ΥΠΗΡΞΕ ΤΟ ΔΙΛΗΜΜΑ straight ή gay πριν από το bisexual.
Υπήρξε το δίλημμα top η bottom πριν από το vers.
Υπήρξε το δίλημμα πιάτσα ή μπουρδέλο πριν από το Οnlyfans.
Υπήρξε το δίλημμα τρανς ή cis πριν από το non binary.
Υπήρξε το δίλημμα στριφτό ή πακέτο πριν από το ηλεκτρονικό τσιγάρο.
Υπήρξε το δίλημμα Αθήνα ή Θεσσαλονίκη πριν από το Βερολίνο.
Και βέβαια το δίλημμα τηλεφώνημα ή sms πριν από το messenger του Facebook.
Κοστολογούν το ενοίκιο του σπιτιού μου σύμφωνα με το πόσα θα μπορούσε να πληρώσει μια οικογένεια τουριστών, την τιμή των τσιγάρων μου και όλα τα υλικά μου αγαθά.
Τόσες εναλλακτικές διαθέσιμες, τόσες επιλογές αλλά και εκκρεμότητες και προθεσμίες, φωνές τιτιβίζουν μέσα στο μυαλό νυχθημερόν και εντελώς απροειδοποίητα, καθώς βουρτσίζω τα δόντια μου βιαστικά μπροστά στον καθρέφτη και φτύνω την οδοντόκρεμα στον νιπτήρα με τη σιγουριά ότι είναι για φτύσιμο. Γελάω με το inside joke μου, μόνη μου, ντρέπομαι, ενώ δεν είναι κανείς μπροστά για να κρίνει εμένα και το πρόστυχο μυαλό μου, σκουπίζομαι ταμποναριστά και συνεχίζω τη μέρα μου.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας θα επαναδιαπραγματευτώ τα διλήμματά μου, ξεχνώντας ότι σε κάποια ψηφοφορία της Βουλής κάποιοι άλλοι άνθρωποι, άγνωστοι άνθρωποι, αποφασίζουν για κάποια άλλα διλήμματα.
Και το πλάνο τους έχει ως εξής: να δουλεύω για όσο περισσότερα χρόνια μπορώ και να αμείβομαι με όσο λιγότερα χρήματα μπορούν. Ψηφίζουν την αξία της εργατοώρας μου, του απαραίτητου ελεύθερου χρόνου μου, του δημιουργικού μου χρόνου, του χρόνου που δικαιούμαι να είμαι άρρωστη. Κοστολογούν το ενοίκιο του σπιτιού μου σύμφωνα με το πόσα θα μπορούσε να πληρώσει μια οικογένεια τουριστών, την τιμή των τσιγάρων μου και όλα τα υλικά μου αγαθά.
Καθώς πλέον μου είναι σαφές το αδιέξοδο, ότι όσο αναπνέω θα φορολογούμαι, παρακολουθώ τη συνέχεια του κορεάτικου skin care tutorial που άφησα στη μέση στο TikToκ, πριν ποπάρει στην οθόνη του κινητού μου ένα ζευγάρι μπότες over the knee με 50% έκπτωση, που όσο αναζητούσα στα φίλτρα το νούμερο, έσκασε dm στο insta από άγνωστο γοητευτικό follower που άφησα στο «διαβάστηκε», γιατί βιαζόμουν να απαντήσω σε μια ομαδική του messenger, την ίδια στιγμή που περίμενα στην πόρτα να ανέβει το delivery boy να μου φέρει την πολυπόθητη πίτσα.
Είναι τόσο πολλά και αλλεπάλληλα τα διλήμματα και τόσο μεγάλο το χάος που μπορούν να προκαλέσουν στην καθημερινότητά, add, match, block, like, repost, delete, follow back, unfollow, που στο τέλος το μόνο που με καθορίζει αντικειμενικά είναι η αριθμητική μου αξία στα ψηφιακά και μη ταμεία της ζωής. Το δίλημμα να φύγω ή να μείνω είναι το ένστικτο της επιβίωσης αυτοπροσώπως και αυτό δεν έχει εναλλακτική.
Πήρα εντατικά μαθήματα στο γρήγορο τρέξιμο μέχρι την έξοδο του σχολείου, στο σαλτάρισμα από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο, στο γρήγορο κατέβασμα σκάλας πάνω σε δωδεκάποντα και στην προσπέραση ανάμεσα σε πλήθος πριν κλείσει η πόρτα του βαγονιού στο μετρό. Έχω αναρωτηθεί πόσο αξίζει η ζωή μου γιατί την έχω δει να περνάει από μπροστά μου σε γρήγορο flashback αρκετές φορές. Αλλά ποτέ δεν είδα όλο το flashback γιατί, πριν τελειώσει, είχα ήδη φύγει.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
