Με την κυκλοφορία της νέας ταινίας The Bride!, που επαναπροσεγγίζει τον μύθο της Νύφης του Φρανκενστάιν, το βλέμμα στρέφεται ξανά στην ηθοποιό που έδωσε ζωή στον εμβληματικό χαρακτήρα το 1935. Η Elsa Lanchester, παρότι εμφανίστηκε στην οθόνη για λιγότερο από τρία λεπτά, δημιούργησε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές στην ιστορία του κινηματογραφικού τρόμου.
Σχεδόν έναν αιώνα μετά την πρεμιέρα της, η «Νύφη του Φρανκενστάιν» παραμένει μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές στην ιστορία του κινηματογραφικού τρόμου. Παρότι εμφανίζεται στην οθόνη για λιγότερο από τρία λεπτά, η ερμηνεία της Elsa Lanchester στο φιλμ του 1935 Bride of Frankenstein της Universal έχει αποκτήσει διαχρονικό χαρακτήρα. Με αφορμή τη νέα κινηματογραφική επανερμηνεία του μύθου στη σύγχρονη ταινία The Bride!, η ιστορία της ηθοποιού πίσω από το εμβληματικό πρόσωπο επιστρέφει στο προσκήνιο.
Η Universal είχε μετατρέψει την αποκάλυψη της «Νύφης» σε διαφημιστικό μυστήριο, αφήνοντας να διαρρεύσουν ονόματα ηθοποιών της εποχής. Στην πραγματικότητα, ο σκηνοθέτης James Whale γνώριζε από την αρχή ότι τον ρόλο θα ενσάρκωνε η Elsa Lanchester, μια Βρετανίδα ηθοποιός με έντονη παρουσία στη λονδρέζικη καλλιτεχνική σκηνή της δεκαετίας του 1920.
Η εικόνα της Νύφης – τα μαλλιά με τις λευκές «αστραπές», ο ραμμένος λαιμός, το έντονο μακιγιάζ – εμπνεύστηκε εν μέρει από τη Νεφερτίτη. Η αποκάλυψη του χαρακτήρα στο φινάλε της ταινίας προκάλεσε ενθουσιασμό στο κοινό της εποχής. Έκτοτε, η φιγούρα της καταγράφηκε ως μία από τις πιο εμβληματικές δημιουργίες του κινηματογραφικού σύμπαντος του Φρανκενστάιν.
Η ζωή της Lanchester υπήρξε εξίσου αντισυμβατική. Γεννημένη το 1902 στο νότιο Λονδίνο, μεγάλωσε σε οικογένεια σοσιαλιστών ακτιβιστών. Οι γονείς της δεν είχαν παντρευτεί, γεγονός που θεωρήθηκε σκανδαλώδες για την εποχή. Η μητέρα της, Biddy, υπήρξε έντονα πολιτικοποιημένη, συμμετείχε σε φεμινιστικά κινήματα και είχε συνδεθεί με τον κύκλο της οικογένειας του Karl Marx. Το οικογενειακό περιβάλλον ήταν γεμάτο πολιτικές συζητήσεις, διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τις αρχές.
Σε ηλικία μόλις 17 ετών, η Lanchester ίδρυσε παιδικό θέατρο στο Λονδίνο, αψηφώντας τις τοπικές αρχές όταν επιχείρησαν να το κλείσουν. Λίγα χρόνια αργότερα συνίδρυσε το Cave of Harmony, ένα μποέμ κλαμπ στο κέντρο της πόλης που αποτέλεσε σημείο συνάντησης καλλιτεχνών και διανοουμένων της εποχής. Ανάμεσα στους θαμώνες συγκαταλέγονταν ο HG Wells, ο Aldous Huxley και ο μελλοντικός σκηνοθέτης James Whale.
Η Lanchester ανέπτυξε φήμη εκκεντρικής περφόρμερ, με σαρκαστικό χιούμορ και τολμηρή σκηνική παρουσία. Πόζαρε γυμνή για «καλλιτεχνικές» φωτογραφίες, ενώ συμμετείχε ακόμη και σε σκηνοθετημένες σκηνές απιστίας για να διευκολύνει δικαστικά διαζύγια – μια πρακτική που χρησιμοποιούσαν δικηγόροι της εποχής.
Το 1929 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Charles Laughton. Ο γάμος τους, αν και μακροχρόνιος, υπήρξε σύνθετος. Ο Laughton, ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς ηθοποιούς του 20ού αιώνα, παραδέχθηκε αργότερα ότι ήταν «εν μέρει ομοφυλόφιλος». Η προσωπική τους σχέση υπήρξε αντικείμενο έντασης, ενώ η καριέρα του συχνά επισκίαζε τη δική της.
Η μετακόμιση στο Χόλιγουντ στις αρχές της δεκαετίας του 1930 δεν υπήρξε εύκολη για την Lanchester. Παρά τις αρχικές δυσκολίες, η πρόταση του Whale για το Bride of Frankenstein της έδωσε μία από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας της. Στην ταινία ενσάρκωσε διπλό ρόλο: τόσο τη Mary Shelley στο εισαγωγικό μέρος όσο και τη Νύφη στο φινάλε.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, το σώμα της τυλιγόταν με επιδέσμους, ενώ για τη χαρακτηριστική σκηνή της αφύπνισης, υιοθέτησε το σφύριγμα και το «σφύριγμα-συριγμό» που είχε παρατηρήσει σε κύκνους στο Regent’s Park. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η ίδια διατηρούσε έντονη διάθεση χιούμορ στα γυρίσματα, συμβάλλοντας στο ιδιαίτερο ύφος της ταινίας.
Η Bride of Frankenstein θεωρείται σήμερα όχι μόνο κλασικό έργο τρόμου, αλλά και φιλμ με στοιχεία ειρωνείας και υπόγειας σάτιρας. Η σκηνή στην οποία η Νύφη απορρίπτει το Τέρας έχει ερμηνευτεί ως ανατροπή του ρομαντικού μύθου και ως συμβολική πράξη αυτονομίας.
Στα επόμενα χρόνια, η Lanchester ακολούθησε κυρίως δευτερεύοντες ρόλους στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ και εμφανίστηκε σε γνωστές παραγωγές, μεταξύ των οποίων το Witness for the Prosecution (1957). Πέθανε το 1986 σε ηλικία 84 ετών.
Παρά τη σύντομη εμφάνισή της στην ταινία του 1935, η εικόνα της Νύφης παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κινηματογραφικά σύμβολα του 20ού αιώνα. Η διαχρονικότητα του χαρακτήρα αποδεικνύει ότι ακόμη και μια ολιγόλεπτη παρουσία μπορεί να καθορίσει την ιστορία του σινεμά.
