Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
Πρέπει να είμαι πολύ ηλιθια που κάθομαι και χαλιέμαι επειδή κάποιος νευρίασε μαζί μου για έναν ασήμαντο λόγο. Μόλις το συζητάμε ο άλλος είναι οκ και μου μιλάει πλέον σαν να μην έγινε τίποτα ενώ εγώ σπαζομαι και χάνω όλη μου τη διάθεση. Μπράβο μου
Ό,τι σκεφτόμαστε είναι προιόν σκέψης κάποιου άλλου. Ό,τι κάνουμε είναι ασήμαντο θα χαθεί αργά ή γρήγορα μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου. Αλλά όπως είπε κάποιος...είναι σημαντικό το ότι το κάνουμε...σωστά; Σωστά....Τι θα πει "σωστά"; Ποιος ορίζει το "σωστό" και το "λάθος";
ειναι η πρωτη φορα που νιωθω κατι που πιστευω θα κρατησει και δεν ειναι ενας απλος ενθουσιασμος για τον αλλον.. αλλα αυτος εχει κοπελα, ενω εμεις, ειμαστε φιλοι απο το δημοτικο.. τωρα αρχισα να τον θελω λιγο...ως πολυ.. και δεν εχω κανει καμια κινηση ενω αρχισα να του δειχνω πως ενδιαφερομαι αρχισα να του μιλαω και τετοια αλλα αυτος δε παιζει να το εχει καταλαβει.. Τι να κανω;
ειμαι 17 κ απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου πιτσιρίκι το μονο που εκανα οταν ειχα ελευθερο χρονο ηταν να κλείνομαι συην κουζίνα του σπιτιου μου και να ακουω μουσικη!Ομως οταν ακουγα μουσικη φανταζόμουν πως με έβλεπαν ανθρωποι γυρω μου και βίωνα εκεινη την στιγμη καποιες εμπειρίες ενιωθα "κουλ" δηλ οπτικοποιουσα την φαντασία μου σε μια αλλη διάσταση ..και το κανω ακομα και τωρα καο καταλήγω μονη φαντάζοντας τον εαυτο μου "αψεγάδιαστο" και θέλγητρο όλων..αξιοζήλευτο ολο αυτο ομως με οδηγεί να βιώνω διαφορετικα την προσωπικη μου ζωη να μην ευχαριστιέμαι στιγμες και να μιλαω καθολου.. θελω την βοηθεια σας τι να κανω;