι είναι απλά πολύ μεγάλη, πολύ πλούσια και πολύ απομονωμένη για να υποστεί σοβαρές συνέπειες από τις πράξεις της. Αλλά δεν θα υπάρξει διαφυγή από τον κατακλυσμό στο Ιράν. Στον απόηχό του, υπάρχει μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τη θέση μας σε έναν αλληλένδετο κόσμο και να δούμε τον εαυτό μας με σαφήνεια. Ο τρόπος για να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της αποτυχίας και της κακοπιστίας είναι να αποτινάξουμε τις ψευδαισθήσεις μας μια για πάντα».
