«Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΜΟΥ να πάω στη Γαλλία – και όχι στην Ισπανία ή την Ιταλία ας πούμε – οφείλεται στον τεράστιο θαυμασμό του πατέρα μου για τα μέλη της γαλλικής Αντίστασης που γνώρισε κατά τη διάρκεια του πολέμου» έλεγε πριν από δύο χρόνια η Τζέιν Μπίρκιν μιλώντας στον Telegraph. Ο πατέρας της, ο Ντέιβιντ Μπίρκιν, είχε υπηρετήσει στον πόλεμο ως υποπλοίαρχος του Βρετανικού Ναυτικού σε μια μυστική ναυτική μονάδα, αποστολή της οποίας ήταν η μεταφορά Βρετανών κατασκόπων από τη Μάγχη προς τη Γαλλία καθώς και η ασφαλής επιστροφή ναυαγών αεροπόρους και αιχμαλώτων πολέμου που είχαν αποδράσει.
Γεννημένος το 1914, ο Ντέιβιντ Μπίρκιν πέρασε μεγάλο μέρος της νεότητάς του στο νοσοκομείο μετά από μια «λάθος εγχείρηση ιγμορείου» όταν ήταν 17 ετών. Μέχρι το 1939 είχε υποστεί 34 επεμβάσεις στους πνεύμονες και τα μάτια του, που τον είχαν αφήσει με διάφορα προβλήματα όρασης και αναπνοής και με χρόνιους πονοκεφάλους. Ήταν όμως αποφασισμένος να συμμετάσχει όπως τα αδέλφια του στον αγώνα κατά του Χίτλερ, κι έτσι εκπαιδεύτηκε ως τηλεγραφητής και τελικά κρίθηκε ικανός να ενταχθεί στη Σχολή Ασύρματης Επικοινωνίας του Πολεμικού Ναυτικού το 1941.
Χωρίς πραγματική ναυτική εμπειρία και με μόνο ένα μάθημα ναυσιπλοΐας διά αλληλογραφίας, ο Μπίρκιν έπρεπε να αποκτήσει την σχετική εμπειρία πολύ γρήγορα. Η δουλειά του ήταν να καθοδηγεί τα σκάφη στη Μάγχη τις νύχτες χωρίς φεγγάρι σε μια εποχή χωρίς GPS ή ραντάρ. Όλα ήταν χάρτες και μολύβια.
Χωρίς πραγματική ναυτική εμπειρία και με μόνο ένα μάθημα ναυσιπλοΐας διά αλληλογραφίας, ο Μπίρκιν έπρεπε να αποκτήσει την σχετική εμπειρία πολύ γρήγορα. Η δουλειά του ήταν να καθοδηγεί τα σκάφη στη Μάγχη τις νύχτες χωρίς φεγγάρι σε μια εποχή χωρίς GPS ή ραντάρ. Όλα ήταν χάρτες και μολύβια. Παρά τα προβλήματα της υγείας του ο Μπίρκιν, ο οποίο ήταν λαμπρός μαθηματικός αλλά και καταξιωμένος καλλιτέχνης, αποδείχθηκε εξαιρετικά καλός στην αποστολή του.
Ήταν επίσης ένας σπουδαίος αφηγητής που συνάρπαζε τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόταν, όπως τον Γκάι Χάμιλτον, ο οποίος στη συνέχεια σκηνοθέτησε τέσσερις ταινίες James Bond. Η εναρκτήρια σκηνή του «Χρυσοδάκτυλου» (1964) στην οποία ο 007 βγαίνει από τη θάλασσα με μια στολή κατάδυσης, ανατινάζει ένα εργοστάσιο παραγωγής ηρωίνης και στη συνέχεια βγάζει τη στολή αποκαλύπτοντας το σμόκιν που φορά από μέσα, βασίστηκε σε μια αποστολή του 1940 όπου ένας Βρετανός πράκτορας είχε ντυθεί ακριβώς έτσι όταν τον μετέφερε στην Ολλανδία μια μηχανοκίνητη κανονιοφόρος προκειμένου να έρθει σε επαφή με την ολλανδική αντίσταση.
Κοιτάζοντας τις γαμήλιες φωτογραφίες των γονιών της, η Μπίρκιν έλεγε: «Ήταν τόσο αστραφτεροί, εκείνος με το κάλυμμα στα μάτια και εκείνη με το εντυπωσιακό της καπέλο. Ήταν τόσο γοητευτικοί... Ένιωσα σα να αραιώνω. Έπρεπε να ξεφύγω». Οι γονείς της την ξαναπήραν στο σπίτι της μετά το τέλος του «ψυχρού, ακατάλληλου» γάμου της με τον συνθέτη Τζον Μπάρι. Η ίδια έλεγε όμως ότι έπρεπε να πάει στη Γαλλία για να ξεφύγει από τη σκιά τους.
Έλεγε επίσης ότι πατέρας της ήταν «ένας ζηλιάρης άνδρας» που πάλευε με τη διασημότητα της μητέρας της, της ηθοποιού Τζούντι Κάμπελ: «Ήταν τόσο όμορφη. Και είχε κι εκείνη τις δικές της πολεμικές ιστορίες. Βρισκόταν στη σκηνή του Λονδίνου, τραγουδώντας το "A Nightingale Sang" στην πλατεία Μπέρκλεϊ, καθώς οι βόμβες έπεφταν παντού γύρω της... Πρέπει να ήταν απίστευτα συναρπαστικό».
Ήταν άραγε η αφοσίωση της Τζέιν στον πατέρα της η ρίζα των σχέσεών της με μεγαλύτερους άνδρες; «Δεν νομίζω», λέει, «γιατί ο πατέρας μου ήταν ακόμα ζωντανός, δόξα τω Θεώ. Ο Τζον Μπάρι δεν δέχτηκε ποτέ πραγματικά τους γονείς μου. Αλλά με τον Σερζ [Γκενσμπούρ] τα πήγαιναν υπέροχα. Του άρεσε να κακομαθαίνει τη μητέρα μου – της χάριζε βραχιόλια Cartier και την πήγαινε στο Maxim's μόνο και μόνο για την πουτίγκα. Ήταν πολύ καλός φίλος με τον πατέρα μου και συχνά έπαιρναν έναν υπνάκο συγχρόνως - τα μάτια τους έκλειναν σαν ζευγάρι κουκουβάγιες! Όταν ο πατέρας μου ήταν στο νοσοκομείο, ο Σερζ έβγαλε το ρολόι του και το έβαλε στον καρπό του πατέρα μου. Ήταν τόσο υπέροχο να νιώθω τη στοργή όλων, αφού είχα υπάρξει τόσο ξεροκέφαλη στην προσπάθειά μου να τους ξεφύγω».
Ο Ντέιβιντ Μπίρκιν πέθανε το 1991. Η Τζέιν και η μητέρα της σκόρπισαν τις στάχτες του από ένα σκάφος στις ακτές της Βρετάνης. «Ήταν πολύ συγκινητικό. Είχαμε πάρει μαζί μας κι έναν παλιό του φίλο από την Αντίσταση. Τότε ήταν που είπα τελικά: «Αντίο, Μπαμπά».
Με στοιχεία από The Telegraph
