ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ FANBASE. Εγώ 20 φίλους, άλλος 20.000 μιας βάσης που έχτισε με κόπο, και η Τέιλορ Σουίφτ 20 εκατομμύρια swifties κεριά αναμμένα που προσμένουν με έτοιμο τον δείκτη τους για να προκαλέσουν ρεκόρ ροής στο Spotify αλλά και να αγοράσουν τα βινύλιά της. Δεκαοκτώ μήνες μετά το «Midnights» και με νωπό ακόμα το απίστευτο τέταρτο Grammy Καλύτερου Άλμπουμ, επανέρχεται με μια ασυμμάζευτη ανθολογία (καλά λένε οι «New York Times» πως η νέα της δουλειά χρειάζεται επειγόντως έναν «αρχισυντάκτη») με τίτλο που κάνει τον Κύκλο των χαμένων ποιητών να μοιάζει ταπεινός.
• Το «Τμήμα των βασανισμένων ποιητών», σύμφωνα με τις δικές της σημειώσεις, είναι «μια ανθολογία νέων έργων που αντικατοπτρίζουν γεγονότα, απόψεις και συναισθήματα από μια φευγαλέα και μοιραία στιγμή του χρόνου – μια στιγμή που ήταν τόσο συγκλονιστική όσο και θλιβερή. Αυτή η περίοδος της ζωής του συγγραφέα έχει πλέον τελειώσει, το κεφάλαιο έχει κλείσει.
Με εγγεγραμμένο το country DNA από το οποίο ξεκίνησε στα 14 της χρόνια στον ήχο της, η ποπ της Σουίφτ είναι περιοδική συλλογή από μπαλάντες που αλλάζουν ελαφρώς ύφος και διάθεση, όπως και η ίδια.
Δεν έχει να εκδικηθεί κανέναν, δεν υπάρχουν λογαριασμοί ανοιχτοί, αφού οι πληγές έχουν επουλωθεί. Και μετά από αρκετή σκέψη, αποδείχθηκε πως πολλές από αυτές προκλήθηκαν από τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτός ο συγγραφέας πιστεύει ακράδαντα ότι τα δάκρυά μας είναι ιερά όταν γίνονται μελάνι και γράφουν μια σελίδα. Όταν αφηγούμαστε την πιο θλιβερή ιστορία μας, απαλλασσόμαστε από αυτήν. Και τότε το μόνο που μένει είναι η βασανισμένη ποίηση».
Taylor Swift - Fortnight (feat. Post Malone) (Official Music Video)
• Μάλιστα! Αν διαβάσετε τις κριτικές, δεν θα βγάλετε εύκολα άκρη: από τη μια υπάρχει κατανόηση, σεβασμός και θαυμασμός του φαινομένου μιας καλλιτέχνιδος που έχει συνέπεια και επαγγελματισμό, ξέρει μουσική και γράφει από την καρδιά της, δηλαδή δεν είναι τυχάρπαστη, άσχετη ή «αγράμματη» μουσικά. Από την άλλη, ακούγονται φωνές απογοητευμένες που μιλούν για στασιμότητα, μια επανάληψη του αυτοαναφορικού μοτίβου, μια ευκολία παραγωγής υλικού που θα μπορούσε να συγκριθεί με την κωμωδία παρατήρησης που κατακλύζει το stand up και ουσιαστικά δεν επιτρέπει σε ταλαντούχους ανθρώπους να προσπαθήσουν παραπάνω, επειδή αρέσουν με αυτό που κάνουν και δεν χρειάζεται να ρισκάρουν.
Προς τα εκεί κλίνω. Συμπαθές, ευαισθητούλι, φλύαρο, καταναλώσιμο, τελεία. «Φολκλόρ» με ολίγη απ’ όλα τα προηγούμενα. Σαν να βγήκε από την τσέπη της με το μίνιμουμ καλλιτεχνικό παίδεμα. Ποιος διαβάζει τις κριτικές ή νοιάζεται για τη γνώμη των άλλων, όταν ταυτίζεται ολοκληρωτικά, προκαταβολικά και ίσως ισόβια με την καλλιτέχνιδα ως ορκισμένος ακόλουθος;
• Με εγγεγραμμένο το country DNA από το οποίο ξεκίνησε στα 14 της χρόνια στον ήχο της, η ποπ της Σουίφτ είναι περιοδική συλλογή από μπαλάντες που αλλάζουν ελαφρώς ύφος και διάθεση, όπως και η ίδια. Αντίθετα με τις ριζοσπαστικές μεταμορφώσεις της Μαντόνα τον προηγούμενο αιώνα –και δυστυχώς και σε αυτόν που διανύουμε–, η Τέιλορ ανήκει στον λαό της, δεν επιθυμεί να τον ξεπεράσει, ούτε να τον φέρει σε δύσκολη θέση με εξωπραγματικές περσόνες και εκπλήξεις εκτός ορίων.
Το γήινο προφίλ δουλεύει υπέρ της, γιατί να το πειράξει; Εκτίθεται εδώ και χρόνια, μοιράζεται, πονά δημόσια, χαίρεται ολόψυχα και όταν για λίγο χάνεται από τα φώτα της δημοσιότητας, το κοινό της γνωρίζει πως ή προσπαθεί να συνέλθει από μια (ακόμη) προδοσία, ερωτική ή της βιομηχανίας της showbiz, ή γράφει για να ορθοποδήσει, προετοιμάζοντας κάτι καινούργιο.
• Με το all american παρουσιαστικό της, τη δημοφιλία και γιατί όχι τον ανήσυχο χαρακτήρα της, θα περιμέναμε την εύλογη μετάβασή της στο σινεμά. Δεν είχε τύχη τις δύο φορές που, πρόσφατα, εμπιστεύτηκε άλλους, χωρίς να έχει προσωπική εμπλοκή. Όλος ο πλανήτης γελάει ακόμη με το Cats, ακόμα και οι πρωταγωνιστές του κατάλαβαν από νωρίς πως το καλύτερο που είχαν να κάνουν ήταν να τρολάρουν οι ίδιοι, για να έχουν ήσυχη τη συνείδηση και την υστεροφημία τους.
Στο πολυπρόσωπο και ατυχές Amsterdam του Ντέιβιντ Ο’Ράσελ η εμφάνισή της ήταν τόσο σύντομη όσο και ο meme θάνατος του χαρακτήρα της, σαν τέχνασμα χωρίς στέρεο αντίκρισμα. Η φυσικότητά της και η πείρα που έχει αποκτήσει μετά από τόσα χρόνια θα μπορούσαν να την είχαν φέρει κοντά σε ρόλους όλων των ειδών, από κομεντί μέχρι horror. Δεν είναι όμως όλοι οι balladeers κομμένοι στα μέτρα του σινεμά, γι’ αυτό κανείς δεν θυμάται τον Μπομπ Ντίλαν στο παράξενο πείραμα του Ρενάλντο και Κλάρα από το 1978.
• Επειδή στο ευρύτερο πλαίσιο των δημοσιοποιημένων δράσεών της, όποτε εμπιστεύτηκε άλλους, δεν της βγήκε σε καλό, μάλλον δεν την ενδιαφέρει κάτι τέτοιο. Δηλώνει storyteller και αν κάπου θέλει να επενδύσει τη φιλοδοξία της, πέρα από τη μουσική, που κατέχει, είναι στην αφήγηση της μουσικής της, με τους όρους της. Το έχει αποδείξει, σκηνοθετώντας πάνω από δέκα δικά της βιντεοκλίπ, με αποκορύφωμα το «All too well», που η δεκάλεπτη εκδοχή του πήγαινε και για Όσκαρ, αλλά δεν τα κατάφερε να πλασαριστεί στην πεντάδα.
Κάνει μικρού μήκους και παραλλάσσει το κορίτσι που δεν άφησε ποτέ πίσω της με εμβόλιμες εμφανίσεις. Η Μαντόνα, μια και την αναφέραμε, ανακάλυψε αργά πως θα έπρεπε να το γυρίσει στη σκηνοθεσία εξαρχής αντί να υποστεί καταστροφές ως πρωταγωνίστρια. Αυτήν τη στιγμή, η Σουίφτ διαθέτει μια ισχύ που κανείς και καμιά δεν είχε στο παρελθόν. Η κινηματογραφημένη συναυλία της μετακίνησε βουνά, κανονικά, υποχρεώνοντας όλες τις πανάκριβες ταινίες να προσαρμοστούν σε νέο προγραμματισμό για να μην ηττηθούν στον ανταγωνισμό.
Με 260 εκατομμύρια δολάρια εισπράξεις, το «Eras Tour - The Movie» έδειξε πως ο κόσμος ξαναμπαίνει στις αίθουσες για χάρη της σε ένα συγχρονισμένο singalong που δεν έχει ξαναγίνει στα χρονικά – ακόμα και στην Ελλάδα έκοψε χιλιάδες εισιτήρια σε ειδικές, στοχευμένες, «πανευτυχείς» για όσους τις παρακολούθησαν προβολές. Το στοίχημα δεν είναι αν θα σκηνοθετήσει μεγάλου μήκους αλλά ποια ιστορία θα επιλέξει να πει και πότε, διατηρώντας πάντα την παράλληλη, αστρονομικής ανταπόκρισης καριέρα της προνομιούχου παραπονεμένης της διπλανής πόρτας.
TAYLOR SWIFT | THE ERAS TOUR Concert Film Official Trailer
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
