ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΛΜΠΟΥΜ, για τα οποία θα γράψουμε στη συνέχεια, περιστρέφονται γύρω από τον πολυδιάστατο κόσμο του ροκ. Οι s̶i̶s̶t̶e̶r̶ , οι οποίοι δεν μας αποκαλύπτονται ούτε ως ονόματα ούτε φωτογραφικά, δίνουν το πρώτο άξιο άλμπουμ της χρονιάς, ένα 2LP γεμάτο με καταπληκτικά instros, ο Theodoros, frontman των ιστορικών Λευκή Συμφωνία, προτείνει ένα αγγλόφωνο άλμπουμ, πιστό στο στυλ του, ενώ τα Κίτρινα Ποδήλατα, με το νέο εορταστικό LP τους, με τα πολλά καλοφτιαγμένα τραγούδια, μας γυρίζουν πίσω στα 90s-early 00s, όταν γνώριζαν επιτυχία συγκροτήματα σαν τους Πυξ-Λαξ, Domenica, De Facto και άλλα διάφορα.
s̶i̶s̶t̶e̶r̶ : blood
[Same Difference Music, 2026]
Το πρώτο άλμπουμ των s̶i̶s̶t̶e̶r̶ υπό τον τίτλο “untrue” είχε κυκλοφορήσει το 2018 από την Underflow, έχοντας επιρροές από Flipper, Hüsker Dü, Butthole Surfers, Material, Meat Puppets, Thin White Rope, Savage Republic... Οκτώ χρόνια αργότερα, δηλαδή σήμερα, οι s̶i̶s̶t̶e̶r̶ επανέρχονται στη δισκογραφία, με τις ίδιες πάνω-κάτω αναφορές, μ’ ένα double LP πενήντα και κάτι λεπτών, στο οποίο καταγράφονται επτά κομμάτια τους (ένα, δύο, δύο και δύο ανά πλευρά).
Όλη την Side 1 καταλαμβάνει το 11λεπτο “orca”, ένα δυναμικό ορχηστρικό (όλα τα tracks είναι instrumentals εξάλλου), το οποίο εξελίσσεται όχι αργά, αλλά πάντως... βαριά, με τις κιθάρες να εμφανίζονται με ποικίλα timbre, και με το ρυθμικό τμήμα να κινείται σε κάπως μονότονα, αλλά σίγουρα υποβλητικά πλαίσια. Το λέω, γιατί το “orca” κατ’ ουσίαν κόβεται στα δύο, βγάζοντας όμως και στα δύο τμήματά του την ίδια ένταση και το ίδιο trance.
Το “dark candy”, που κλείνει την πλευρά, είναι μια 6λεπτη ροκιά, που διαθέτει επιπρόσθετα όργανα σε ρόλο υποβολιμαίο όμως και με τις κιθάρες, είτε σε twangy πλαίσια, είτε σε πιο experimental, να κάνουν και πάλι τη διαφορά.
Στο “subterfuge”, που ανοίγει την Side B, είναι και πάλι το ύφος και το στυλ των s̶i̶s̶t̶e̶r̶ που σε πάει μπροστά, μ’ αυτή την ιδιότυπη α λα 17 Pygmies εισαγωγή του, με τη συνέχεια να είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσα, εννοείται, καθώς συνδυάζονται ατμοσφαιρικά και noisy στοιχεία με τρόπο σίγουρο και δοκιμασμένο. Το “dark candy”, που κλείνει την πλευρά, είναι μια 6λεπτη ροκιά, που διαθέτει επιπρόσθετα όργανα σε ρόλο υποβολιμαίο όμως (όπως συμβαίνει με το σαντούρι του Παναγιώτη Μπάρα) και με τις κιθάρες, είτε σε twangy πλαίσια, είτε σε πιο experimental, να κάνουν και πάλι τη διαφορά. Αν στα παραπάνω προσθέσεις και τις παραδοσιακές νύξεις τότε απλώς συζητάμε για ένα πολύ καλό, δηλαδή καταπληκτικό instro, που δείχνει από μόνο του την... ρέντα των s̶i̶s̶t̶e̶r̶ στο “blood”.
![s̶i̶s̶t̶e̶r̶ : blood [Same Difference Music, 2026]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20greek%20reviews%201.jpg)
Φυσικά και ο δεύτερος δίσκος δεν μπορεί παρά να κινείται στο ίδιο υψηλό επίπεδο, με το “Jeanne d’Arc (heaven’s blade)”, το C1 track δηλαδή, που χωρίζεται κι αυτό στα δύο, να προσφέρει δυνατές συγκινήσεις. Πρώτης τάξεως το μπάσο εδώ, που «βιδώνει» όλο το track, και βεβαίως τα ρυθμικά και μελωδικά στοιχεία, που παρατάσσονται με τόλμη και πρωτοτυπία. Στο C2 “nox tremenda”, ο αρχικός θόρυβος λειτουργεί περισσότερο σαν χαλί στο «πίσω μέρος», με το rhythm section να παίρνει πάνω του, στην πορεία, όλο το κομμάτι, έχοντας τα γεμίσματα των κιθαρών συνεχώς σε πρώτο πλάνο και με το πιανιστικό κλείσιμο να προβάλλει, φανερά πλέον, την υποβόσκουσα ambience.
To “boombox”, πρώτο κομμάτι της τέταρτης πλευράς, παίζει έντονα με το beat, που όμως «κόβεται» τακτικά από τα breaks των κιθαρών, τα οποία έχουν τον τρόπο να το ανανεώνουν. Στο έσχατο 10λεπτο “tao”, που κλείνει και την πλευρά, μα και συνολικώς το 2LP, έχουμε μία ακόμη περιπετειώδη σύνθεση με τις κιθάρες, το μπάσο, τα ντραμς και ό,τι άλλο να πειθαρχούν (να μια «σωστή» λέξη για την περίπτωση του “blood”) στο συνολικότερο ηχητικό concept του 2LP, προσφέροντας ένα ακόμη κομμάτι ροκ περιδίνησης και σίγουρα «ερημικής» αισθητικής.
Ηχογραφημένο στα AUX Studios και Electricity Sound Studio της Αθήνας από τους Kimon Vlachakis και Dimitris Staikopoulos και σε παραγωγή, μείξη και mastering από τον Coti K, το “blood” των s̶i̶s̶t̶e̶r̶ θέτει υποψηφιότητα, από τόσο νωρίς, για ένα από «τα άλμπουμ της χρονιάς» (ό,τι κι αν σημαίνει, τέλος πάντων, αυτή η φράση).
THEODOROS: Every Day I Die
[DreamRitual, 2024/2025]
Ο Theodoros είναι ο Θοδωρής Δημητρίου, frontman του ιστορικού συγκροτήματος Λευκή Συμφωνία, ο οποίος στην αρχή της προηγούμενης χρονιάς κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του, στη δική του ανεξάρτητη εταιρεία DreamRitual. Ο τίτλος του είναι “Every Day I Die”. Γι’ αυτό το LP (200 αριθμημένα αντίτυπα) ο Theodoros γράφει μουσικές, στίχους, τραγουδά, ενώ χειρίζεται ακόμη σύνθια, πιάνο, κάνοντας και προγραμματισμό. Δίπλα του, κατά βάση, βρίσκεται μόνον ένας μπασίστας-κιθαρίστας, ο Hector D.
Το πρώτο που πρέπει να πούμε είναι πως ο στίχος, εδώ, είναι σχεδόν πάντα αγγλικός (καθώς μεταξύ των δέκα τραγουδιών υπάρχει μόνον ένα με ελληνικά λόγια). Ένα δεύτερο γνώρισμα του “Every Day I Die” έχει να κάνει με το γεγονός πως τα περισσότερα tracks στηρίζονται σ’ ένα βαρύ ρυθμικό τμήμα, που ακούγεται μπροστά και δυνατά, με τα πλήκτρα, τη φωνή και τις κιθάρες να τοποθετούνται σ’ ένα επίπεδο ελαφρώς πιο πίσω. Αυτό προσδίδει στα τραγούδια του Theodoros μια φαινομενική εξωστρέφεια – την αποκαλώ «φαινομενική», γιατί ο στίχος, και περαιτέρω οι ερμηνείες, δεν κινούνται στην αυτή διαδρομή.
![s̶i̶s̶t̶e̶r̶ : blood [Same Difference Music, 2026]](/sites/default/files/inline-images/a%20LIFO%20greek%20reviews%203.jpg)
Όσοι γνωρίζουν τη στιχουργική του Theodoros από τους δίσκους των Λευκή Συμφωνία θα διαπιστώσουν πως, και με τον αγγλικό λόγο του, τα πράγματα δεν αλλάζουν. Ουσιαστικά έχουμε, και εδώ, τα γνωστά ποιητικά, λυρικά και σκοτεινά μοτίβα, που χαρακτηρίζουν το “Every Day I Die” απ’ άκρη σ’ άκρη. Δείγμα από το “Sometimes we dream”, ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του LP:
«Κρυβόμαστε σε ένα αθέατο μέρος / βυθισμένοι σε μια λίμνη από θλίψεις / σ’ αυτή τη σκοτεινή διαδρομή βαδίζουμε χωρίς τελειωμό / φιλώντας τόσο ψυχρά αυτά τα χείλη. Ουρλιάζουμε στ’ αστέρια / πάνω από την αιωρούμενη σιωπή / το φεγγάρι αποκαλύπτει τα σημάδια / τον τελευταίο μας χορό στη φωτιά».
Προσωπικά, από την πρώτη πλευρά μού άρεσε ιδιαιτέρως και το “Wait for the day”, με όλα τα tracks σε κάθε περίπτωση να εμφανίζουν μια ενότητα υποδειγματική.
Τα ίδια, φυσικά, ισχύουν και για τη δεύτερη πλευρά, με το “Flowers in flames” να κερδίζει άνετα τις εντυπώσεις («Πίσω από συρματοπλέγματα / οι επιθυμίες γίνονται πραγματικότητα / τα τριαντάφυλλα ανθίζουν ξανά / αλλά δεν έχουν πλέον άρωμα / Ο χρυσός χάνει τη λάμψη του / καθώς τα όπλα σκουριάζουν / τα σκυλιά παρακολουθούν σιωπηλά / τα πουλιά αρνούνται να προσγειωθούν / Μακάρι μια μέρα αυτή η αυταπάτη να τελειώσει / ίσως να πιστέψουμε στους εαυτούς μας / εικόνες από μιαν άλλη ζωή / σκιές από ένα άλλο παρελθόν»).
Το “Every Day I Die” είναι ένας δίσκος πιστός στην παράδοση που έχει δημιουργήσει με τα τραγούδια του 40 χρόνια τώρα ο Theodoros, και αυτό είναι, οπωσδήποτε, ένα από τα αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματά του.
THEODOROS - Wait For The Day
ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ: ΑΝΑλOG+25
[yellownote / Μετρονόμος, 2025]
Νέος δίσκος, βινύλιο, για τα Κίτρινα Ποδήλατα, αγαπημένο ροκ συγκρότημα του λαού, το οποίο αποτελείται ως γνωστόν από τ’ αδέλφια Παντελιά, τον Γιώργο και τον Αλέξανδρο. Στο «ΑΝΑλOG+25» οι Παντελιάδες έχουν γράψει και τα οκτώ τραγούδια του δίσκου, κάνοντας και τις ενορχηστρώσεις – με καμιά 20αριά τραγουδιστές και μουσικούς (Γιάννης Κότσιρας, Υπόγεια Ρεύματα, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Πετράκης-Λούκας Χαλκιάς, Νίκος Παραουλάκης, Τάσος Πέππας, Νίκος Γιούσεφ, Γρηγόρης Κλιούμης...) να συμμετέχουν στην ηχογράφηση. Είναι ένα εορταστικό LP το «ΑΝΑλOG+25», κάτι που υπογραμμίζει και η παρουσία τής πολυμελούς Νεανικής Χορωδίας Λεοντείου Σχολής Νέας Σμύρνης σε κάποια από τα tracks του.
Λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί, οι Παντελιάδες, ξέρουν να γράφουν τραγούδια, καλά και γερά τραγούδια εννοώ, όχι μετριότητες, και... 25 χρόνια μετά από το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία, μ’ εκείνο το φερώνυμο CD τους στην MBI, εξακολουθεί η φλογίτσα τους να καίει. Η έμπνευση, εννοώ, δεν τους έχει εγκαταλείψει, και αυτό είναι ό,τι περισσότερο μπορείς να απαιτήσεις (ας το πω έτσι), διαχρονικά, από τους δημιουργούς.
Κοντολογίς τραγούδια σαν τα «Ανατολή» (με Lou is και την χορωδία της Λεοντείου) και «Αόρατο λιμάνι» (πολύ καλό) δείχνουν το πόσο μετράνε και σήμερα οι Παντελιάδες (δηλαδή τα Κίτρινα Ποδήλατα) σαν τραγουδοποιοί, με όλα τα υπόλοιπα κομμάτια τους, όπως τα «Ένα χέρι αληθινό πάνω στον ώμο» (συμμετέχουν τα Υπόγεια Ρεύματα) και «Στεριά» (συμμετέχει ο Β. Παπακωνσταντίνου), να κινούνται από ένα καλό επίπεδο και πάνω.
Ωραία τη γιορτάζουν την 25ετία τους τα Κίτρινα Ποδήλατα – αποδοτικά για όλους μας!
Κίτρινα Ποδήλατα - Αόρατο λιμάνι - ANAλOG+25
