ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Λοιπον ειμαι η Δαναη ειμαι 24 χρονων,τον τελευταιο καιρο ειμαι τερμα μπερδεμενη..νιωθω οτι ολα με προσπερνανε..οι φιλες μ ολες παντρευονται..3 ειχα κ οι 3 παντρευονται..εγω?εγω δεν εχω καταφερει μεχρι σημερα ουτε μια νορμαλ σχεση να κανω..νιωθω απογοητευμενη με τον εαυτο μ...μονο αυτο

Και δεν είπες τιποτα Χ.Οταν το αντιλήφθηκα πραγματικα στεναχωρήθηκα οχι γιατι ήμασταν κοντα πριν,κάθε αλλο,αλλα στην ιδέα οτι σε λιγο χρονικό διάστημα οτι θα ανέβω Θεσσαλονίκη κ θα βρεθώ λιγο πιο κοντα σου κ ίσως μπορει να σε έβλεπα με εκανε να ανυπομονώ για αυτο..Τωρα μας "χωρίζουν" ως κ οι θάλασσες ...Καλη τύχη σου ευχομαι στο νέο σου ξεκίνημα κ δυνατό restart στη νεα σου ζωή ...Θα σε καμαρώνω απο μακριά..(κοπέλα ). Σας παρακαλώ να δημοσιευτεί .

Ο γραπτός λόγος καμιά φορά...Μιλούσα με κάποιον και του λέω ότι πλέον παίζει ρόλο και το οικονομικό στις σχέσεις..εννοώντας ότι μερικοί επειδή δεν έχουν δουλειά, δύσκολα κάνουν κίνηση..Κι αμέσως με χαρακτήρισε ότι ψάχνω χορηγό και γαμπρό..!Έλεος!!!

Ο συντροφος μου αλλαξε συμπεριφορα εγινε ποιο γλυκος και ποιο ευαισθητος απο οτι ειναι συνηθος μου ειπε οτι θελει να μην τον αφησω βασικα να μην τον "Προδωσο" και να παω σε αλλη αγκαλια.. αρχισε να μ λεει οτι εχει πεσει χαμηλα και οτι θελει να τον βοηθησω για να ξανασηκωθει..δεν ξερω γιατι μου τα ειπε ολα αυτα και πραγματικα τι νιωθει γιατι δεν ανοιγετε ευκολα ... Η ξαφνικη αυτη συμπεριφορα με προβληματιζει.. Ξερω οτι εχει πονεσει πολη και οτι τον προδωσαν η προηγουμενες σχεσεις του ακομη ξερω αφου μου το ειπε η αδερφη του μαζι μου ειναι πολη ευτυχισμενος ... Και η αληθεια ειναι οτι ειχα αποφασιση και να τον αφησω γιατι τον εβλεπα αρκετα απομακρο , νευριαζοταν με το παραμικρο.. αλλα με τα λογια του λιγισα και το ξανασκεφτηκα.. εκανα καλα αραγε με ολα αυτα που σας ειπα τι πιστευεται ?

Έχω μια φίλη απο την σχολή και μου είπε να βγω μαζι της και την παρέα του αγοριού της. Δέχτηκα και πήγα. Εκεί συνάντησα ένα παιδί που μου άρεσε απο την πρώτη στιγμή. Μου είπε το ονομα του και αυτό. Όλο το βράδυ μίλαγε με την παρέα του όπως ήταν φυσικό και εγώ με την δική μου. Την επόμενη μέρα τον έκανα add στο facebook και με αποδέχτηκε. Ξεκίνησα να του κάνω like μπας και μου μιλήσει αλλά τίποτα. Έτσι αποφάσισα να δείξω περισσότερο ενδιαφέρον την επόμενη φορά που θα έβγαινα μαζι με την παρέα του. Έλα που η φίλη μου χώρισε με το παιδί και τώρα πάει η ευκαιρία; Και έχω μείνει να κοιτάω τις φωτο στο προφίλ του και να περιμένω μήπως μου στείλει. Θέλω να του στείλω εγώ αλλα δεν θα φανώ λυσσάρα ρε παιδιά; Εννοώ του κάνω like καθημερινός και τώρα να του στείλω; Και αν του στείλω τι να πω; Γεια; Δεν είναι λίγο παιδικό;

Παραδεχομαι οτι δεν μπορω να διαχειριστω τα οικονομικα μου καθολου καλα!Εσεις πως τα καταφερνετε?? κανενα tip??Ανδρας 25

Ένα τοσο ωραιο συναισθημα ! Που όμως δεν το εχω. Νιώθω ένα κενο.Βλέπω γύρο μου που ολοι εχουν καποιον στο πλάι τους. Δεν λεω ότι ζηλευώ, χαιρομαι για αυτους ! κι λεω ότι είναι τυχεροι! Αλλα νιώθω μοναξια. Όταν δεν εχεις καποιον να του πεις την πρωτη καλημέρα και την τελευταια καληνύχτα πριν κοιμηθείς, είναι λιγο καπως! Και από την άλλη η εξεταστηκη !πόσο βαριέμαι να διαβασωωω!! δεν περιγράφεται!!!

Γεια σας ! Θελω να σας πω και τη δικια μου ιστορια γιατι χρειαζομαι πρααγματικα μια συμβουλη.. τι πρεπει να κανω επιτελους. Ειμαι 1η Λυκειου και αυτος 3η Γυμνασιου . Ειναι κουμπαροι μας (ο μπαμπας μου εχει βαπτισει τον μικρο του αδερδο). Και ερχονται καποιες φορες σπιτι μας (γιατι μενουν στο Αγρινιο). Απο τη πρωτη στιγμη που τον ειδα τον ερωτευτηκα και δε θελω να πω πολλα για να μη καταντησω κινικη.. απλα τον ΕΧΩ ΕΡΩΤΕΥΤΕΙ.... δλδ δε μπορω να τον βγαλω απο το μυαλο μου εδω και 1.5 χρονο... τον σκεφτομαι παντα, κλαιω κ.λ.π. Τη πρωτη στιγμη ενιωσα πως υπηρξε κατι μεταξυ μας, οτι ειχαμε μια επικοινωνια (δλδ καναμε παρεα, καθομασταν κοντα, μιλουσαμε περισσοτερο, με χαϊδεψε στο γονατο, το μαγουλο, μου χαμογελουσε, μου εκανε ματια...) Με λιγα λογια περνουσα απλα απιθανα μαζι του !! Ενιωθα πως δεν θελω τπτ αλλο απο το να ειμαι συνεχεια μαζι του.. (αυτα εγιναν ενα χρονο πριν, δλδ : τριτη εγω και δευτερα γυμνασιου αυτος) Τα συναισθηματα μου ειναι πολυ πιο εντονα απλα δε θα τα πω ολα για να μπω κατευθιαν στην ουσια... Φετος ξανα ηρθαν στις διακοπες των Χριστουγεννων και πιστευα πως δε θα νιωθω σχεδον τπτ επειδη το καλοκαιρι ειχα σχεδον σταματησει να τον σκεφτομαι.. ομως οταν τον ξανα ειδα για 2η φορα συνειδητοποιησα ακριβως το αντιθετο.. τα συναισθηματα μου ηταν πιο δυνατα απο πριν και καταλαβα αμεσως πως ημουν πιο ερωτευμενη απο ποτε.... ομως δε μπορουσα να ειμαι διπλα του.. οχι.. γιατι μια στο τραπεζι, μια να παιξει λιγο με τα αδερφια μου κ.α. και οταν πηγαινα κοντα εφευγε (τουλαχιστον αυτο εδειχνε) και ειμαι απελπισμενη γιατι θελω σα τρελη να του πω τι νιωθω αλλα δε θελω να τα καταστρεψω ολα.. δε θελω να χαλασω εστω τη φιλια που εχουμε.. δε θελω να τον τρομαξω.. οταν εφυγε εκλαιγα πανω απο 2 ωρες.. δε μπορουσα να σταματησω.. ακομη θελω να του το πω αλλα φοβαμαι πολυ.. και για αυτο ακριβως θελω τη συμβουλη σας !! Τι πιστευετε οτι πρεπει να κανω δηλαδη ?? Να το αφησω ή να το παλεψω ??? Γεωργία.

...μην έρθεις..μόλις μπήκε η πρώην σου στο μαγαζί με τον δικό της..Όχι..θα έρθω ρε......κάποτε θα γινόταν αυτό μικρή..Η πόλη μας είναι χωριό...κάποια στιγμή θα σε έβλεπα έτσι και αλλιώς...σε είδα σήμερα.....άβολη στιγμή...το είδα και σε εσένα....Όλα καλά...όλα καλά...

Εξομολογούμαι ανώνυμα πως κάθε φορά που διαβάζω στον ελληνικό τύπο τη λέξη "Μόρια" το νου μου πάει κατ´ευθείαν στο Khazad dum του Lord of the Rings.(Δεν είμαι άκαρδο σκουλίκι. Κι εγώ έχω μεταναστεύει εδώ και 14 χρόνια εκτός Ελλάδος ψάχνοντας μια καλύτερη τύχη και, ενώ τα πρώτα χρόνια ασχολιόμουν με τα θέματα της Ελλάδος, μετά σταμάτησα και τώρα τελευταία είπα να ξαναπιάσω σιγά σιγά την ενημέρωση. Παρότι για μένα, μετά από τόσα χρόνια μετανάστευσης και έχοντας ουσιαστικά κόψει τους δεσμούς με την Ελλάδα είναι σα να λέω "ας ασχοληθώ με τα νέα των Φιλιππινών"· τέτοια ασχετοσύνη. Θα τα μάθω όμως, πού θα μου πάει..)Άσχετο Νο2:: ωραία η στήλη των ανώνυμων εξομολογήσεων!