ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν έχω δουλειά και με επηρεάζει αρνητικά αυτό. Έχω πρόβλημα με την μέση μου (κήλη) με συνέπεια να μην μπορώ να σηκώνω πολύ βάρος (έχω και παραπανίσια κιλά) οπότε αυτό ουσιαστικά αποκλείει όσες δουλειές βλέπω στις αγγελίες εργασίας που έχουν να κάνουν με χειρωνακτική εργασία (π.χ. βοηθός σε αποθήκη, εργάτης σε εργοστάσια, κτλπ). Οπότε αποκλείονται αυτόματα το 70% περίπου των αγγελιών που βλέπω. Όσες δεν είναι σε τέτοιο πόστο/αντικείμενο που να είναι καθαρά χειρωνακτικό, δουλειές γραφείου δηλαδή, όλες αυτές απαιτούν "γνώσεις λογιστικής" (κάτι που και να θέλεις να το μάθεις εμπειρικά απλά δεν γίνεται αν δεν θέλουν να στο δείξουν). Αυτές που τα μόνα απαραίτητα που ζητάνε είναι γνώση Η/Υ και καλή γνώση Αγγλικών, είναι δουλειές που για κάποιον ανεξήγητο λόγο απευθύνονται μόνο προς "υποψήφιες" (π.χ. δουλειές σε κοσμηματοπωλεία ή ταμείο σε εστιατόρια) , δηλαδή αυτά που θα μπορούσα άμεσα να τα κάνω, δεν μπορώ λόγω φύλου. Έχω απελπιστεί αρκετά, εδώ και μήνες ψάχνω και τίποτα. Έχω στείλει βιογραφικό σε όσες δουλειές είναι στην "γκρι ζώνη" (όχι εντελώς χειρωνακτικές -τουλάχιστον μέσα στα όρια αντοχής μου- , π.χ. υπάλληλος σε βενζινάδικο, σε μίνι μάρκετ, σε κέντρο φωτοτυπειών, ως πωλητής σε ανθοπωλεία, οπουδήποτε) και δεν πήρα κάποια θετική απάντηση, μόνο τα γενικά και αόριστα "θα σας ειδοποιήσουμε" (με 3 τελίτσες, όπως στα "to be continued..." στις σειρές). Είμαι 30 ετών και πραγματικά απορώ με την αγορά εργασίας, πως γίνεται ενώ έχω όλα τα απαιτούμενα για να κάνω πολλές από τις δουλειές στις οποίες υπάρχει ζήτηση, ζητάνε κυρίως να έχει ο υποψήφιος προυπηρεσία, δηλαδή ακόμα και σε αγγελία για λάντζα (= να πλένεις πιάτα, κυριολεκτικά αυτό) έχω δει να αναφέρει προυπηρεσία. Και φυσικά και με την ανεργια που υπάρχει με το που ανοίξουν 9μηνα προγράμματα στην ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ) το σύστημα "κλείνει" μέσα σε μερικές μέρες, ποτέ δεν έχω βρει τίποτα από εκεί απλά είμαι καταχωρημένος ως άνεργος για τα ελάχιστα προνόμια (μερικές δωρεάν θεατρικές παραστάσεις, μία μείωση στα εισιτήρια των ΜΜΜ, κ.α.). Σκέφτομαι τον Σεπτέβριο να πάω να γραφτώ σε κάποιο ΣΑΕΚ ή σε κάποιο ανοιχτό πανεπιστήμιο, αλλά από την άλλη είμαι 30 ετών, ως πότε ακόμα θα σπουδάζω; Ξέρω πως πολλοί/ες βρίσκονται στην ίδια κατάσταση (είτε θέλουν να το παραδεχτούν είτε όχι) απλά είναι αλλιώς όταν το βιώνεις προσωπικά, μπορώ να μιλήσω σε κάποιον φίλο μου για αυτό και να πει ότι με καταλαβαίνει, όμως είναι πολύ διαφορετικό όταν επηρεάζει εσένα μία κατάσταση. Η ειρωνία είναι ότι με τον ορισμό της ανεργίας ως "δουλειά την οποία δεν σπούδασε κάποιος/α και όμως την κάνει για βιοποριστικό λόγο" , δεν έχω γνωρίσει ούτε ένα άτομο που να εργάζεται σε αυτό το αντικείμενο το οποίο και σπούδασε. Με τον ορισμό του "βγάζω χρήματα με οποιοδήποτε τρόπο" , δεν είναι άνεργοι όμως αν δεν είχαν τη οικονομική βοήθεια/ενίσχυση των γονιών τους (είτε μένουν μαζί τους είτε μένουν μόνοι τους αλλά τους στέλνουν χρήματα) , δεν θα την έβγαζαν πέρα. Νιώθω πραγματικά πως εμείς στα πρώτα -άντα, είμαστε μία γενιά που είναι καταδικασμένη στο άγχος και την αβεβαιότητα. Ελπίζω να αλλάξει κάποια στιγμή αυτό.