Spirited
Να δώσουμε τα εύσημα στο «Spirited» του Σον Άντερς επειδή προσέγγισε τη ντικενσιανή «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» από την οπτική του φαντάσματος, ενώ συνήθως βλέπουμε τον πιο αβανταδόρικο Εμπενίζερ Σκρουτζ και τις ρετροφουτουριστικές παραλλαγές του να βασανίζουν τα πνεύματα μέχρι τη νομοτελειακή μεταστροφή του.
Ο βασιλιάς της καλοπροαίρετης κωμωδίας Γουίλ Φέρελ δεν παρατάει τον ευγενή αγώνα του απέναντι στον αιώνιο εξυπνάκια Ράιαν Ρέινολντς, και κάπου ανάμεσα στο δίδυμο (δεν) κολλάει η Οκτάβια Σπένσερ, η οποία πασχίζει να παρακολουθήσει το δαιμονιώδες τέμπο των αρκετά ορεξάτων και εξαιρετικά καλοπληρωμένων πρωταγωνιστών, που αμείφθηκαν με 20 εκατομμύρια έκαστος για να τραγουδήσουν, να χορέψουν και να κάνουν την πλάκα τους σε ένα πλουμιστό και φορτωμένο μιούζικαλ το οποίο στοίχισε μια περιουσία, διαρκεί 2 και πλέον ώρες και αξίζει σε αραιά και μεμονωμένα ιλαρά περιστατικά – τελικά μοιάζει με παχύ μελομακάρονο που του ξέφυγε το αλεύρι (Apple TV+)
Falling For Christmas
Πέρα από τις ευπρόσδεκτα ταπεινές προθέσεις του «Falling for Christmas», την πιασάρικη αντίθεση της αναίσθητης ζάπλουτης κληρονόμου που δεν έχει επαφή με την αληθινή ζωή και από μια πτώση παθαίνει αμνησία (ω ναι!) και καταλήγει στο φτωχικό σαλέ ενός καλόκαρδου χήρου πατέρα, καθώς και τη συμπαθέστατη παρουσία του Κορντ Όβερστριτ («Glee»), στο χριστουγεννιάτικο b-movie που πρώτο έσυρε τον χορό για να ακολουθήσουν οι υπόλοιπες αμέσως μετά την πρεμιέρα του κοντά στη Μέρα των Ευχαριστιών, το κλου παραμένει στον πρωταγωνιστικό και ξεκάθαρα screwball ρόλο της Σιέρα Μπελμόν η Λίντσεϊ Λόχαν, η οποία μετά από μια πολυετή δημοσιότητα για τους λάθος λόγους πήρε την ιερά οδό για τα κινηματογραφικά πλατό, σαν τις παλιές σταρ που έκαναν τη μεγάλη τους επιστροφή με ηχηρό και αμπιγιέ τρόπο.
Τα κλισέ παρελαύνουν ανελέητα σε αυτήν τη δραματική κομεντί που δεν στερείται ενός κάποιου χιούμορ, αλλά τα μάτια πέφτουν πάνω στο δοκιμασμένο πρόσωπο της Λόχαν, και στην προσπάθεια του κοριτσιού που άφησε πίσω της να δραπετεύσει από μια ζορισμένη εικόνα και να ξαναβρεί την αξιοθαύμαστη, εγγενή φυσικότητα που την έκανε τόσο ξεχωριστή στα πρώτα της βήματα. (Netflix)
The Guardians of the Galaxy Holiday Special
Ο Star Lord έχει περάσει μαύρα Χριστούγεννα στην παιδική του ηλικία, όπως μαθαίνουμε στην κινουμένων σχεδίων μικρή εισαγωγή, κι έτσι ο Ντραξ με τη Μάντις αποφασίζουν να διορθώσουν την αδικία με μια απονενοημένη έκπληξη: να απαγάγουν τον αγαπημένο του ήρωα, τον Κέβιν Μπέικον, και να τον φέρουν πακέτο στον φίλο τους! Αυτό το μονοδιάστατο ανέκδοτο μεσαίας διάρκειας (που είδα σπαστά, ανάμεσα σε ημίχρονα αγώνων του Μουντιάλ, και ταίριαξε μια χαρά!) σίγουρα αποτελεί πρόοδο σε σχέση με το αλήστου μνήμης «Star Wars Holiday Special», αν θέλουμε να παραπέμψουμε σε μια παρόμοια ιδέα εκμετάλλευσης διαπλανητικού franchise, αλλά στην ουσία είναι ένα παφ κι έξω, ένα απλά ευχάριστο και λίγο μελαγχολικό διάλειμμα, με την πάντα μαγνητική παρουσία του six degrees πολυεργαλείου που λέγεται Κέβιν Μπέικον. (Disney+)
A Christmas Story Christmas
Οι προσδοκίες ήταν γιορτινά υψηλές γι' αυτό το sequel και μαζί reboot του πιο φημισμένου εναλλακτικού χριστουγεννιάτικου φιλμ όλων των εποχών, του «Christmas Story» του 1983. Ο σκηνοθέτης Μπομπ Κλαρκ δεν ζει, η Μελίντα Ντίλον έχει αποσυρθεί, αλλά ο Πίτερ Μπίλινγκσλι και το μεγαλύτερο μέρος της παρέας του επανέρχεται 33 χρόνια μετά τις γιορτές του 1940, έχοντας μετακομίσει από την Ιντιάνα στο Σικάγο, σε αστικό περιβάλλον και με λογοτεχνικές φιλοδοξίες.
Η μοίρα επιφυλάσσει στον πάλαι ποτέ μπόμπιρα Ραλφ Πάρκερ απότομη επιστροφή στο «χωριό» και η μητέρα του τον παρακαλά επιτακτικά να βγάλει τον επικήδειο για τον πατέρα του που μόλις απεβίωσε και να αναλάβει τη δύσκολη αποστολή του πνευματικού ηγέτη των γιορτών. Η κωμωδία των Κλέι Κέιτις («Christmas Chronicles») και Νικ Σενκ («Mule») δεν αποτελεί κακή συνέχεια του πολύτιμου πρωτότυπου, αλλά δεν είναι τόσο αστεία και τελικά υποσχόμενη για γερό θεμέλιο αναβίωσης της ταινίας που με τη βινιετο-αφήγηση και το λοξό Christmas spirit της έγραψε ιστορία, σαν απροσδόκητη σφήνα ανάμεσα στις κλασικές studio εξτραβαγκάντζες και τη σαρωτική έλευση του «Μόνος στο Σπίτι» του Τζον Χιουζ. (HBO Max)
Μια Υπέροχη Ζωή
Ποντάροντας στα σταθερά αγαπημένα, το «Μια υπέροχη ζωή», δηλαδή το «A Christmas Carol» ανάποδα, στην καρδιά του αμερικανικού κοντράστ της καπιταλιστικής απληστίας με την ανθρωπιά της κοινότητας, εγγυάται υψηλές συγκινήσεις, σκηνοθετική μαεστρία και σπαραξικάρδιες ερμηνείες από τον Τζέιμς Στιούαρτ και την Ντόνα Ριντ, στον πιο ουμανιστικό εφιάλτη που μας έχει χαρίσει ο μαγικός ρεαλιστής του χρυσού Χόλιγουντ, ο Φρανκ Κάπρα.
Η ταινία έχασε τα μεγάλα Όσκαρ από τα «Καλύτερα χρόνια της ζωής μας» του Γουίλιαμ Γουάιλερ στην απονομή του 1947, αλλά παραμένει ακλόνητη και αρυτίδωτη στο πάνθεον της ποιοτικής γιορτινής φιλμογραφίας. Ό,τι πρέπει για παραμονή Πρωτοχρονιάς. (Cosmote TV)
Happiest Season
Η Κρίστεν Στιούαρτ είναι ορφανή και, αναπόφευκτα, βουβά λυπημένη στις γιορτές, γι’ αυτό και η Μακένζι Ντέιβις δεν μπορεί να τη βλέπει έτσι: μια ευτυχισμένη κρύα βραδιά του Δεκέμβρη την πείθει να κάνουν μαζί Χριστούγεννα στο πατρικό, με τις δυο εντελώς διαφορετικού χαρακτήρα αδελφές της, την ψυχαναγκαστική μητέρα (ιδανική Πάστα Φλώρα η Μέρι Στινμπέρτζεν) και τον πατέρα που έχει βάλει πλώρη για την πολιτική. Στη διαδρομή τής εκμυστηρεύεται πως ποτέ δεν έχει τολμήσει να πει στους δικούς της πως είναι gay, κι έτσι πρέπει να περάσουν τις νύχτες τους χωριστά αν και κάτω από την ίδια στέγη και, το χειρότερο, να κρύβονται σε μια κωμόπολη που οι πάντες γνωρίζουν τους πάντες και, όχι πολύ παλιά, τα είχαν κιόλας…
Η δραματική κομεντί του 2020 σε σκηνοθεσία της Κλέα Ντιβάλ διαθέτει ζεστή ειλικρίνεια που ισοφαρίζει αμήχανες γέφυρες στην πλοκή, και σίγουρα τον ευθύβολο σκοπό να καταρρίψει τον συντηρητισμό μιας στερεοτυπικής αντίληψης για τις τεχνητά χαρωπές και μονιασμένες γιορτές. Η Όμπρεϊ Πλάζα είναι παραδόξως συγκρατημένη, ενώ ο ταλαντούχος Νταν Λέβι («Schitt’s Creek») φρεσκάρει το κλασικό concept της «κωμικής ανακούφισης». Ένα sequel είναι πολύ πιθανό να συμβεί σύντομα. (Netflix)
Single All The Way
Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στο «Happiest Season», το «Single All the Way», που γυρίστηκε απευθείας για λογαριασμό του Netflix κι έκανε πρεμιέρα πέρυσι τέτοια εποχή, απεικονίζει μια οικογένεια πλήρως συμφιλιωμένη και υποστηρικτική προς τον gay γιο τους, ο οποίος ζει μόνιμα στο Λος Άντζελες, εργάζεται απρόθυμα στην ψηφιακή διαφήμιση και επιστρέφει κλασικά για τις γιορτές στην αγαπησιάρικη φαμίλια, μαζί με τον κολλητό και επίσης ομοφυλόφιλο συγκάτοικό του.
Στο κομψό χωριό της παιδικής του ηλικίας τον περιμένει ένα καυτό ραντεβού στα τυφλά αλλά και η αβεβαιότητα για το μέλλον και τα συναισθήματα για τον άνθρωπο που τον νοιάζεται και τον προστρέχει περισσότερο από οποιονδήποτε. Μήπως η ευτυχία ήταν ανέκαθεν μπροστά στα μάτια του; (Bάλτε στοίχημα, θα το κερδίσετε). Χαριτωμένο, μέσα στα κλισέ και τις νεωτερικές πινελιές του. (Netflix)
Klaus
Το ισπανο-αμερικανικό αριστούργημα του Σέρχιο Πάμπλος από το 2019 διαθέτει χιονισμένα τοπία και δώρα, πνεύμα και τσαγανό, ατμόσφαιρα γνώριμη αν και ανήσυχη, έναν θεόρατο, βλοσυρό, γενειοφόρο, πληγωμένο μπάρμπα κρυμμένο στο δάσος, που μάλιστα ονομάζεται Klaus, αλλά πουθενά δεν αναφέρει τα Χριστούγεννα! Αυτό το πρωτότυπο origin story είναι το δώρο που θα κάνετε στον κουρασμένο εαυτό σας, γιατί ξεσκονίζει τα χιλιοφορεμένα κλισέ με το θεσπέσιο χειροποίητο κινούμενο σχέδιό του και την εικονοκλαστική, αν και αυτόματα κλασική, αφηγηματική του προσέγγιση.
Στα Όσκαρ της κατηγορίας του θα έπρεπε να ηττηθεί μόνο από το κορυφαίο «Έχασα το σώμα μου» του Ζερεμί Κλαπέν, αλλά τελικά το τέταρτο «Toy Story» τους κέρδισε αμφότερους. (Netflix)
Last Train to Christmas
Κι ενώ το «Πολικό Εξπρές» προβάλλεται παντού, ακόμη και στις ελληνικές αίθουσες σε επανέκδοση, ένα άλλο τρένο δοκιμάζει μια διαφορετική διαδρομή διασχίζοντας τον χρόνο και τις πιθανότητες, όπως περίπου το «Sliding Doors», με κυμαινόμενα αποτελέσματα και συναισθήματα, από τις γκάφες και τις απόκοσμες '80s κομμώσεις ως τη μελαγχολία της χαμένης ευκαιρίας που τόσο συχνά κάνει εμφατική εμφάνιση στις γιορτές.
Αν δεν έκανε τόσο αποτελεσματικά το κέφι του ο Μάικλ Σιν, το «Last Train to Christmas» που σκηνοθέτησε πέρυσι ο Τζούλιαν Κεμπ θα ήταν άλλη μια high concept προσθήκη στο εναλλακτικό χριστουγεννιάτικο ρεπερτόριο. (Novacinema)
Santa Camp
Μαύρος, ή και τρανς Αϊ-Βασίλης; Δόκτωρ Κλάους αντί για την αιώνια σύζυγο; Πρέπει σώνει και καλά ο διάσημος γιορτινός δωροθέτης να είναι ροδομάγουλος, γενειοφόρος λευκός Χριστιανός άνδρας με γυαλιστερές μαύρες μπότες και κατακόκκινο κοστούμι; Ξεχάστε ό,τι γνωρίζετε για τις παιδικές φαντασιώσεις που κατεβαίνουν από την καπνοδόχο και το ονειρεμένο ταξίδι στο Ροβανιέμι, γιατί το ντοκιμαντέρ «Santa Camp» καταγράφει την υποδοχή τριών «αιρετικών» από τη New England Santa Society, και πραγματεύεται την ουσία ενός συμβόλου σε μια εποχή πόλωσης ακόμη και για τα πατροπαράδοτα λευκά Χριστούγεννα. (HBO Max)
