Ο Ρούμπεν Έστλουντ δημιουργεί διλήμματα στις ταινίες του για να αποσπάσει την ένταση από το κοινό που τις παρακολουθεί. Στην πρώτη του ταινία μετά το Τετράγωνο, που απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα και βρέθηκε στην πεντάδα των διεθνών Όσκαρ, πήρε τον χρόνο του και επέστρεψε με μια ταξική παραβολή, άλλο ένα από τα σινε-κοινωνιολογικά του πειράματα για την ανθρώπινη συμπεριφορά, ξεκινώντας από τον χώρο της ομορφιάς και της μόδας – η σύζυγός του, που κινείται στον συγκεκριμένο χώρο, του έδωσε το έναυσμα για τον τίτλο, που παραπέμπει στο τριγωνικό συνοφρύωμα, με πολλαπλή ανάγνωση.
Χαλαρός από το ευβοιώτικο μπαλκόνι του, πάντα στη «φούσκα» του COVID, ένα ζεστό βραδάκι του 2021 βρήκε χρόνο ανάμεσα στα ελληνικά του γυρίσματα για να μας πει πώς κατέληξε να επιλέξει τη χώρα μας, και τη συγκεκριμένη τοποθεσία, τι του είπαν οι ντόπιοι για την παραδείσια παραλία όπου εκτυλίσσεται ολόκληρο το τρίτο και μεγαλύτερο μέρος της ταινίας του, ποιες είναι οι κινηματογραφικές επιρροές του και τι σινεμά τον ιντριγκάρει να γυρίζει, σε μια συνομιλία που κανονίστηκε για ένα ημίωρο και κράτησε για μια ώρα παραπάνω.
Οι ντόπιοι στη Χιλιαδού μου είπαν: «Αν πέσεις εδώ με αλεξίπτωτο και δεν έχεις τίποτα μαζί σου, θα επιβιώσεις, επειδή μπορείς να βρεις πόσιμο νερό, μούρα, σταφύλια, αγριογούρουνα…». Οπότε ήταν ένα είδος παραδείσου. Μπορείς να επιβιώσεις χωρίς καμιά επαφή με τον έξω κόσμο.
— Καλωσόρισες στην Ελλάδα. Θέλω να σου δώσω, έστω και καθυστερημένα, συγχαρητήρια για τις ταινίες σου. Είναι πάντα πολύ ενδιαφέρουσες και πολύ πρωτότυπες. Ο θεατής αναρωτιέται «Τι καινούργιο θα κάνει ο Ρούμπεν;» Υποθέτω ότι είναι ένας από τους στόχους σου, μια από τις προσεγγίσεις σου. Να αιφνιδιάζεις το κοινό, και αυτή θα είναι η πρώτη ερώτηση. Πάντα εμπνέεσαι από μια πρωτότυπη ιδέα; Είναι κάτι που βλέπεις, κάτι που σκέφτεσαι; Τι είναι αυτό για κάθε ταινία που φτιάχνεις;
Πιστεύω ότι πάντα ενδιαφερόμουν να προσθέτω εικόνες που πιστεύω ότι λείπουν. Να προσθέτω ιστορίες που πιστεύω ότι λείπουν. Ποτέ δεν με ενδιέφεραν οι ταινίες είδους, ούτε προσπάθησα να γυρίσω ταινία είδους. Υπάρχουν πολλοί σκηνοθέτες που είναι καλοί σε αυτό. Και θα έλεγα ότι οι ταινίες που σκηνοθετώ εγώ προέρχονται από την ευρωπαϊκή παράδοση, όπου προσπαθείς να είσαι δημιουργός, να βρεις το δικό σου στυλ.
Τελευταία αισθάνομαι, εγώ ως θεατής, πολύ ασφαλής παρακολουθώντας μια ταινία. Νιώθω ότι η ταινία ακολουθεί μια συνταγή, ακόμα και μια αισθητική που δεν με εκπλήσσει. Γι’ αυτό ήθελα να δημιουργήσω ένα δίλημμα στις ταινίες μου ώστε να κερδίζω την ένταση από το κοινό μου, και να τους κάνω να ενδιαφέρονται, αλλά και να τους οδηγώ κάπου που δεν το περιμένουν.
— Να μιλήσουμε για το είδος, επειδή είδα το «σημείωμα του σκηνοθέτη» και λες ότι θέλεις να συνδυάζεις το art house το οποίο θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον και για το κοινό, υπονοώντας ότι δεν θα βαρεθεί παρακολουθώντας το. Οπότε, γιατί αποκλείεις το είδος; Για παράδειγμα, ο Κρίστοφερ Νόλαν γυρίζει μόνο ταινίες είδους και το κάνει για τους μεγάλους. Δίνω απλώς ένα παράδειγμα. Γιατί αποκλείεις το ευρύ φάσμα του είδους αφού δεν σου αρέσει ακριβώς ο απόλυτος ρεαλισμός;
Πιστεύω ότι το περιεχόμενο των ταινιών που γυρίζω είναι δύσκολο να το εντάξεις σε ένα είδος. Ξεκίνησα γυρίζοντας ταινίες για σκι. Ξεκίνησα από το αλπικό σκι. Έμαθα σινεμά παρακολουθώντας και γυρίζοντας ταινίες για σκι. Μετά μπήκα σε σχολή κι άρχισα να μαθαίνω για την ιστορία του κινηματογράφου. Πιο πολύ με ενδιέφερε η βιντεοκάμερα και η κινούμενη εικόνα και τι μπορούσα να δημιουργήσω με αυτά. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι με ενδιέφερε η κοινωνιολογία και η ανθρώπινη συμπεριφορά, οπότε…
Κύριος στόχος μου ήταν να συλλαμβάνω την ανθρώπινη συμπεριφορά και να την εντάσσω σε καταστάσεις με τις οποίες μπορούμε να ταυτιστούμε. Όπως κάνει η κοινωνιολογία. Η κοινωνιολογία είναι ενδιαφέρουσα επειδή καταφέρνει να με κάνει να σκέφτομαι τον εαυτό μου. Τι θα έκανα εγώ αν βρισκόμουν σε αυτή την κατάσταση. Όπως τα κλασικά πειράματα της κοινωνιολογίας, για παράδειγμα το πείραμα του Μίλιγκραμ. Οπότε, πάντα αναζητούσα καταστάσεις που είχαν αυτήν τη δυναμική.
Δεν πιστεύω ότι ήταν μια απόφαση. Είναι απλώς η προσέγγιση και ο τρόπος που γύρισα τις ταινίες μου. Και πιστεύω πως ίσως οφείλεται στο ότι η σχολή μου, οι καθηγητές μου, οι σκηνοθέτες που θαύμαζα στη Σουηδία ποτέ δεν μιλούσαν για τις ταινίες είδους. Ήταν κάτι πολύ φυσικό από αυτήν την άποψη.
Πιστεύω ότι και το art house μπορεί να είναι είδος. Έχεις ένα συγκεκριμένο στυλ, οι ταινίες έχουν συγκεκριμένο ρυθμό, χτίζεις έναν μύθο γύρω από την ταινία λέγοντας «περιέχει σημαντικό μήνυμα». Επίσης είναι κάτι που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να έχεις διανομή σε ορισμένες αίθουσες art house. Ήθελα πολύ να το αποφύγω αυτό.
Αν κοιτάξω πίσω, τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’70 και του ’60, είχε μια τρέλα, ήταν διασκεδαστικός, αλλά είχε και προβληματισμό. Πιστεύω ότι αυτές οι ταινίες ήταν εκπληκτικές. Αν σκεφτείς τη Λίνα Βερτμίλερ ή τον Μπουνουέλ… Ήταν συνδυασμός της ιστορίας του αμερικανικού και του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Όταν πηγαίνω σινεμά, θέλω να βιώνω μια ποικιλία από διανοητικές ιδέες και βασικά, κινηματογράφο ενηλίκων που δεν επιτρέπει στο κοινό να παίρνει εύκολες αποφάσεις. Η διαφορά, κατά την άποψή μου τουλάχιστον, μεταξύ της ιστορίας του αμερικάνικου και του ευρωπαϊκού κινηματογράφου είναι ότι η ιστορία του ευρωπαϊκού κινηματογράφου περισσότερο έχει προβληματίσει το κοινό.
Η ιστορία του αμερικάνικου κινηματογράφου έχει να κάνει με τα εισιτήρια. Θέλει να παίρνει το κοινό από το χέρι και να το οδηγεί σε μια ιστορία που μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστική ή πολύ καλοφτιαγμένη. Εγώ προέρχομαι από την ευρωπαϊκή ιστορία και θέλω να προβληματίζω το κοινό και να του δείχνω τα πράγματα από μια άλλη πλευρά.
— Η εισαγωγή των ταινιών σου είναι πάντα, θα έλεγα, πολύ θεαματική. Αυτή η αρχή πώς θα είναι; Πώς αρχίζει «Το τρίγωνο της θλίψης»;
Μπορώ να σου πω μια σκηνή στην αρχή που είναι πολύ θεαματική. Πιστεύω ότι τη γύρισα με θεαματικό τρόπο. Αλλά είναι μια πολύ απλή κατάσταση. Είναι ένα ζευγάρι, οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες, και κάθονται σε ένα εστιατόριο, ένας άνδρας και μια γυναίκα. Ο άνδρας έχει πολλές φορές προσκαλέσει τη γυναίκα σε δείπνο. Είναι στις αρχές της σχέσης τους. Αυτός πιστεύει ότι έτσι θα είναι η σχέση. Αυτός θα πληρώνει για τα πάντα. Ότι η γυναίκα έχει υιοθετήσει τον παραδοσιακό της ρόλο.
— Δεν μοιράζονται τον λογαριασμό όπως οι Ολλανδοί.
Ακριβώς. Και πιστεύω ότι ταυτοχρόνως έχει θέμα με την προσωπικότητά του ως άνδρα. Θέλει να είναι εκείνος που προσκαλεί. Είναι ένα… πώς να το πω… Ένα δίλημμα. Και τότε η γυναίκα λέει «Αύριο θα σε προσκαλέσω εγώ».
Την επόμενη μέρα πηγαίνουν στο εστιατόριο, εκείνος έχει λίγο άγχος, ο λογαριασμός έρχεται στο τραπέζι, και η γυναίκα δεν τον σηκώνει. Ο λογαριασμός μένει στο τραπέζι για λίγο. Εκείνος δεν μπορεί να συγκρατηθεί και προσπαθεί να δει το ποσό. Μόλις πάει να τον πλησιάσει, εκείνη λέει «Ευχαριστώ, αγάπη μου. Είσαι πολύ γλυκός». Εκείνος αναρωτιέται αν πρέπει να θίξει το θέμα ή να καταπιεί την περηφάνια του. Λέει «Ενδιαφέρον που το θέτεις έτσι. Όταν λες ευχαριστώ χωρίς καν να έχω προσφερθεί».
Έτσι ανοίγει μια μεγάλη σε διάρκεια σκηνή και οι επόμενες τρεις σκηνές που συζητούν αυτό το πρόβλημα. Είναι μία από τις σκηνές που μ’ αρέσει να προσεγγίζω, επειδή ταυτίζομαι με αυτό και όλοι καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα είναι πολύπλοκο. Με έκανε να σκεφτώ ότι δεν υπάρχει σωστός τρόπος για να χειριστείς μια τέτοια κατάσταση… Εξαρτάται από πολλά, πολλά πράγματα. Από την καλλιέργειά σου, τους γονείς σου, ίσως από τον πατέρα σου.
— Ή και από τη στιγμή. Αν θέλεις να κατακτήσεις ή να είσαι καλός.
Ακριβώς.
— Είναι πολύ ενδιαφέρον, ναι. Από πνευματική άποψη. Αλλά και από πολιτισμική άποψη. Πώς και κάνεις γύρισμα στην Ελλάδα; Η Ελλάδα απεικονίζει την Καραϊβική; Ή τη Μεσόγειο; Τη θάλασσα; Όχι;
Όχι. Αναζητούσαμε τοποθεσίες στην Ταϊλάνδη και σκεφτόμασταν στην αρχή να γυρίσουμε την ταινία στην Ταϊλάνδη, επειδή όμως γνωρίζουμε τον Γιώργο που είναι παραγωγός της Heretic Film Production, μας είπε ότι θα ‘πρεπε να δούμε την παραλία Χιλιαδού στην Εύβοια. Μας έστειλαν μερικές φωτογραφίες και μας ενδιέφεραν πολύ, και πήγα εκεί τον περασμένο Ιούνιο με την οικογένειά μου για να δω πώς είναι. Βρήκα την παραλία εκπληκτική. Δεν έχω ξαναδεί μέρος που να έχει τόσα χαρακτηριστικά σημεία. Έχεις πάει;
— Έχω πάει πριν δέκα-δεκαπέντε χρόνια. Υπήρχε ελεύθερο κάμπινγκ στη δεύτερη ή την τρίτη παραλία της Χιλιαδούς, όπου έφτανες με το αυτοκίνητο. Και ήταν υπέροχη. Αλλά δεν καταλαβαίνω τι εννοείς λέγοντας χαρακτηριστικά σημεία.
Είναι εκείνο το μικρό νησί και υπάρχει και η παραλία γυμνιστών, με εκείνους τους εκπληκτικούς γκρεμούς και από τις δύο πλευρές. Επίσης, πιο πέρα στα δεξιά σου έχεις κάτι βουνά που κατεβαίνουν ως τη θάλασσα. Η φύση είναι πολύ άγρια εκεί. Έχει ακόμα πολύ πράσινο.
Αναζητούσα ένα έρημο νησί, επειδή υπάρχει στην ταινία, που να είναι δυνατόν να επιβιώσεις. Οι ντόπιοι στη Χιλιαδού μου είπαν: «Αν πέσεις εδώ με αλεξίπτωτο και δεν έχεις τίποτα μαζί σου, θα επιβιώσεις, επειδή μπορείς να βρεις πόσιμο νερό, μούρα, σταφύλια, αγριογούρουνα…». Οπότε ήταν ένα είδος παραδείσου. Μπορείς να επιβιώσεις χωρίς καμιά επαφή με τον έξω κόσμο.
— Χαίρομαι πολύ που πήγες στην Εύβοια, επειδή πολλοί Έλληνες την υποτιμούν κάπως, γιατί είναι πολύ κοντά στην Αθήνα. Δεν είναι το τυπικό κυκλαδίτικο νησί, αλλά είναι γεμάτη υπέροχες τοποθεσίες που διαφέρουν πολύ μεταξύ τους, υπάρχει μια ποικιλία: το βόρειο τμήμα, το νότιο τμήμα όπου πήγες και είναι κάτω από το όρος Δίρφυ. Είναι μια καταπληκτική επιλογή.
Ναι. Είμαι πολύ ευχαριστημένος με αυτό. Δεν είμαι βέβαιος, όμως ελπίζω ότι καταφέραμε να συλλάβουμε λίγη από την ομορφιά της Χιλιαδούς. Την αγάπησα. Είμαι εκεί επτά βδομάδες. Έχω πάει άλλες δυο φορές. Είναι άγρια φύση. Η θάλασσα είναι πάντα εκεί. Παρ' όλα αυτά, έχεις για φόντο εκείνο το πράσινο βουνό και βλέπεις το χιόνι στην κορυφή. Πώς είπες πριν ότι λένε την κορυφή;
— Όρος Δίρφυ; Η Δίρφυς που βρίσκεται πίσω.
Ναι, ακριβώς. Στην αρχή δεν πίστευα ότι θα την ερωτευόμουν. Μετά πήγαμε στο Κατάκολο, που κι εκεί μας άρεσαν τα γυρίσματα, αλλά ένιωσα ότι μου έλειπε η Χιλιαδού. Πιστεύω ότι και το συνεργείο είχε αυτό το συναίσθημα. Το γύρισμα ήταν καταπληκτικό. Ίσως συνέβαλε και αυτό. Διασκεδάσαμε πολύ και ο κόσμος ήταν πολύ φιλικός, και ήμασταν απομονωμένοι από την πανδημία του Covid. Είναι ένα πανέμορφο μέρος, μπορώ να πω.
— Μίλησες για τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και ανέφερες τη Λίνα Βερτμίλερ, η οποία είναι υποτιμημένη από το σύγχρονο κοινό και τους μελετητές. Όταν ανέφερες το έρημο νησί, θυμήθηκα την ταινία «Η κυρία και ο ναύτης». Υπάρχει κάποια αναφορά σε αυτό στην ταινία σου; Κάποια μνεία σε αυτό;
Όχι.
— Είναι θαυμάσια ταινία.
Είναι καταπληκτική ταινία. Το έρημο νησί έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές σε βιβλία και ταινίες. Αλλά ο τρόπος που το χρησιμοποιεί σε εκείνη την ταινία είναι αναπάντεχος και πολύ έξυπνος. Αφού έγραψα το σενάριο και άρχισα να το παρουσιάζω, πολλοί μου είπαν «Πρέπει να δεις την ταινία "Η κυρία και ο ναύτης"». Είδα αυτήν την ταινία και το «Ο Πασκουαλίνο και οι 7 καλλονές». Νομίζω ότι κι αυτό ήταν της Βερτμίλερ;
— Ναι, ήταν δική της ταινία.
Κατά την άποψή μου, η προσέγγισή της μοιάζει πολύ με του Μπουνουέλ. Μια σάτιρα που δεν επιτρέπει σε κανέναν από το κοινό να ξεφύγει. Δεν είναι εύκολο να διακρίνεις το σωστό από το λάθος. Με μια πολύ χιουμοριστική, διασκεδαστική προσέγγιση. Γι’ αυτό χάρηκα όταν το είδα.
Υπάρχουν ομοιότητες με το στήσιμο της ιστορίας μου αν και το «Τρίγωνο της θλίψης» αρχίζει με τον κόσμο της μόδας, πάει σε πολυτελές γιοτ και καταλήγει σε ένα έρημο νησί.
Πιστεύω ότι προχώρησα την ιδέα του νησιού, με τους δισεκατομμυριούχους και τα μοντέλα και τη Φιλιππινέζα καθαρίστρια από το γιοτ. Χρησιμοποίησα λίγο-πολύ τα στοιχεία της ταινίας «Η κυρία και ο ναύτης», αλλά με περισσότερους χαρακτήρες… Πώς να το πω; Είναι υπέροχη ταινία. Προτείνω να τη δουν όσο το δυνατόν περισσότεροι.
— Ναι. Ο τίτλος είναι «Το τρίγωνο της θλίψης». Έψαξα να μάθω. Ομολογώ ότι δεν το ήξερα. Επειδή στην Ελλάδα τη γραμμή ανάμεσα στα φρύδια τη λέμε «11». Δεν τη βλέπουμε ως τρίγωνο, αλλά ως αριθμό 11. Επίσης, πότε δεν το θεώρησα σημάδι θλίψης. Θεωρούσα ότι δημιουργείται από θυμό ή από τη σκέψη. Λένε «Μη σκέφτεσαι πολύ, διότι θα αποκτήσεις αυτήν τη ρυτίδα». Ή «Μη θυμώνεις. Ηρέμησε». Αλλά το θέμα με τη θλίψη… Έτσι το λέτε στη Σουηδία ή έτσι στο λένε στα αγγλικά; Δεν το ήξερα.
Όχι. Η γυναίκα μου είναι φωτογράφος μόδας και μου είπε ιστορίες για τη βιομηχανία της μόδας και της ομορφιάς. Πήγε σε ένα δείπνο με μια φίλη και ένας από τους καλεσμένους ήταν πλαστικός χειρουργός και ξαφνικά λέει στη φίλη της γυναίκας μου «Βλέπω ότι έχεις το τρίγωνο της θλίψης» και εκείνη ρωτάει «Τι είναι αυτό;». «Αυτό ανάμεσα στα φρύδια σου. Το αποκτάς από τα πολλά χρόνια ανησυχίας. Μπορούμε να το διορθώσουμε σε δεκαπέντε λεπτά με μπότοξ».
Μου άρεσε αυτό επειδή χαρακτηρίζει μια συγκεκριμένη νοοτροπία. Βρήκα μια φράση που πιστεύω ότι ταιριάζει απολύτως με την ταινία: «Ο κυνισμός είναι μεταμφιεσμένος σε αισιοδοξία». Όσο σκέφτομαι αυτόν τον κώδικα όταν βλέπω μια διαφήμιση προϊόντος φιλικού προς το περιβάλλον, ξέρεις: «Αγαπάμε το περιβάλλον. Βοηθήστε να σώσουμε τον κόσμο», «Όλοι είναι ίσοι» και μπλα μπλα μπλα… Μόλις σκεφτώ: «Ο κυνισμός είναι μεταμφιεσμένος σε αισιοδοξία», στερώ όλα εκείνα τα όμορφα στολίδια και μένει η επιθυμία να διατηρήσουν τις πωλήσεις στο ύψος που είχαν πάντα. Οπότε, η ταινία «Το τρίγωνο της θλίψης» είναι κυνισμός μεταμφιεσμένος σε αισιοδοξία.
— Εντάξει. Και τώρα η τελευταία ερώτηση επειδή νομίζω ότι θα κλείσουμε. Εφόσον δημιουργείς ταινίες διανόησης με τον δικό σου τρόπο, απάντησέ μου, σε παρακαλώ, στο ερώτημα «Γιατί δημιουργείς ταινίες;»
Επειδή αγαπώ την κινούμενη εικόνα. Πιστεύω ότι η κινούμενη εικόνα είναι το μέσο επικοινωνίας που με εκφράζει περισσότερο. Και σήμερα, όταν κοιτάζω τον κόσμο και τα παιδιά μου, βλέπω πως η κινούμενη εικόνα έχει τεράστια επιρροή στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Αλλάζει τη συμπεριφορά μας με ριζικό τρόπο. Είναι ένα πανέμορφο μέσο για να εξετάσεις τον άνθρωπο, να κοιτάξεις τον άνθρωπο. Μπορείς να δεις κάτι ανόητο ή μπορεί να είναι και κάτι ενδιαφέρον, όπως το «Candid Camera», όπου παρακολουθείς τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Ταυτίζεσαι εύκολα, και παρουσιάζει την ανθρώπινη συμπεριφορά με καταπληκτικό τρόπο.
— Δηλαδή, εμπιστεύεσαι την εικόνα περισσότερο από τα λόγια.
Ναι, οπωσδήποτε. Ασφαλώς. Μπορείς να ερμηνεύσεις τις λέξεις με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Φυσικά, μπορείς να ερμηνεύσεις και τις κινούμενες εικόνες, όμως στις κινούμενες εικόνες μπορούν να συμβούν δύο πράγματα ταυτοχρόνως. Όταν όμως γράφεις, πρέπει να επιλέξεις ποιο πράγμα θα συμβεί πριν το άλλο. Οπότε, μια κινούμενη εικόνα μπορεί να περιγράψει και να απεικονίσει, και να αποκαλύψει πιο πολύπλοκα πράγματα και να τα απλοποιήσει. Να μην τα κάνει δύσκολα, να γίνουν κατανοητά.
Δεν παρακολουθώ μόνο σινεμά. Βλέπω πολλά βίντεο στο YouTube, επειδή στο YouTube μπορείς να βρεις τα πάντα. Φυσικά το ξέρεις αυτό. Βρίσκεις κάποιον που έχει συλλάβει τη στιγμή που σε απασχολεί. Μπορώ να σου δώσω ένα παράδειγμα για το YouTube. Το έχω ξαναπεί, αλλά ίσως να μην το έχεις διαβάσει. Είναι η «Συνέντευξη ενός οδηγού ταξί» του BBC και παρουσιάζει… Θα σου πω πρώτα το περιεχόμενο. Είναι ένας ταξιτζής που βρίσκεται κατά λάθος σε μια ζωντανή ειδησεογραφική εκπομπή. H παρουσιάστρια νομίζει ότι είναι ειδικός στα πνευματικά δικαιώματα του διαδικτύου. Όταν η παρουσιάστρια τον καλωσορίζει ως Γκάι Κιούνι αυτός τρομάζει. «Δεν είμαι εγώ αυτός». Και ξαφνικά λέει «Ναι, καλημέρα».
Αρχίζει να υποδύεται αυτόν τον ειδικό στα πνευματικά δικαιώματα του διαδικτύου. Η παρουσιάστρια συνεχίζει τη συνέντευξη και ο ταξιτζής αρχίζει να μπαίνει στον ρόλο, βασικά σαν τον κύριο Τσανς στην ταινία με τον Πίτερ Σέλερς. Μπαίνει στον ρόλο. Λέει ένα σωρό ανοησίες, επειδή δεν ξέρει τίποτα για το θέμα. Σε πολλές ταινίες μου προσπαθώ να συλλάβω τη στιγμή όπου άνθρωποι προσπαθούν να μη γελοιοποιηθούν. Τα δύο δεύτερα στην αρχή, όταν αποφασίζει να παίξει τον ειδικό, είναι καταπληκτικά. «Ναι, καλημέρα». Αυτό το βίντεο μου λέει πάρα πολλά για εμάς τους ανθρώπους. Μου λέει περισσότερα από πολλές ταινίες που έχω δει. Αναδεικνύει κάτι που είναι αληθινό και πάντα έχω μαζί μου αυτό το βίντεο ως αναφορά. Όταν βλέπεις μια δυνατή κινηματογραφική εικόνα, την έχεις ως αναφορά στη ζωή σου. Όταν βιώνω κάτι στη ζωή μου, αυτή τη γνώση που έχω από το βίντεο μπορώ να τη χρησιμοποιήσω όταν ζω τη ζωή μου.
— Μακάρι να ήμουν εκεί, μαζί σας στο σετ. Αλλά όπως ξέρεις η κατάσταση είναι λίγο δύσκολη. Σου εύχομαι να έχεις υπέροχη διαμονή και υπέροχο γύρισμα. Σε ευχαριστώ πολύ.
Κι εγώ ευχαριστώ. Γεια.
«Το τρίγωνο της θλίψης» συμμετέχει στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του 75ου Φεστιβάλ Καννών και θα προβληθεί σύντομα στην Ελλάδα.
