ΔΥΟ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΟΚ μέσα σε έναν μήνα είναι πολλά. Ο πρωθυπουργός του Καναδά, Μαρκ Κάρνεϊ, προκάλεσε το πρώτο στο Νταβός, όταν ενταφίασε την «ευχάριστη μυθοπλασία» της διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες και υποστήριξε πειστικά ότι ξεκίνησε ήδη η σκληρή εποχή της γεωπολιτικής ισχύος δίχως περιορισμούς.
Τα αρχεία Έπσταϊν πυροδότησαν το δεύτερο, καταδεικνύοντας ότι ένα τμήμα της παγκόσμιας «ελίτ» (της «άρχουσας τάξης», έλεγαν κατά κανόνα οι παλαιότεροι) είναι ένα περίεργο κράμα ανωριμότητας και διαφθοράς, ανασφάλειας και ακολασίας, ευφυίας και ηθικού μηδενισμού – αξιοθρήνητο παράδειγμα ο καθηγητής του Χάρβαρντ, Λάρι Σάμερς, που ζητούσε παιδαριώδεις συναισθηματικές συμβουλές. Αυτοί οι άνθρωποι, που υπερασπίζονταν παθιασμένα τα μεγάλα αφηγήματα της Δύσης, ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά, υψώνοντας αυστηρά το δάχτυλο στους πολίτες, παραδόθηκαν αμαχητί και ευχαρίστως σε έναν ταλαντούχο αμοραλιστή απατεώνα.
Είναι άγνωστο αν και πόσοι θα τιμωρηθούν για τα τραύματα που προκάλεσαν σε ανήλικους και ανήλικες. Αλλά αν δεν υπάρξει τιμωρία και δικαιοσύνη για τα θύματα, ο ηθικός μηδενισμός καραδοκεί να καταπιεί τα πάντα.
Αναμφίβολα, ο Έπσταϊν ήταν έξυπνος, ικανός και σίγουρα εξπέρ στη χειραγώγηση των ανθρώπων. Ωστόσο, οι έξυπνοι, ικανοί και αδίστακτοι δεν είναι είδος εν ανεπαρκεία στον πλανήτη μας. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα τεκμηριωθεί ποτέ επαρκώς ποιος βοήθησε αυτόν τον καταδικασμένο παιδόφιλο να φτάσει να συναναστρέφεται αβίαστα με προέδρους, πρίγκιπες, δισεκατομμυριούχους, πανεπιστημιακούς⸱ άγνωστο ποιος επέτρεψε το επαίσχυντο σύστημά του να αλωνίζει επί σειρά ετών και ποιος τον προστάτευε.
Είναι αστείος ο ισχυρισμός οποιουδήποτε εμφανίζεται στα αρχεία ότι δεν γνώριζε ποιος ήταν ο Έπσταϊν. Ένα απλό γκουγκλάρισμα θα έδειχνε ότι είχε καταδικαστεί το 2008 για εξώθηση σε πορνεία ανηλίκου. Το 2016, ο οίκος Hermès αρνήθηκε δωρεά του Έπσταϊν λόγω της φήμης του και του επέστρεψε το ποσό. Ακριβώς την ίδια χρονιά η κόρη του Ζακ Λανγκ, Καρολίν, ίδρυσε υπεράκτια εταιρεία μαζί του. Δεν έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι η εταιρεία Hermès είχε πληρέστερη πληροφόρηση από τη Λανγκ, δεδομένου μάλιστα ότι ο πατέρας της είχε φιλικές σχέσεις με τον Έπσταϊν επί μία τουλάχιστον τετραετία. Ανθρώπινο είναι κάποιος να υπερασπίζεται τον εαυτό του, αλλά αυτό δεν κάνει λιγότερο αξιολύπητη την επιπέδου νηπιαγωγείου επικαλούμενη άγνοιά τους.
Εν μέρει τουλάχιστον, ο Τολστόι στο Πόλεμος και Ειρήνη μάς δίνει μια εξήγηση. «Ο Μπόρις κατάλαβε τώρα ξεκάθαρα –αυτό που είχε ήδη υποψιαστεί– ότι παράλληλα με το σύστημα πειθαρχίας και υποταγής που οριζόταν στους Κανονισμούς του Στρατού υπήρχε ένα διαφορετικό και πιο πραγματικό σύστημα – το σύστημα που ανάγκαζε έναν αυστηρό στρατηγό με μοβ πρόσωπο να περιμένει με σεβασμό τη σειρά του, ενώ ένας απλός λοχαγός όπως ο πρίγκιπας Αντρέι συνομίλησε με έναν απλό υπολοχαγό όπως ο Μπόρις. Ο Μπόρις αποφάσισε αμέσως ότι δεν θα καθοδηγούνταν από το επίσημο σύστημα, αλλά από αυτό το άλλο άγραφο σύστημα».
Αυτό το άγραφο σύστημα, ο «Εσωτερικός Δακτύλιος» κατά τον Κ.Σ. Λιούις, δεν χρειάζεται καν τον εκβιασμό για να λειτουργήσει: αρκεί ο φόβος του εξοστρακισμού, απροσμέτρητη φιλαυτία και βεβαίως εδραιωμένη πεποίθηση ατιμωρησίας. Ο τέως υπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Πίτερ Μάντελσον, δεν πιέστηκε από κανέναν προκειμένου να μεταφέρει στον Έπσταϊν απόρρητες πληροφορίες για σημαντικές κυβερνητικές αποφάσεις την κρίσιμη περίοδο μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008. Στον πόλεμο, αυτό λέγεται προδοσία· και στην ειρήνη επίσης, όπως ορθά επισημαίνει ο τότε πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν.
Το νησί «Little St. Jeff» του Έπσταϊν παραμένει το σύμβολο ενός ασφαλούς χώρου, όπου μια παρακμιακή ελίτ μπορεί να καταπατήσει κάθε ηθικό φραγμό, να πραγματοποιήσει τις πιο τρελές σεξουαλικές φαντασιώσεις της, να ασκήσει ανείπωτη βία, δίχως να διατρέχει τον παραμικρό κίνδυνο τιμωρίας. Ένα υπεράκτιο κομμάτι γης απομονωμένο από τον κύριο κορμό τής κοινωνίας, της οποίας την υπόσταση υποτίθεται ότι δεν έθετε σε κίνδυνο.
Είναι άγνωστο αν και πόσοι θα τιμωρηθούν για τα τραύματα που προκάλεσαν σε ανήλικους και ανήλικες. Θα ασκηθούν αφόρητες πιέσεις για να εξαλειφθούν τα ίχνη διάσημων προσώπων. Θα τεθεί σε κίνηση και ο μηχανισμός αυτοπροστασίας της εξουσίας. Αλλά αν δεν υπάρξει τιμωρία και δικαιοσύνη για τα θύματα, ο ηθικός μηδενισμός καραδοκεί να καταπιεί τα πάντα. Το γνωρίζουμε μετά βεβαιότητας: κοινωνίες κυνισμού και μηδενισμού δεν είναι βιώσιμες.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
