Ρωσικό δικαστήριο επικύρωσε την Πέμπτη την καταδίκη μιας έφηβης από την Αγία Πετρούπολη σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση, επειδή ανάρτησε στο σχολείο της φωτογραφίες Ρώσων που πολεμούν στο πλευρό της Ουκρανίας, σύμφωνα με ανεξάρτητα ρωσικά μέσα ενημέρωσης. 22 Ιαν. 2026
Ο Ντμίτρι Αρέβκιν, δικηγόρος της Εύα Μπαγκρόβα στον πρώτο βαθμό, ο οποιος είχε ασκήσει έφεση κατά της καταδίκης, επιβεβαίωσε την ετυμηγορία του εφετείο στο AFP και διευκρίνισε ότι δεν είναι πλέον ο συνήγορός της. Τον Δεκέμβριο του 2024, η Εύα Μπαγκρόβα, τότε 16 ετών, συνελήφθη αφού ανάρτησε σε πίνακα του στο σχολείου της στην Αγία Πετρούπολη φωτογραφία του Ντενίς Καπούστιν, αρχηγού μιας ομάδας Ρώσων εθελοντών που πολεμούν στο πλευρό της Ουκρανίας, καθώς και ενός άλλου φιλο-ουκρανού μαχητή, του Αλεξέι Λεβκίν, με τη λεζάντα "ήρωες της Ρωσίας".
Η έφηβη αυτή είχε καταδικαστεί πρωτόδικα, τον Οκτώβριο, σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση με την κατηγορία της "εξύμνησης της τρομοκρατίας", αλλά η ετυμηγορία αυτή έγινε γνωστή μόλις αυτή την εβδομάδα. Εφετείο της Μόσχας επικύρωσε την Πέμπτη την ποινή, σύμφωνα με βίντεο από την αίθουσα του δικαστηρίου που κυκλοφόρησαν τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης SOTAvision και RusNews.
Κατά την ακροαματική διαδικασία, η Μπαγκρόβα κατηγόρησε τις αρχές επιβολής του νόμου ότι απείλησαν την ίδια και τους συγγενείς της με σωματική κακοποίηση κατά τη διάρκεια της ανάκρισης.
Ένας κρατικός εισαγγελέας χαρακτήρισε τους ισχυρισμούς αυτούς "υποκειμενικούς".
Τα δημόσια σχολεία στη Ρωσία έχουν υποστεί τον ασφυκτικό έλεγχο της κυβέρνησης από το 2022, με τους Ρώσους στρατιώτες που πολεμούν κατά της Ουκρανίας να δοξάζονται σε ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα.
"Οι αρχές παρακολουθούν ιδιαίτερα στενά την εκπαίδευση και την κατήχηση των ανηλίκων, επομένως αντιδρούν πολύ υστερικά σε οποιαδήποτε ένδειξη έλλειψης νομιμοφροσύνης στην εκπαίδευση", δήλωσε στο AFP ο Ντμίτρι Ανισίμοφ, εκπρόσωπος του παρατηρητηρίου δικαιωμάτων OVD-Info.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του OVD-Info, τουλάχιστον εννέα άτομα που ήταν ανήλικα όταν ξεκίνησαν οι ποινικές έρευνες εναντίον τους, φυλακίστηκαν στη Ρωσία με κατηγορίες πολιτικής φύσεως.
Ο Ντενίς Καπούστιν, πρώην ακροδεξιός ακτιβιστής, είναι ο ιδρυτής του Σώματος Ρώσων Εθελοντών (RDK), το οποίο οι ρωσικές αρχές θεωρούν "τρομοκρατικό" και απαγορευμένη οργάνωση. Η ομάδα αυτή έγινε γνωστή από τις στρατιωτικές της επιδρομές σε ρωσικό έδαφος στο πλαίσιο του πολέμου στην Ουκρανία. Ο Καπούστιν, γνωστός και ως Ντενίς Νικιτίν, θεωρείται τρομοκράτης από τις ρωσικές αρχές, ενώ το 2019 οι γερμανικές αρχές τού είχαν απαγορεύσει την είσοδο στον χώρο Σένγκεν λόγω της υποστήριξής του στη νεοναζιστική ιδεολογία. Η ουκρανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών (GUR) ανακοίνωσε πρόσφατα ότι προσομοίωσε τον θάνατό του για να αποτρέψει τη δολοφονία του που είχε διαταχθεί από τη Ρωσία.
FacebookTwitter Η Εύα Μπαγκρόβα, εν αναμονή της δίκης της. Στη Ρωσία, όλο και περισσότεροι έφηβοι καταδικάζονται για "τρομοκρατία"
Benjamin Quénelle Le Monde - 29.01.2026
Δύο έφηβοι καταδικάστηκαν διαδοχικά στη Ρωσία σε βαριές ποινές φυλάκισης για τρομοκρατία. Ένα 14χρονο αγόρι, του οποίου το όνομα δεν δόθηκε στη δημοσιότητα, θα στερηθεί την ελευθερία του για επτά χρόνια, κατηγορούμενο ότι επιχείρησε, τον Μάιο του 2025, να πυρπολήσει ένα γραφείο στρατολογίας στην περιοχή του Τβερ, μια πόλη λιγότερο από 200 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Μόσχας. "Είχε έρθει σε επαφή με εκπρόσωπο μιας ουκρανικής τρομοκρατικής οργάνωσης, απαγορευμένης στη Ρωσία, μέσω της εφαρμογής Telegram, και στη συνέχεια πραγματοποίησε κατόπτευση των σημείων επίθεσης και, χρησιμοποιώντας διαδικτυακές οδηγίες, προετοίμασε τρία κοκτέιλ Μολότοφ", ανέφερε η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB, ένας από τους διαδόχους της KGB), σε ανακοίνωσή της που δόθηκε στη δημοσιότητα την Τετάρτη 28 Ιανουαρίου.
Η ετυμηγορία του στρατοδικείου, μετά από μια δίκη κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς πληροφορίες για τα αποδεικτικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν κατά του εφήβου ούτε για τις πιέσεις που ασκήθηκαν, ήταν: μια διπλή καταδίκη για "προετοιμασία τρομοκρατικής ενέργειας" και "συμμετοχή στις δραστηριότητες τρομοκρατικής οργάνωσης". Η ανακριτική επιτροπή διαβεβαιώνει ότι στήριξε την ενοχή του εφήβου σε ένα σύνολο αποδεικτικών στοιχείων. [...]
FacebookTwitter Ο Ρώσος δάσκαλος και συν-σκηνοθέτης της ταινίας Pavel Talankin. Φωτ. František Svatoš. Mr. Nobody Against Putin (2025) των David Borenstein και Pavel Talankin.
Mr Nobody εναντίον Πούτιν
Nicolas Werth L’Histoire - 27.01.2026
Ένας Ρώσος βιντεολήπτης και ένας δημιουργός ντοκιμαντέρ με έδρα την Κοπεγχάγη ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αναδείξουν την προπαγάνδα του καθεστώτος Πούτιν στους νέους Ρώσους.
Το Mr Nobody εναντίον Πούτιν είναι μια καθηλωτική και σπάνια βουτιά στην καθημερινότητα της βαθιάς Ρωσίας σε καιρό πολέμου. Πιο συγκεκριμένα, στην εκπαιδευτική κοινότητα του Σχολείου αρ. 1 της μικρής βιομηχανικής πόλης Καραμπάς, στα Ουράλια, χαμένης στην καρδιά αυτής της παλιάς σοβιετικής βιομηχανικής ζώνης που σήμερα παρακμάζει, μακριά από τη λάμψη της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης.
Αυτή η ταινία είναι καρπός μιας μοναδικής εξ αποστάσεως συνεργασίας μεταξύ του David Borenstein, ανθρωπολόγου-ντοκιμαντερίστα αμερικανικής καταγωγής που ζει στην Κοπεγχάγη, και του Pavel Talankine, σχολικού βιντεολήπτη επιφορτισμένου με την καταγραφή των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων στη Ρωσία. Από την έναρξη της εισβολής στην Ουκρανία του στρατού της Ρωσικής Ομοσπονδίας τον Φεβρουάριο του 2022 (την οποία το καθεστώς Πούτιν αποκαλεί ευγενικά "ειδική στρατιωτική επιχείρηση"), ο τελευταίος γίνεται μάρτυρας κυρίως της εφαρμογής της προπαγάνδας που επιβάλλουν οι ρωσικές αρχές. Τρομοκρατημένος από τη μετατροπή του σχολείου του και της εκπαιδευτικής κοινότητας σε όργανο μιλιταριστικής και υπερεθνικιστικής προπαγάνδας, και κατατρεγμένος από τις ενοχές που πρέπει να συμμετέχει σε αυτήν παρά τη θέλησή του, ο Pavel Talankine αποφασίζει μια μέρα να γίνει "μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος" (whistleblower) σχετικά με τη χειραγώγηση της ρωσικής νεολαίας.
Έρχεται τότε σε επαφή μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με τον David Borenstein. Ο Pavel και ο David δημιουργούν μια κρυπτογραφημένη γραμμή επικοινωνίας και έναν ασφαλή τρόπο μεταφοράς αρχείων βίντεο. Αυτή η συνεργασία θα διαρκέσει δύο ολόκληρα χρόνια (από την άνοιξη του 2022 έως το καλοκαίρι του 2024), μέχρι που έγινε πλέον πολύ επικίνδυνο για τον Pavel Talankine να συνεχίσει να κινηματογραφεί. Καθ' όλο αυτό το διάστημα, ο βιντεολήπτης του Σχολείου αρ. 1 καταγράφει από μέσα την ολοένα και πιο βαριά προπαγάνδα του καθεστώτος προς τους νέους. Δείχνει τη μετάλλαξη των σχολείων σε κέντρα μιλιταριστικής προπαγάνδας· τη διεξαγωγή των νέων υποχρεωτικών μαθημάτων "ηθικής και πατριωτικής" αγωγής (που ονομάζονται "Συζητήσεις για σημαντικά θέματα")· τη δημιουργία του κινήματος ένταξης της νεολαίας "Οι Πρώτοι" (υπό την άμεση εποπτεία του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας), αντίγραφο του διάσημου κινήματος των "Πιονιέρων" της σοβιετικής εποχής· την ολοένα και συχνότερη εισβολή στρατιωτικών (συμπεριλαμβανομένων μισθοφόρων της διαβόητης μονάδας Wagner) στους χώρους του σχολείου, οι οποίοι προσφέρουν "πρακτικά μαθήματα" κατασκευής drones...
Με μεγάλη λεπτότητα, ο Pavel Talankine αποκαλύπτει τις αντιφατικές αντιδράσεις των εκπαιδευτικών σε αυτή την προπαγάνδα (οι περισσότεροι τη βλέπουν, κυρίως, ως άσκοπη επέμβαση στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αλλά δεν τολμούν να εναντιωθούν κατά μέτωπο). Τα πιο δυνατά αποσπάσματα αυτού του συναρπαστικού ντοκιμαντέρ είναι εκείνα όπου ο βιντεολήπτης, ένας εμψυχωτής προφανώς πολύ αγαπητός στους μαθητές, κινηματογραφεί την αναχώρηση για τον στρατό των νεοσυλλέκτων που μόλις αποφοίτησαν από το λύκειο. Πράγματι, σε αυτές τις περιφερειακές και φτωχές περιοχές της χώρας η "μερική επιστράτευση" που κήρυξε το 2023 ο Βλαντιμίρ Πούτιν αντλεί το "κρέας για τα κανόνια" για την "ειδική στρατιωτική επιχείρηση". Πολλοί πρώην μαθητές, ηλικίας μόλις 20 ετών, δεν θα επιστρέψουν ποτέ...
Το καλοκαίρι του 2024, ο Pavel Talankine εγκατέλειψε τη Ρωσία. Μας προσφέρει με αυτή την ταινία μια δυνατή και συγκινητική μαρτυρία, μέσα από την ειλικρίνειά του και την αγάπη που τρέφει για τη "μικρή του πόλη, αναμφίβολα την πιο μολυσμένη στον κόσμο", για τη "βαθιά Ρωσία των φτωχών ανθρώπων".
Ο Nicolas Werth είναι επίτιμος διευθυντής ερευνών στο CNRS και πρόεδρος του Memorial France, του γαλλικού κλάδου της Memorial International.
FacebookTwitter Mr. Nobody Against Putin (2025) των David Borenstein και Pavel Talankin.
FacebookTwitter Mr. Nobody Against Putin (2025) των David Borenstein και Pavel Talankin.
Anastasia Tenisheva The Moscow Times - 07.02.2025 The Moscow Times: Pavel, τι σε οδήγησε στο να μετατρέψεις τις σχολικές σου καταγραφές σε ένα ντοκιμαντέρ;
Pavel Talankin: Η ιδέα να κάνω μια ταινία ντοκιμαντέρ μου ήρθε αφού αρχίσαμε να λαμβάνουμε οδηγίες [από το Υπουργείο Παιδείας] σχετικά με το τι έπρεπε να κινηματογραφήσουμε [στο σχολείο], τι έπρεπε να δημοσιεύσουμε και ποια ποιήματα και τραγούδια έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε. Σε κάθε περίπτωση, ήμουν υποχρεωμένος να τραβάω βίντεο [ως σχολικός βιντεογράφος]. Αποφάσισα να μην διαγράψω τίποτα και να κρατήσω το υλικό, ώστε οι άνθρωποι να καταλάβουν τι έκαναν τα σχολεία κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ήρθα σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και κάπως συνδέθηκα με τον David. Στην αρχή, δεν είχα σκοπό να πω αυτή την ιστορία σε ένα διεθνές κοινό. Αυτό που με ένοιαζε ήταν απλώς να δείξω [τι συνέβαινε στα ρωσικά σχολεία] ανεξάρτητα από το ποιος θα το έβλεπε.
David, όταν ξεκίνησες να δουλεύεις σε αυτό το έργο, πιστεύεις ότι το γεγονός ότι είσαι ξένος και παρατηρείς από απόσταση σε βοήθησε στη δημιουργία της ταινίας;
David Borenstein: Σίγουρα το πιστεύω. Προσωπικά, απλώς εμπιστεύτηκα τον Pasha [Pavel] και αυτά που ήθελε να πει για το σχολείο του στη Ρωσία. Εξάλλου, είναι η κοινότητά του και το σπίτι του, και νομίζω ότι ήταν σημαντικό η δική του οπτική να βρίσκεται στο επίκεντρο. Αλλά ως ξένος, νομίζω ότι αυτό που προσέφερα ήταν η ικανότητα να δω την ιστορία του Pasha απ' έξω, επειδή είναι συχνά πολύ δύσκολο να δεις τη δική σου ιστορία όταν δουλεύεις πάνω σε μια ταινία.
Πιστεύω ότι η οπτική μου βοήθησε να γίνει η ιστορία λίγο πιο οικουμενική — να βοηθήσω τον Pasha να πει μια ιστορία που θα μπορούσε να εφαρμοστεί παντού, κάνοντας τους ανθρώπους να σκεφτούν την ελευθερία του λόγου και την ελευθερία στα σχολεία παντού, όχι μόνο στη Ρωσία. Όταν ήμουν στο φεστιβάλ Sundance μόλις την περασμένη εβδομάδα, είδα πολλούς ανθρώπους να κάνουν συνδέσεις ανάμεσα σε αυτό που συμβαίνει στη Ρωσία και σε αυτό που συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατάγομαι από τη Φλόριντα, όπου τα σχολεία μας δεν είναι τόσο ακραία όσον αφορά την κατήχηση, την προπαγάνδα και το ζήτημα της ελευθερίας του λόγου, αλλά παρ' όλα αυτά συμβαίνει.
Και τέλος, ίσως αυτό που προσέφερα ήταν λίγη αντικειμενικότητα — ως κάποιος από έξω που φροντίζει να διασφαλίσει ότι όλα είναι ακριβή και διπλοτσεκαρισμένα.
Εφόσον δεν βρισκόσουν στη Ρωσία κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ποιες προκλήσεις δημιούργησε αυτό κατά τη διάρκεια του μοντάζ της ταινίας;
DB: Φυσικά υπήρχαν δυσκολίες. Πριν από αυτό, δούλευα στην Κίνα για 10 χρόνια και μιλώ κινέζικα. Αν λοιπόν μου έλεγες πριν ότι θα δούλευα σε μια ταινία στη Ρωσία, θα ακουγόταν τρελό. Αλλά η τύχη έφερε εμένα και τον Pasha κοντά. Σκέφτηκα ότι θα ήταν λίγο δύσκολο για μένα να προωθήσω το έργο λόγω θεμάτων ασφαλείας, καθώς και λόγω [του χειρισμού του υλικού με] ρωσόφωνους ανθρώπους. Αλλά ενώ υπάρχουν αρνητικά στο να μη μιλάς ρωσικά, νομίζω ότι υπήρχαν και θετικά με το να έχεις την οπτική ενός τρίτου. Αυτό που λέει η ταινία προέρχεται σχεδόν άμεσα και καθαρά από τον Pasha, αλλά ως κάποιος με εμπειρία στη δημιουργία ντοκιμαντέρ, έδωσα στον Pasha τα σχόλιά μου και ιδέες για την οπτική γλώσσα, πώς μπορούμε να κάνουμε μια ταινία από την οπτική γωνία του πρώτου προσώπου, και το πιο κρίσιμο, πώς να τοποθετήσει τον εαυτό του ως χαρακτήρα στην ιστορία, κάτι που δεν νομίζω ότι είχε ως ιδέα στην αρχή. Νομίζω ότι είχε κάτι να πει για τη Ρωσία και μετά εγώ τον βοήθησα να το βάλει στο "πακέτο" μιας ταινίας.
Μπορείτε να μας πείτε περισσότερα για τις πτυχές της ασφάλειας;
DB: Μπήκα σε αυτό το έργο με μεγάλη εμπειρία εργασίας σε δύσκολους θεσμούς στην Κίνα, και είχα κάνει πολλές ταινίες πριν από αυτήν σε δυσπρόσιτα ιδρύματα, όπως ακόμη και σε ορισμένα κινεζικά σχολεία. Αλλά και πάλι, ήταν πολύ δύσκολο να συλλάβω αυτό το έργο. Το πρώτο πράγμα που έκανα στην πιο διοικητική πλευρά της παραγωγής ήταν να επικοινωνήσω με το BBC. Βάζοντας το BBC στο παιχνίδι, μπορέσαμε να συνεργαστούμε με ανθρώπους που είχαν παρουσία στη Ρωσία και πρόσβαση στις τελευταίες πληροφορίες για το τι σήμαινε να ασκείς δημοσιογραφία και να γυρίζεις ταινίες εντός της Ρωσίας — έτσι μπόρεσα να αναθέσω μέρος του προβληματισμού για την ασφάλεια στο BBC. Έγινε μια ανασκόπηση στο BBC στο τέλος της διαδικασίας — είδαμε ολόκληρη την ταινία και αφαιρέσαμε μερικές ατάκες εδώ κι εκεί που μπορεί να έθεταν σε κίνδυνο την ασφάλεια κάποιων ανθρώπων. Επίσης, κάτι που εξετάσαμε στην αρχή ήταν η ιδέα των αντιποίνων — θα μπορούσε αυτό να δημιουργήσει πρόβλημα σε κάποιον; Έτσι, έγινε μια πολύ εμπεριστατωμένη ανασκόπηση ασφαλείας.
Φυσικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα ασφαλείας ήταν ο Pasha. Δεν μπορούσε να μείνει στη χώρα αν έκανε αυτή την ταινία. Υπήρχε ένα σχέδιο για να τον βοηθήσουμε να φύγει αν το αποφάσιζε. Και αυτό ήταν όλο δική του απόφαση. Ήμουν νευρικός όλη την ώρα — ακόμα πιο νευρικός από τον Pasha. Από τη δική μας πλευρά, ανησυχούσαμε συνεχώς γι' αυτόν γιατί δεν γνωρίζουμε την κατάσταση όσο εκείνος. Όταν είσαι στο σκοτάδι για το τι συμβαίνει, τείνεις να φαντάζεσαι κάθε είδους εφιαλτικές καταστάσεις. Υπήρχαν πολλές νύχτες που έμενα άυπνος σκεπτόμενος εκείνον και ελπίζοντας ότι ήταν καλά, νιώθοντας τόσο ανίσχυρος λόγω της απόστασης μεταξύ μας. Ήταν λοιπόν ένα πολύ έντονο έργο.
Pavel, είσαι ο μόνος στην ταινία που ασκεί ανοιχτά κριτική στο καθεστώς, καθώς άλλα σχόλια κόπηκαν για λόγους ασφαλείας. Αλλά πόσο έχει επηρεάσει πραγματικά η προπαγάνδα τα παιδιά με την πάροδο του χρόνου;
PT: Η κατάσταση διαφέρει από μέρος σε μέρος, και οι δάσκαλοι όπως και οι μαθητές αντιδρούν διαφορετικά. Κάποιοι την υποστηρίζουν με πάθος, λέγοντας: «Αυτό είναι υπέροχο, [η προώθηση των παραδοσιακών αξιών] είναι το σωστό, επιτέλους!». Άλλοι διστάζουν· κάποιοι φοβούνται κιόλας. Για παράδειγμα, πριν από μία από αυτές τις εκδηλώσεις, μια δασκάλα με πλησίασε και μου είπε: «Ξέρεις, έχουμε ζήσει διαφορετικές εποχές — η δεκαετία του '90 ήταν δύσκολη, αλλά τουλάχιστον τότε υπήρχε ελπίδα. Τώρα, δεν έχουμε ούτε αυτό». Μια τόσο ισχυρή δήλωση, αλλά δεν μπήκε στην ταινία.
Η προπαγάνδα επηρεάζει τα παιδιά με διαφορετικούς τρόπους. Αν οι οικογένειές τους μιλούν για τον πόλεμο και τον υποστηρίζουν, τότε τα λόγια των δασκάλων απλώς ενισχύουν τις πεποιθήσεις τους. Αλλά αν οι οικογένειές τους αποφεύγουν το θέμα, ένα παιδί που αρχίζει να αμφισβητεί τα πράγματα εξακολουθεί να επηρεάζεται από την προπαγάνδα.
Οι έφηβοι αντιστέκονται περισσότερο — έχουν τις δικές τους ζωές, φιλίες, σχέσεις, σκασιαρχεία, παρέες, προπονήσεις. Αλλά τα μικρότερα παιδιά είναι τα πιο ευάλωτα. Αυτή είναι μια βασική αρχή στην παιδαγωγική — τα μικρά παιδιά τείνουν να βλέπουν τα λόγια του δασκάλου τους ως απόλυτη αλήθεια.
Από ηθικής άποψης, είχες καθόλου ανησυχίες για τη βιντεοσκόπηση των παιδιών;
PT: Κινηματογραφούσα για το Υπουργείο [Παιδείας] και το υλικό δημοσιευόταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης — ήταν η δουλειά μου να κινηματογραφώ τα παιδιά για το υπουργείο. Έτσι, το υλικό για την ταινία είναι λίγο-πολύ το ίδιο με το υλικό που έδινα στο υπουργείο. Δεν τέθηκε θέμα ηθικών ενδοιασμών. Επιπλέον, ήμουν με μια τεράστια κάμερα, τρεις φορές μεγαλύτερη από το κεφάλι μου. Η ιδέα κάποιου είδους κρυφής κάμερας δεν έχει νόημα για μένα. Όταν τα παιδιά έρχονται στο σχολείο, οι γονείς υπογράφουν έντυπα συγκατάθεσης για την επεξεργασία προσωπικών δεδομένων για ολόκληρο το έτος. Τεχνικά, θα έπρεπε να παίρνουμε γραπτή συγκατάθεση πριν από κάθε εκδήλωση, πριν από κάθε κινηματογράφηση. Αλλά τα σχολεία δεν έχουν αρκετούς πόρους για αυτό. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα βρείτε άφθονο [υλικό με] παιδιά [αναρτημένο από το υπουργείο]. Πήρε κανείς συγκατάθεση; Όχι. Το υπουργείο έδωσε αναφορά στους γονείς; Όχι.
DB: Ήταν δύσκολο για μένα να πάρω την απόφαση ο ίδιος γιατί, από τη μία πλευρά, υπάρχει προφανώς ένας πολύ επιτακτικός λόγος στο επίπεδο της κατασκευής για να προβληθεί αυτό το υλικό. Από την άλλη πλευρά, είμαι και ο ίδιος γονέας, έχω παιδιά στο σχολείο, και είναι πολύ δύσκολο να σκεφτώ μια τέτοια απόφαση. Αυτό ειδικά είναι κάτι που το ανέθεσα στο BBC. Αλλά προφανώς, πρέπει να λαμβάνονται αποφάσεις για να προβάλλονται επιτακτικές ιστορίες που συμβαίνουν σε μέρη όπως τα σχολεία.
Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι της δημιουργίας του ντοκιμαντέρ;
DB: Η επικοινωνία ήταν πραγματικά δύσκολη. Μόλις συνάντησα τον Pasha από κοντά όλα έγιναν τόσο εύκολα — ξέραμε ότι ήμασταν στο ίδιο μήκος κύματος και ότι θέλαμε να κάνουμε την ίδια ταινία. Αλλά πριν, καμία πλευρά δεν ήταν σίγουρη αν όντως φτιάχναμε μαζί μια ταινία. Δεν ήξερα πόσο εχέμυθος ή πόσο ανοιχτός ήταν. Θα το έλεγε σε όλους γύρω του; Φυσικά, τώρα ξέρω ότι δεν θα το έκανε, αλλά τότε δεν είχα ιδέα ποιος ήταν. Δεν ήμουν σίγουρος αν ήταν όντως έτοιμος να εγκαταλείψει τη Ρωσία, γιατί είναι κάτι τρελό και ήταν πολύ γενναίο εκ μέρους του. Από την άλλη πλευρά, ούτε εκείνος ήξερε αν είμαστε μια πραγματική εταιρεία και αν εγώ ήμουν όντως σκηνοθέτης. Αυτό δείχνει την αποφασιστικότητα του Pasha να ολοκληρώσει το έργο — το ότι ακόμα και με τόση αβεβαιότητα, συνέχισε. Επιπλέον, μπορούσαμε να μιλάμε μόνο μέσω κρυπτογραφημένης γραμμής.
Ήταν θαύμα που φτάσαμε στο σημείο όπου, όταν συναντηθήκαμε από κοντά για πρώτη φορά, μπόρεσα να του δείξω ένα προσχέδιο (rough cut) της ταινίας. Μέχρι τη στιγμή που είχαμε ένα αρκετά ώριμο προσχέδιο, ήμουν 50% σίγουρος ότι η ταινία δεν θα γινόταν ποτέ. Το ίδιο και ο Pasha. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που είπε όταν είδε το προσχέδιο — ότι ήταν 50% σίγουρος πως όλο αυτό ήταν μια απάτη. Το γεγονός ότι τα καταφέραμε είναι ένα μικρό θαύμα της ταινίας.
PT: Δεν ήταν εύκολο να φύγω από το σπίτι μου και δεν ήταν εύκολο να αποχαιρετήσω την οικογένειά μου. Κανείς δεν ήξερε τι έκανα και ήταν τρομακτικό, γιατί αν ανακάλυπταν ότι συνεργαζόμουν με έναν ξένο οργανισμό για να φτιάξω μια ταινία για τη σχολική προπαγάνδα και πώς αυτή επηρεάζει τα παιδιά, θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο. Η οικογένειά μου δεν ήξερε, κανείς δεν ήξερε.
Ο έλεγχος [συνόρων και ασφαλείας] στο αεροδρόμιο ήταν επίσης τρομακτικός. Ωστόσο, δεν το μετανιώνω. Αν έπρεπε να το κάνω όλο από την αρχή, θα το ξαναέκανα. Η ταινία Ο κ. Κανένας εναντίον του Πούτιν, που περιλαμβάνεται στις υποψήφιες για το φετινό Οσκαρ ταινίες ντοκιμαντέρ, θα προβληφθεί στη λήξη του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, στις 15 Μαρτίου.
FacebookTwitter Mr. Nobody Against Putin (2025) των David Borenstein και Pavel Talankin.
FacebookTwitter Mr. Nobody Against Putin (2025) των David Borenstein και Pavel Talankin.
FacebookTwitter Το μνήμα ενός πρώην μαθητή που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Mr. Nobody Against Putin (2025) των David Borenstein και Pavel Talankin.
