«Έχω ένα φίλο που... δεν πάει καλά. Τρέχει συνέχεια και την Κυριακή έκανε πάλι τον Μαραθώνιο της Αθήνας...»
Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει μια παρεμφερή φράση περιγραφής των «τρεχαλατζήδων» κάθε φύλου, φυλής και ηλικίας, σωματοδομής, γούστου ή αισθητικής, οι οποίοι ξεχύνονται στους δρόμους προκαλώντας τις αντοχές τους σε σώμα και πνεύμα;
Ο Μαραθώνιος είναι ο ορισμός της πρόκλησης, αλλά και της ισοπέδωσης των διακρίσεων. Όπως άλλωστε οφείλει να είναι ο αθλητισμός.
Αυτά τα 42χλμ δρόμου –συν τα επιπλέον 195 μέτρα στο φινάλε που όλοι λησμονούν να τα αναφέρουν, σε μια αυθαίρετη και άδικη στρογυλλοποίηση για εκείνον τον φουκαρά που νιώθει τα κάτω άκρα του να καίνε στην Ηρώδου Αττικού– αν μιλούσαν θα είχαν πολλές ιστορίες να πουν. Σκέψεις, ζωές, σχέσεις ανθρώπων και στόχοι, δεμένα σφιχτά όλα μαζί στα κορδόνια ενός ζευγαριού αθλητικών παπουτσιών.
Οι περισσότεροι, που ξεκινούν το μεγάλο στοίχημα του Μαραθωνίου δεν το κάνουν για να αισθανθούν οι ίδιοι πρωταθλητές, αλλά για να αφιερώσουν τον αγώνα τους σε έναν σκοπό μετατρέποντας κάθε στάλα ιδρώτα, κάθε χιλιόμετρο, κάθε ανάσα, σε προσωπικά στοιχήματα ή σε αναλλοίωτες αξίες, κάποιες εκ των οποίων θολώνουν στην σύγχρονη κοινωνία.
«Έχω μάθει ότι το να τελειώνεις ένα μαραθώνιο δεν είναι απλά μία αθλητική επιτυχία. Είναι μία απόδειξη ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο» ξεσηκώνουν την, κλισέ πια στην δρομική κοινότητα, φράση του συγγραφέα Τζον Χανκ όσοι το τόλμησαν. Ένα κοκτέιλ διαφορετικών προσωπικοτήτων, μια απερίγραπτη μίξη ίδιων υλικών σε ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία στήνονται κατά χιλιάδες στην αφετηρία στο στάδιο του Μαραθώνα.
Την περασμένη Κυριακή, για τρίτη φορά ο γράφων τερμάτισε τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Με ρωτούν: γιατί; Πάντα υπάρχει απάντηση. Οι περισσότεροι, που ξεκινούν το μεγάλο στοίχημα του Μαραθωνίου δεν το κάνουν για να αισθανθούν οι ίδιοι πρωταθλητές, αλλά για να αφιερώσουν τον αγώνα τους σε έναν σκοπό μετατρέποντας κάθε στάλα ιδρώτα, κάθε χιλιόμετρο, κάθε ανάσα, σε προσωπικά στοιχήματα ή σε αναλλοίωτες αξίες, κάποιες εκ των οποίων θολώνουν στην σύγχρονη κοινωνία.
Τρέχοντας και φέτος την αυθεντική διαδρομή προσπέρασα και με προσπέρασαν φυσιογνωμίες και τύποι, που εύκολα διαπίστωνες γιατί το κάνουν. Προσπέρασα και με προσπέρασαν όμως και απλοί δρομείς. Γιατί όλοι όσοι το τολμούν δικαιούνται να αποκαλούνται δρομείς ακόμη και αν, προδομένοι από την άτιμη την ενέργεια, περπατήσουν κάποια κομμάτια της διαδρομής. Αυτοί λοιπόν οι απλοί δρομείς κρατούσαν σφιχτά μέσα τους τον λόγο για τον οποίο επέβαλαν στον εαυτό τους αυτήν την δοκιμασία. Τόσο δυνατά όσο έσφιγγαν μετά από ώρες το μετάλλιο με την πράσινη κορδέλα.
Στο ταξίδι, λοιπόν, του φετινού Μαραθωνίου της Αθήνας συνάντησα διάφορες δρομικές μορφές. Πριν μας τακτοποιήσουν στα μπλοκ αφετηρίας ένιωσα στο πετσί μου την αγωνία φίλων που έβλεπαν τον ήλιο να ανεβαίνει απειλητικός για τις επιδόσεις στις οποίες στόχευαν. Στην αφετηρία ξεκινήσαμε μαζί με έναν άνδρα, που εκ πρώτης όψεως ο σωματότυπός του κάθε άλλο παρά Μαραθωνοδρόμο θύμιζε. Το πίστευε, το έβλεπα ξεκάθαρα στα μάτια του.
Στην πορεία αντάμωσα έναν ηλικιωμένο κύριο, που αντί για τα σούπερ μοντέρνα τεχνικά μπλουζάκια της τάδε ή της δείνα εταιρείας, φορούσε μια φανέλα με τυπωμένη την φωτογραφία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Από το 1983, ο κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας διεξάγεται στη μνήμη του. Τον ευχαρίστησα που μας θύμισε τον συμβολισμό και εκείνος μου απάντησε: «Να τρέχουμε για αξίες αγόρι μου».
Λίγο παρακάτω τα βήματά μου συναντήθηκαν με τον κορυφαίο όλων. «Είστε η έμπνευση μας» του ομολόγησα, κι ο 91χρονος Στέλιος Πρασσάς με βαριά τα πόδια και ελαφριά καρδιά στον 31ο του Αυθεντικό, μου χαμογέλασε με έναν αναστεναγμό. Μετά από αυτό συνειδητοποιείς πως το τρέξιμο είναι η μεγαλύτερη μεταφορά της ζωής, διότι παίρνεις από εκείνο ό,τι δίνεις.
Αναγνώρισα τον γνωστό ηθοποιό Θανάση Αλευρά που έτρεξε για την Ελευθερία. Για την ακρίβεια συνόδευε την Ελευθερία Τόσιου, μια φοιτήτρια με κινητικά προβλήματα. Αργότερα με πέρασαν σαν αέρας οι «Ιπτάμενες Χήνες», συνοδεύοντας παιδιά σε αμαξίδια. Και σε μια ζόρικη ανηφόρα, συναντήθηκα με τους «Δρομείς Ελπίδας». Με τρία αμαξίδια αυτήν φορά - με τρία νεαρά άτομα με αναπηρία. Μέλος του κι εγώ για αρκετά χρόνια στάθηκα να ανταλλάξουμε κουράγια. «Μάνο πάρε με εσύ» μου φώναξε ο Δημητράκης και κάπου εκεί όσα προγραμμάτιζα για τον «δικό μου» Μαραθώνιο πήγαν περίπατο. Σπρώχνοντας το αμαξίδιο, για δεύτερη φορά μετά το 2019, και τραγουδώντας-πάνε κι οι ανάσες- μαζί του στις ανηφόρες, μπορεί να άδειασα από ενέργεια, αλλά γέμισα από ευτυχία.
Ρωτάμε και ξαναρωτάμε τι είναι ευτυχία. Ευτυχία, λοιπόν, σημαίνει να βλέπεις ένα πρόσωπο που υποφέρει να χαμογελά, και να ξέρεις ότι είσαι ο λόγος πίσω από αυτό.
Με λίγα λόγια ο Μαραθώνιος πονάει, αλλά σε κάνει ευτυχισμένο. Κι αυτό μετριέται σε καρδιοχτύπια όχι σε κράμπες.
Και η πιο μεγάλη παρακαταθήκη του είναι ο ψίθυρος στις παρέες των θεατών: «κι εμείς του χρόνου».
