— Ελένη, πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με τη γραφιστική;
Δεν ασχολήθηκα εγώ με τη γραφιστική, αυτή ασχολήθηκε μαζί μου. Εγώ διακοσμήτρια ήθελα να γίνω, προφανώς επειδή δεν επρόκειτο να πιάσω τα μόρια της Αρχιτεκτονικής. Τη γραφιστική τη σνόμπαρα από το λύκειο. Μου έλεγαν να την δηλώσω ως σχολή και θυμάμαι να λέω «σιγά μη φτιάχνω εγώ ταμπέλες και καρτούλες για επιχειρηματίες». Πήγα Βακαλό. Στο πρώτο έτος είχαμε μαθήματα διακοσμητικής και γραφιστικής μαζί. Όταν άρχισα να μετράω με τρομακτική λεπτομέρεια επιφάνειες τραπεζιών και κάσες παραθύρων γέλασα δυνατά με τον εαυτό μου. Η γραφιστική απλώς υπήρχε εκεί να μου υπενθυμίζει ότι τελικά δεν ήμουν τόσο ψυχωτική όσο νόμιζα. Ήταν κάτι πολύ πιο κοντά σ’ εμένα, κάτι πολύ πιο ελεύθερο, πιο καλλιτεχνικό και πολύ πιο εκφραστικό. Κατέληξα να είμαι από τα φυτά της τάξης και πλέον δεν μετανιώνω καθόλου για την επιλογή μου.
— Είναι ο κόσμος της τέχνης βασικό κομμάτι της ζωής σου;
Ναι, αλλά όχι όπως το έχουμε όλοι στο μυαλό μας. Συνήθως, όταν λέμε «ο κόσμος της τέχνης» σκεφτόμαστε κουλτούρα, μουσεία κ.λπ. Η τέχνη είναι πολλά παραπάνω. Είναι η μουσική που ακούς, ο τρόπος που ντύνεσαι, η αισθητική που προτιμάς, ο τρόπος που φτιάχνεις το σπίτι σου. Είναι όλα γύρω σου, βασικά. Σίγουρα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι λόγω της δουλειάς μου, αλλά πιστεύω ότι όλοι έχουν την τέχνη στη ζωή τους. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο.
— Τι σου αρέσει να δημιουργείς;
Είμαι λίγο με τις ορέξεις μου. Κατά καιρούς καταπιάνομαι με διάφορα, αλλά δεν κάνω ποτέ κάτι σταθερό. Βαριέμαι εύκολα. Παλιότερα αυτό για μένα ήταν τρελό ταμπού. Ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά μ’ εμένα και ότι μάλλον έχω κάποιο σύνδρομο για να μην μπορώ να επικεντρωθώ σε κάτι για πολύ καιρό. Πλέον έχω αγαπήσει αυτό μου το «ταμπού» και το ’χω δει λίγο διαφορετικά, ως πλεονέκτημα. Μου αρέσει που ανά περιόδους εξερευνώ και πειραματίζομαι με άλλα πράγματα. Αυτόν τον καιρό έχω κολλήσει με τα illustrations μου και χαίρομαι πολύ γι’ αυτό γιατί επιτέλους το iPad θα βγάλει τα λεφτά του.
Συνήθως, όταν λέμε «ο κόσμος της τέχνης» σκεφτόμαστε κουλτούρα, μουσεία κ.λπ. Η τέχνη είναι πολλά παραπάνω. Είναι η μουσική που ακούς, ο τρόπος που ντύνεσαι, η αισθητική που προτιμάς, ο τρόπος που φτιάχνεις το σπίτι σου. Είναι όλα γύρω σου, βασικά. Σίγουρα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι λόγω της δουλειάς μου, αλλά πιστεύω ότι όλοι έχουν την τέχνη στη ζωή τους. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο.
— Τι σε εμπνέει;
Πολλά πράγματα μαζί. Σίγουρα τα πράγματα που τρέχουν στο κεφάλι μου τη δεδομένη στιγμή. Τα στανταράκια είναι θέματα που αφορούν τον πλανήτη και όλη τη σκατίλα που βιώνουμε ως ανθρωπότητα αλλά και λίγο πιο ανάλαφροι προβληματισμοί σχετικά με την καθημερινότητα, πάντα όμως με ειρωνεία και καυστικότητα, δυο πολύ έντονα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας μου.
— Πώς θα χαρακτήριζες το στυλ σου;
Ό,τι να ’ναι; Όπως είπα και πριν, είμαι λίγο με τις φάσεις μου. Όπως βαριέμαι εύκολα τα πράγματα με τα οποία καταπιάνομαι, το ίδιο εύκολα, και περισσότερο, βαριέμαι και τα ρούχα μου. Δεν νομίζω ότι έχω κάποιο συγκεκριμένο στυλ. Μου αρέσει να ακολουθώ τις τάσεις της εποχής, αλλά πάντα εφόσον νιώθω εγώ confident με αυτά που φοράω και ξέρω ότι μπορώ να τα υποστηρίξω. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό που λένε «δεν φόρεσες το ρούχο, σε φόρεσε αυτό». Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι πάντα μου άρεσαν και μου αρέσουν οι πιο απλές και καθαρές γραμμές, όπως και τα πιο μονόχρωμα κομμάτια.
— Με τι ασχολείσαι στον ελεύθερό σου χρόνο;
Έκανα εικόνα τη φράση «ελεύθερος χρόνος» στο μυαλό μου με υπερβολικά μικρά γράμματα. Δουλεύω πολλές ώρες καθημερινά. Παρ’ όλα αυτά, έχω μπει σε ένα τριπάκι και προσπαθώ να κάνω πιο ουσιαστικά και δημιουργικά πράγματα σε αυτές τις λίγες ώρες που μου απομένουν μέσα στη μέρα. Σίγουρα βόλτες με την πριγκίπισσά μου, τη Σάντυ, σίγουρα ποτά και φαγητά με φίλους, πολλή πολλή θάλασσα τώρα που ανοίγει ο καιρός, σταυρόλεξα, illustrations. Αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ να κάνω εξίσου τον τελευταίο καιρό είναι να βάζω μουσική στο σαλόνι μου, να κάθομαι στον καναπέ και να κοιτάω απλώς το ταβάνι. Αρκετά αγχολυτικό, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
— Υπάρχει ένα item στην ντουλάπα σου που δεν θα αποχωριζόσουν ποτέ;
Όχι. Αλλάζω την ντουλάπα μου σχεδόν κάθε χρόνο. Σε λογικό πλαίσιο πάντα, δεν είμαι και πλούσια. Θα πω ένα αγαπημένο ανοιξιάτικο παλτό, πιο πολύ γιατί λατρεύω το χρώμα του, ένα περίεργο λαδοχακοκυπαρισσί που αγαπώ. Εκτός της ντουλάπας μου όμως, αυτό που δεν αποχωρίζομαι ποτέ, από αξεσουάρ, είναι τα δαχτυλίδια μου. Για την ακρίβεια, είναι τα δαχτυλίδια της μαμάς μου, η οποία μου τα χάρισε μια όμορφη μέρα. Είναι πολύ unique και, φυσικά, τα χαίρομαι γιατί απέκτησα τσάμπα κάτι ακριβό. Ποιος δεν χαίρεται όταν συμβαίνει αυτό;
— Τι φοράς σήμερα και πόσο κοστίζει;
Σήμερα είπα να βάλω γενικά τo outfit που έχω αγαπήσει αυτό το διάστημα. Θα ξεκινήσω με το oversized σακάκι από τα Zara. Ειλικρινά, αυτό το σακάκι, και με πιτζάμες να το βάλω, παίζει να με ψήσει να βγω έξω με απόλυτη αυτοπεποίθηση. Δεν το έχω κάνει ακόμα, ευτυχώς. Από μέσα φοράω ένα απλό, λιτό και απέριττο crop top, σε χρώμα ξεθωριασμένο φιστικί, το οποίο έχω πάρει από ένα τέλειο second hand μαγαζί στον Πύργο της Τήνου. Συνεχίζω με αυτό το φανταστικό παντελόνι από τα Zara, για να κάνω και ένα υποτιθέμενο color blocking σακάκι-παντελόνι. Ανέκαθεν αγαπούσα τα πιο baggy υφασμάτινα παντελόνια, οπότε, τώρα που είναι της μόδας, το εκμεταλλεύομαι στο φουλ. Θα κλείσω με την καλύτερη αγορά που έκανα στην πρώτη καραντίνα, τα Adidas LXCON. Αυτά τα sneakers έχουν αυτή την τόση όση «περιεργίλα» που αγαπώ.
— Πού πηγαίνεις τώρα;
Πηγαίνω στους γονείς μου να τους κάνω έκπληξη και να τους θυμίσω την ύπαρξή μου, γιατί έχω να τους δω περίπου εβδομάδες.
