Γεννήθηκα στα Δουνέικα Σάμου. Δεν θα έλεγα ότι είμαι Σαμιώτισσα, η μάνα μου όταν σαράντισα με πήρε και φύγαμε και ήρθαμε στην Αθήνα. Ο πατέρας μου ήτανε στο Καρπενήσι – πώς βρέθηκε στη Σάμο, είναι μυστήριο. Καταγόταν από την Ευρυτανία, από πολύ καλή οικογένεια, η οποία δεν δέχτηκε ποτέ τη μάνα μου. Ήταν αλκοολικός, δεν τον γνώρισα σχεδόν ποτέ, με προστάτευε η μάνα μου, από φόβο μη μου κάνει κακό. Ήταν από φτωχή οικογένεια και έκανε ό,τι δουλειά μπορείς να φανταστείς, δούλευε ασταμάτητα για να μπορέσει να με μεγαλώσει. Ήταν μια ηρωίδα. Όταν ήρθαμε στην Αθήνα, μέναμε στον Χολαργό. Ήταν πολύ άσχημα παιδικά χρόνια, θυμάμαι να αλλάζουμε συνέχεια σπίτια, δεν θυμάμαι οικογένεια, αυτό που ονομάζουμε θαλπωρή. Τώρα που έχω ένα σπίτι στην Εύβοια, καλώ κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα τους φίλους μου και τους κάνω τα πιο ωραία τραπέζια για να αισθανθώ την οικογενειακή ατμόσφαιρα με αυτούς που έχω διαλέξει για οικογένεια.
• Αν και τα παιδικά μου χρόνια ήταν πολύ δύσκολα, η μάνα μου, παρόλο που ζούσαμε με στερήσεις, με έστειλε σε ιδιωτικό σχολείο, στου Μπαρμπίκα. Δεν μπόρεσε να αντέξει τα έξοδα, άρχισα κι εγώ να μεγαλώνω και βλέποντας τον κόπο της, είπα «θα δουλέψω» και αποφάσισα να πάω σε νυχτερινό σχολείο. Δούλευα σε φαρμακαποθήκες, έβαζα φάρμακα στα κουτιά, σε εργοστάσια, σε βιοτεχνίες, ό,τι μπορείς να φανταστείς, αλλά ήμουν καλό παιδί και χαρούμενο, παρ’ όλη τη δύσκολη κατάσταση που βιώναμε. Ονειρευόμουν να γίνω χορεύτρια –αν δεν είχα γίνει σχεδιάστρια, αυτό θα ήθελα να είμαι–, αλλά ήξερα ότι δεν υπήρχε δυνατότητα. Οπότε διάβαζα, κάτι που πάντα μου άρεσε – μέχρι σήμερα είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι.
Βραδινό ρούχο δικό μου δεν έχω βάλει ποτέ, ούτε πήγα ποτέ στα σπίτια που με καλούσαν οι πελάτισσες. Είναι μια στάση ζωής, σκεφτόμουν «τι να λέω;», εγώ είχα άλλα πράγματα στο μυαλό μου, να μιλήσω για ζωγραφική, για θέατρο, για μουσική, αυτά είναι τα πράγματα που ξέρω. Έτσι το έβγαλα έξω από τη ζωή μου το κοσμικό κομμάτι, όπως και το βάσανο του τι θα βάλω για να πάω κάπου.
• Η τελευταία δουλειά που θυμάμαι να κάνω ενώ πήγαινα ακόμα σχολείο ήταν στη Στρωματέξ, ήμουν πωλήτρια στο κατάστημα που υπήρχε στη μικρή στοά πίσω από την Ανθίμου Γαζή. Εκεί καθορίστηκε και το μέλλον μου. Συνάντησα έναν σχεδιαστή, τον Ντόρη Πάντο, που σχεδίαζε έπιπλα, με τον οποίο γίναμε φίλοι και μου έμαθε τις αρχές της ζωγραφικής και του σχεδίου. Τελειώνοντας το γυμνάσιο, συνέχισα να δουλεύω στη Στρωματέξ και να μαθαίνω από τον Πάντο τη μείξη των χρωμάτων και ό,τι άλλο έχει σχέση με το χρώμα, τη σύνθεση, τα πάντα, γιατί ήταν ένας σπουδαίος ζωγράφος και σε αυτόν χρωστάω ό,τι είμαι τώρα.
• Έτσι συνεχίστηκε αυτό το πράγμα και για ένα διάστημα άρχισα να φτιάχνω πράγματα, γνώρισα ανθρώπους. Ήμουν ένα φοβισμένο, αλλά αισιόδοξο παιδί, άρχισα να μαθαίνω κάτι αγγλικά και τόλμησα να πάω στο Λονδίνο. Πάντα είχα στο μυαλό μου το Λονδίνο και θα σας πω και την ιστορία αυτής της επιθυμίας. Το επώνυμό μου είναι Μπέικου και στην περιοχή του πατέρα μου, στην Ευρυτανία, υπήρχε κάποιος Μπέικον, Άγγλος, πάμπλουτος που είχε όλη την περιοχή. Απ’ όσα έχω μάθει, αυτός πήγε με κάποια από τις φτωχές χωριάτισσες, το όνομα παραφθάρηκε και έγινε Μπέικος, το όνομα της οικογένειας του πατέρα μου, που είχαν μεγάλες περιουσίες και μεγαλοπιάστηκαν. Κάποια θεία από αυτές με βοήθησε, παρόλο που τη μάνα μου δεν την ήθελε κανείς, και μπόρεσα να πάω στο Λονδίνο με λίγα λεφτά.
• Όταν έφτασα στο Λονδίνο, τον πρώτο καιρό με φιλοξένησε στο σπίτι της μια φίλη που είχα και άρχισα αμέσως να δουλεύω σερβιτόρα, καθαρίστρια, έκανα ό,τι κάνουν όλοι οι άνθρωποι που ξενιτεύονται για να βρουν μια μοίρα. Άρχισα να μαθαίνω λίγα αγγλικά, τα καθημερινά, αλλά στο μικρό σπίτι όπου έμενα άρχισα να φτιάχνω πράγματα, να στρώνω το τραπέζι με διάφορα αντικείμενα, να δημιουργώ ένα περιβάλλον κάπως καλλιτεχνικό.
• Η φίλη μου είχε σχέσεις με πλούσιους ανθρώπους και ήξερε μια κοπέλα που η μητέρα της έκανε πολλά τραπέζια, οπότε μου πρότεινε να της πει ότι έχω γούστο και να κάνω τη διακόσμησή τους. Εγώ δεν ήξερα καν πώς βάζουν σωστά τα μαχαιροπίρουνα, δεν ήξερα τίποτα και της είπε να μου μάθει. Είναι δύσκολο να το μάθεις τέλεια αυτό, αλλά το έμαθα – ακόμα και σήμερα, αν μου πεις να κάνω ένα τραπέζι, θα πρέπει να το σκεφτώ πολύ πού θα μπει κάθε πράγμα. Με εμπιστεύτηκε αυτή η γυναίκα και με κάλεσε να της διακοσμήσω το τραπέζι – αυτό που λέμε σήμερα art de la table. Κι εγώ, με την αφέλεια που είχα –γιατί ήμουν ένα κοριτσάκι, ένα τίποτα–, και τι δεν έβαλα σε αυτό το τραπέζι, μέχρι γλάστρες, και έγινε κάτι απίστευτο και προφανώς ωραίο και πρωτότυπο που δεν είχαν ξαναδεί. Από τότε άρχισε για μένα μια καριέρα στο Λονδίνο, με φωνάζανε να διακοσμώ τα τραπέζια για τα καλέσματά τους κι έτσι έβγαζα μερικά χρήματα.
• Είχα στο μυαλό μου το θέατρο, τα ρούχα και το interior και ήθελα όλα αυτά να τα εξασκήσω σε μια πόλη που έβραζε, βρισκόταν τότε στην καλύτερη στιγμή της. Είχα καταφέρει να νοικιάσω ένα δωμάτιο σε ένα φοιτητικό σπίτι με κοινόχρηστη κουζίνα και κάπως τα έβγαζα πέρα. Ήρθε τότε η φίλη μου, η οποία σπούδαζε στο Saint Martin’s, όπου δεν υπήρχε περίπτωση να πάω γιατί ήθελες πολλά χρήματα για δίδακτρα, και μου είπε ότι είχα τη δυνατότητα να γίνω ακροάτρια, δωρεάν – ένα πρόγραμμα που υπάρχει, νομίζω, μέχρι σήμερα. Και ξεκίνησα να παρακολουθώ ό,τι μαθήματα μπορείς να φανταστείς, εικαστικά, θέατρο, σε ένα τρομερό πανεπιστήμιο.
• Έτσι άρχισε η ζωή μου, νομίζω. Ήμουν νέα, με όρεξη και σχετικά ευφυής και ήταν η ανάγκη μου και το πάθος μου να ξεπεράσω τον εφιάλτη που είχα ζήσει και έβλεπα μπροστά μου ότι θα συνέχιζα να ζω, τη μιζέρια στην Ελλάδα που με ανάγκαζε να κάνω τα πάντα και μου επέβαλλε ότι έπρεπε να κάνω κάτι οπωσδήποτε, υπήρχε η αίσθηση του επείγοντος.
• Πήρα μια ραπτομηχανή και άρχισα να αγοράζω κάτι φτηνά υφάσματα με τα οποία έφτιαχνα ρούχα που πήγαινα στην Biba· την είχε τότε μια Πολωνή που είχε τελειώσει την Brighton School of Art, η Barbara Hulanicki. Δεν σχεδίαζε η ίδια, αλλά είχε την ευφυΐα να βρίσκει ταλέντα, να της πηγαίνουν εκεί αυτά που έφτιαχναν και να τα πουλάει. Έτσι άρχισε η καριέρα μου. Μοιάζει με παραμύθι, μπήκα σε αυτή τη χαραμάδα της δυνατότητας. Αρχίζω να φτιάχνω κι άλλα ρούχα και αρχίζουν να με αγαπάνε στην Biba. Αγόραζαν όλα όσα τους πήγαινα, έφτιαχνα τα πιο περίεργα πράγματα που μπορείς να φανταστείς, αλλά με φτηνά υλικά. Άρχισα να παίρνω κάποια λεφτά και να κάνω καριέρα στο Λονδίνο. Εκεί έβλεπα να έρχονται οι Beatles, η Twiggy, αλλά εγώ δεν ήξερα ποιοι είναι αυτοί. Εν τω μεταξύ, είχα μάθει καλά αγγλικά, διάβαζα, έγραφα – ένας άνθρωπος που θέλει να πετύχει πιάνεται από τα μαλλιά του.
• Στο Λονδίνο κάθισα πολλά χρόνια. Είχα αρχίσει να γίνομαι γνωστή, έστελνα χρήματα στη μάνα μου, ταξίδευα, γιατί ήταν εύκολο να το κάνεις από το Λονδίνο, και ζούσα σε μια ακριβή πόλη. Αρρώστησε όμως η μάνα μου και έπρεπε να επιστρέψω, και εκεί σταμάτησε το όνειρο του Λονδίνου. Από την Biba δεν ήθελαν να με αφήσουν να φύγω, αλλά δεν γινόταν. Προτού επιστρέψω, συνάντησα κάποιους ανθρώπους από τα Harrods και όταν γύρισα στην Ελλάδα έφτιαξα μερικά ρούχα, τα έστειλα στη φίλη μου και τους τα πήγε. Και μια μέρα μου τηλεφώνησε και μου λέει «είναι η Εβδομάδα του Μεταξιού, Λουκία, και όλες οι κάτω βιτρίνες του Harrods είναι με δικά σου ρούχα». Είμαι η πρώτη Ελληνίδα που μπήκε στα Harrods, το λέω και σκέφτομαι «αυτά δεν έχουν συμβεί σε άνθρωπο», δεν θα με πίστευε κανένας αν δεν υπήρχαν φωτογραφίες που πιστοποιούν το γεγονός. Και πήρα μια μεγάλη παραγγελία, τεράστια, που δεν μπόρεσα να εκτελέσω, δεν είχα τα μέσα.
• Είναι πολύ περίεργη και δύσκολη και ανακατεμένη η ζωή μου. Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, βασιλιάς της μόδας ήταν ο Μπίλι Μπο. Εγώ σκεφτόμουν, μαθημένη σε άλλα πράγματα και άλλη μόδα, από πού να ξεκινήσω. Λεφτά δεν είχα και άρχισα να κάνω κάποιες δουλειές με τις γνώσεις που είχα αποκτήσει στο interior. Εδώ, στο ισόγειο της Κανάρη 24, υπήρχε ένα παλαιοπωλείο του Ζαχαράκη κι εγώ έμπαινα και χάζευα πράγματα. Μια μέρα γνώρισα έναν βουλευτή, τον Καλογιάννη, που είχε ένα όροφο διαμέρισμα. Με ρώτησε τι κάνω, του είπα ότι είμαι διακοσμήτρια και μου πρότεινε να διακοσμήσω το διαμέρισμά του, που ήταν 60 τετραγωνικά. Και άρχισα να φτιάχνω το σπίτι του, γιατί ο άνθρωπος που έχει περάσει από τόσα δεν διστάζει να ξεκινήσει από το μηδέν ξανά, δεν τον νοιάζει.
• Ψάχνοντας να βρω αντικείμενα για το σπίτι του, ήρθα εδώ, σε αυτόν τον όροφο, τον πρώτο, που είναι 360 τ.μ. και ο Ζαχαράκης τον είχε για αποθήκη. Το πίσω μέρος ήταν σχετικά άδειο και του ζήτησα να μου το νοικιάσει. Είχα μεγάλη τόλμη για να το πω αυτό, αλλά εκείνος δέχτηκε να το κάνει και να του δίνω ένα μικρό ενοίκιο. Σκέφτομαι ότι στη ζωή έκανα τα πάντα μόνη μου, αλλά είχα το ταλέντο να κάνω καλούς και πιστούς φίλους – δεν έχω προδώσει φίλο στη ζωή μου. Τους είπα «θα κάνω ρούχα, αυτή είναι η δύναμή μου» και κατέφθασαν στο ατελιέ που δεν είχα χρήματα για να το φτιάξω, το βάψαμε και βάλαμε ταπετσαρίες σε όλους τους τοίχους. Πήρα και δυο τρία έπιπλα από τον Ζαχαράκη, αγόρασα μια μηχανή, φώναξα μια μοδίστρα και αρχίζω να φτιάχνω κάτι φούστες περίεργες και κάτι μπλούζες που θύμιζαν αυτά που έκανα στο Λονδίνο αλλά δεν ήταν τόσο εξαντρίκ, – εδώ η αγορά ήταν πιο συντηρητική. Επειδή ήμουν σε όροφο, έβαζα τα ρούχα σε μια βιτρίνα στην είσοδο του κτιρίου. Προσπαθούσα να προσαρμοστώ στην ελληνική πραγματικότητα. Και άρχισε ένα νέο παραμύθι.
• Η πρώτη μου πελάτισσα ήταν η Άννα Τακοπούλου, που ο άντρας της είχε τα Τσιμέντα Χαλκίδας. Φόρεσε ένα ρούχο μου σε ένα event και η ιστορία άρχισε να ξετυλίγεται – έφτασα να πάρω ό,τι βραβείο υπήρχε στην υψηλή ραπτική. Τώρα που τα λέω, σκέφτομαι ότι όλα αυτά τα έφερε η σκληρή δουλειά, το πείσμα, το διάβασμα, η φαντασία, οι μεγάλες επιρροές από την τέχνη – δεν σου φτιάχνουν όνομα τα κοινωνικά και οι κοσμικότητες.
• Τα νυφικά τα ξεκίνησα σχεδόν τυχαία, δεν μου άρεσε η ιδέα να φτιάχνω νυφικά, αλλά άρχισαν να παίρνουν και να φορούν για νυφικά κάτι μπλούζες με δαντέλες και φούστες που έφτιαχνα. Αυτό που έκανα τότε ήταν κάτι αδιανόητο, γιατί στην Ελλάδα είχαν τη δαντέλα για ιερό πράγμα, μην την ακουμπήσεις, κι εγώ πήρα ένα ψαλίδι και έκανα κομμάτια πολλές δαντέλες διαφορετικές, τις συνδύαζα μεταξύ τους και έπαιρναν μια μορφή εικαστική. Αυτή η διαδικασία, σαν τελετουργία, η τεχνική, η ιδέα, έγινε ένα σημείο αναφοράς της δουλειάς μου και πολλοί την υιοθέτησαν αργότερα. Αυτό συνέβη, οι πελάτισσες έβλεπαν μια δημιουργία μοναδική και ακόμα και σήμερα έρχονται εδώ οι κόρες τους για νυφικά. Άρχισα να δημιουργώ μια πελατεία και με βοηθούσαν πολύ και οι φίλες μου, όπως η Εριέττα Μαυρουδή, που ήταν πολύ κομψή και φορούσε τα ρούχα μου παντού.
• Όταν ήμουν στο Λονδίνο έκανα πολλά ταξίδια και παθιασμένη όπως ήμουν με τις τέχνες, είδα τα περισσότερα μεγάλα και μικρά μουσεία της Ευρώπης. Και επειδή είμαι παρατηρητικός άνθρωπος, μπορούσα να δω με την άκρη του ματιού μου κάτι και να το μεταφράσω σε κάτι άλλο και είχα τη φαντασία από το τίποτα να δημιουργήσω κάτι. Και ήμουν φιλοπερίεργη, από τότε που ήμουνα μικρή μέχρι σήμερα μπορώ να καθίσω ώρες σε ένα μαγαζί που πουλάει κατσαρόλες και να σκέφτομαι πώς φτιάχνεται ακόμα και το χερούλι, νομίζω αυτό με βοήθησε πάρα πολύ. Με αυτήν την ακόρεστη περιέργεια έφτασα μέχρι την Ισλανδία για να δω πώς είναι αυτή η ατμόσφαιρα, πώς είναι αυτό το παγωμένο σύμπαν. Πιστεύω πώς, όσο τίποτα άλλο, τα ταξίδια ανοίγουν το μυαλό μας, η επαφή με άλλους ανθρώπους. Και έχεις ένα μυαλό γεμάτο από τα πράγματα που σου αρέσουν, από τη «Γαλατού» του Βερμέερ και τα έργα του 17ου αιώνα μέχρι ένα αντικείμενο του Καρίμ Ρασίντ.
• Το ατελιέ έγινε επιτυχημένο σχετικά γρήγορα, άρχισαν να γράφουν τα περιοδικά, να με καλούν από δω κι από κει, αλλά δεν πήγαινα πουθενά, πίστευα ότι όλο αυτό συμβαίνει σε κάποιον άλλο, νόμιζα στην αρχή ότι γίνεται κάποια πλάκα.
• Και τώρα ακόμα, αυτήν τη στιγμή, μου λένε «είσαι μύθος», δεν καταλαβαίνω τίποτα. Δούλευα ατέλειωτες ώρες στο ατελιέ, δεν πίστευα ότι αυτά τα πράγματα που φτιάχνω αρέσουν τόσο. Έκανα επιδείξεις, παρουσιαζόμουν στο τέλος σχεδόν κλεφτά και έφευγα. Όταν πήρα το βραβείο υψηλής ραπτικής και έπρεπε να μιλήσω στον κόσμο, ίδρωνα.
• Βραδινό ρούχο δικό μου δεν έχω βάλει ποτέ, ούτε πήγα ποτέ στα σπίτια που με καλούσαν οι πελάτισσες. Είναι μια στάση ζωής, σκεφτόμουν «τι να λέω;», εγώ είχα άλλα πράγματα στο μυαλό μου, να μιλήσω για ζωγραφική, για θέατρο, για μουσική, αυτά είναι τα πράγματα που ξέρω. Έτσι το έβγαλα έξω από τη ζωή μου το κοσμικό κομμάτι, όπως και το βάσανο του τι θα βάλω για να πάω κάπου.
• Κάποια στιγμή γνώρισα το Γιώργο Νάκο που συμπαθούσα πολύ και ήταν κοσμικός και για ένα διάστημα πήγαινα σε καλά εστιατόρια – δεν ντυνόμουν καλά για να πάω, δεν ήμουν καθόλου κοινωνική. Αλλά με γνώρισε στη Μελίνα, που με αγάπησε πολύ, με αγάπησε γι’ αυτό που ήμουνα. Τότε έκανε το «Γλυκό Πουλί Της Νιότης». Μου είπε ότι δεν είχε κοστούμι και μου ζήτησε να της φτιάξω ένα. Έκανα κάποια σχέδια, της άρεσαν και αυτό ήταν το πρώτο μου κοστούμι στο θέατρο, το τελευταίο που φόρεσε η Μελίνα σε σκηνή αθηναϊκού θεάτρου, στον τελευταίο ρόλο που έπαιξε. Μετά έκανε μόνο την «Ορέστεια» με τον Κουν.
• Στο κέντρο, εδώ, περιστρέφεται όλη η ζωή μου. Στη Ράτκα, που όταν πηγαίναμε ήταν ένα μπαρ, μαζευόμασταν μετά τη δουλειά ο Φωτόπουλος, ο Κυριακούλης, πίναμε ένα ποτό, λέγαμε πέντε σαχλαμάρες και φεύγαμε. Κάποια στιγμή κάναμε ένα event που σκέφτηκε η ίδια και κάλεσα τις πελάτισσές μου να δείξω μερικά βραδινά και έτσι έφτασαν εκεί οι κοσμικοί, δεν έβρισκες καρέκλα να καθίσεις μετά. Μια μέρα περπατούσα στη Σκουφά και βλέπω μια όμορφη κοπέλα, πολύ κομψή. Σκεφτόμουν «τι ωραία να μπορούσα να της φτιάξω ένα φόρεμα». Ήταν η Κάτια Δανδουλάκη. Πέρασε καιρός και μια μέρα χτύπησε η πόρτα του ατελιέ και βλέπω την Κάτια με τον Μάριο Πλωρίτη, τους είχε στείλει η Μελίνα, και με ρώτησαν αν μπορώ να την ντύνω σε μια σειρά που έπαιζε και την έβλεπε όλη η Ελλάδα, τη «Λάμψη». Έτσι ξεκίνησε η φιλία μας, συνδεθήκαμε πολύ και αυτή είναι μια σχέση ζωής για την οποία είμαι υπερήφανη. Είμαι τυχερή που έχω γνωρίσει τέτοιες προσωπικότητες
• Εγώ στο θέατρο ήθελα να κάνω κοστούμια σαν αυτά που έβλεπα στις παραστάσεις του Τερζόπουλου. Τον γνώρισα από τη θεία μου, τη Μαρία Μπέικου, που ήταν παντρεμένη με τον αδερφό του πατέρα μου και ήταν η εξαίρεση στο σόι του, ήταν αντάρτισσα στα βουνά με τον Βελουχιώτη, μια προσωπικότητα ασύλληπτη, μια μεγάλη προσωπικότητα της αντίστασης. Όταν έφτασε στη Μόσχα, ήταν η εκφωνήτρια του ελληνόφωνου σταθμού «Εδώ Μόσχα» και όταν σπούδασε στο Ινστιτούτο Κινηματογραφίας της Μόσχας γνώρισε τον Ταρκόφσκι, με τον οποίο έγιναν πολύ φίλοι και τον πάντρεψε κιόλας. Ο Τερζόπουλος ήταν φίλος της και όταν είδα μια παράστασή του είπα «αυτό είναι θέατρο». Έκανα το κοστούμι στο επόμενο έργο του, το «Αλάρμ», για το οποίο βραβεύτηκα, και από τότε δεν ήθελα να δουλεύω με κανέναν άλλο.
• Δεν μου αρέσει καθόλου να μιλάω για τη μόδα, το στυλ, όλα αυτά με τσιτάτα, μου φαίνεται βαρετό να δίνω ορισμούς. Πιστεύω ότι αυτό το ατελιέ είναι η ιστορία της ελληνικής μόδας, γιατί έκανε δικά του πράγματα με πολλές επιρροές. Υπάρχει μια σκέψη συνδυαστική πίσω από κάθε κομμάτι, με πράγματα φαινομενικά αταίριαστα και αυτό έδωσε μια γραμμή να γίνουν διαφορετικά πράγματα στον χώρο της μόδας, να μην είμαστε κόπιες των ξένων, επηρέασε τους επόμενους και με ευχαριστεί να βλέπω νέους σχεδιαστές που το κάνουν και εκείνοι με επιτυχία. Οι νέοι Έλληνες σχεδιαστές με αγαπούν και θαυμάζουν τη δουλειά μου, έρχονται εδώ και από την Καλών Τεχνών για τη διπλωματική τους και πιστεύω ότι έχει πάει παραπέρα το πράγμα από τις γνώσεις που έχω εγώ. Τα ρούχα που κάνω είναι υπαινικτικά, κάτι που δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια, γιατί όταν φτάνει εδώ μια γυναίκα, ένας άνθρωπος, βλέπω τις κινήσεις του, τον σωματότυπό του, πρωτίστως όμως το βλέμμα του, θέλω να καταλάβω τι σκέφτεται.
• Αν ξανάρχιζα τη ζωή μου, θα έκανα ρούχα μόνο με ανακατεμένα υλικά, τίποτα άλλο, να μπορείς να δείξεις τη γοητεία όλων των υλικών σε ένα δημιούργημα. Διηγείσαι με τα χρώματα, τα υφάσματα, όλα έχουν τη γοητεία τους, από την αποδόμηση της δαντέλας μέχρι τα καναβατσόπανα και τις τσόχες. Σημασία έχει να έχεις γούστο. Το πιο ωραίο ρούχο που έχω κάνει, αν και σπάνια παινεύω τον εαυτό μου, ήταν ένα παλτό που σκέφτηκα μια φορά που ήμουν στο κτήμα, στην Εύβοια. Σκέφτηκα τα χρώματα, το σχέδιο και είπα «θέλω να το φτιάξω αμέσως». Είπα σε έναν φίλο μου «πρέπει να με πας στην Αθήνα» και με έφερε εδώ και αυτό το πράσινο παλτό το έχω ακόμα στα μάτια μου, είναι ό,τι ωραιότερο έχω φτιάξει.
• Το επιχειρείν στην Ελλάδα, για να συντηρηθεί ένα ατελιέ που έχει μεγάλα έξοδα, είναι πολύ δύσκολο. Εμένα με στηρίζουν οι σταθερές μου πελάτισσες που μου δείχνουν μεγάλη εμπιστοσύνη και οι νέες γυναίκες που έρχονται διαρκώς, και αυτό μου κάνει εντύπωση και είναι πολύ αναζωογονητικό γιατί εξακολουθώ να μην κάνω δημόσιες σχέσεις. Ονειρεύομαι και εκπαιδεύω τα κορίτσια που είναι εδώ για να μην κλείσει το ατελιέ, να συνεχίσει να υπάρχει και ύστερα από εμένα.
• Έχω περάσει όλη μου τη ζωή εδώ και όσο κι αν αγαπώ τις αλλαγές, δεν θα το άλλαζα ποτέ. Η δουλειά σε κρατάει νέο, δουλεύω πολύ αλλά περνάω και καλά, είναι η οικογένειά μου, μια απίθανη ομάδα εδώ. Μπαίνω μέσα και ησυχάζω, αυτό είναι το σπίτι μου στην ουσία, οπουδήποτε αλλού δεν ξέρω τι να κάνω εκτός από το να διαβάζω. Αν δεν έκανα αυτήν τη δουλειά, θα έκανα κάτι με τα χέρια μου. Είναι δυνατά χέρια, τα μεταχειρίζομαι διαρκώς, δεν μένουν ποτέ άπραγα, δεν μπορώ να κάθομαι χωρίς να κάνω τίποτα. Κάθε μέρα έρχομαι από τα Εξάρχεια εδώ και όταν βγαίνω θα πάω σινεμά, παλιότερα έμπαινα από τη μια αίθουσα στην άλλη. Λατρεύω τους μεγάλους σκηνοθέτες, τη nouvelle vague, τον Μπουνιουέλ. Και όταν γνώρισα τον άντρα μου, έμαθα –επειδή είναι ένας εξαιρετικά ευφυής άνθρωπος– να ακούω σωστά μουσική και να την απολαμβάνω.
• Φαντάζομαι ότι μου λείπουν πολλά πράγματα, αλλά δεν έχω καθίσει να τα σκεφτώ. Αντιθέτως, έχω σκεφτεί για την αφοσίωση στη δουλειά, ότι δεν είναι πάντα καλό πράγμα. Επειδή είμαι αρκετά μεγάλη, λέω ότι τα περισσότερα χρόνια τα πέρασα καλά, με χαρές, χαρές και λύπες. Τώρα αυτά που μένουν είναι λίγα, τι πειράζει αν μου έχει λείψει κάτι; Όλοι με ρωτάνε γιατί δεν έκανα παιδιά, αλλά όταν κάνεις καριέρα λες «έχω χρόνο, έχω χρόνο», μέχρι που φτάνει κάποια στιγμή και συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς. Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις σε αυτήν τη ζωή.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
