ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πριν ένα μήνα χωρισα με την κοπέλα μου με την οποία είμασταν 5 χρόνια μαζί. Μπορεί για κάποιον να είναι πολλά μπορεί και λίγα αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς λόγω καταστάσεων χρειάστηκε τα 3,5 χρόνια να συζήσουμε οπότε είμασταν σαν κανονικό ανδρόγυνο. (έκανα πολλές εγχειρησεις και μου στάθηκε σε όλα).Τώρα όμως που τελείωσα και είμαι καλά με την υγεία μου οι δικοί της άνθρωποι της έβαλες ιδέες πως δεν είμαι για κείνη πως δεν συνεισφέρω πολλά στο οικονομικό και δυστυχώς εκείνη επηρεάστηκε και με χώρισε. Γιατί τώρα; Καταλαβαίνω ότι άντεξε τόσο καιρό αλλά τώρα που τελείωσε γιατί τώρα; Εδώ και ένα μήνα δεν ήμουν τόσο χάλια επειδή μου έδινε πολλά σημάδια ότι δεν είχε τελειώσει επειδή και κείνη νοιώθει ότι με αγαπάει και μου το είπε κιόλας αλλά μου λέει ότι δεν ταιριαζουμε.Νοιώθω κομμάτια, παρόλο που δεν έχω ξανά κλαψει ήταν φαίνεται να μη γίνει η αρχή επειδή αυτό γίνεται αρκετά βράδια. Προσπαθώ να την ξεχάσω μα τα πάντα μου θυμίζουν εκείνη, την ονειρεύομαι σχεδόν κάθε βράδυ. Πλέον κάνω κακό στον εαυτό μου επειδή δεν κοιμάμαι πολύ, δεν τρώω και γενικά είμαι χαμένος, το καταλαβαίνω αυτό αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι. Για τα πέντε χρόνια και οι δύο μας είχαμε πει ότι νοιωθαμε ότι είμαστε πολύ ερωτευμενοι και αγαπημένοι και πως σε λίγο καιρό θα κάναμε αρραβώνα και γάμο, μέχρι και παιδί θέλαμε επειδή είχε προκύψει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη αλλά φυσικά της υγειακης μου κατάστασης αλλά και το οικονομικό δεν το επετρεπαν οπότε θέλαμε κατά κάποιο τρόπο να "φέρουμε" αυτό που χάσαμε. Προσπαθώ να βγαίνω με φίλους να κάνω διάφορα άλλα τίποτα δεν έχει αποτέλεσμα. Τι να κάνω; Δεν είχα ξανά νιώσει τόσο πόνο ποτέ στην ζωή μου ακόμα και με τόσες εγχειρησεις.

πάσχω απο κοινωνικό άγχος.. δεν έχω θέματα να βρίσκομαι σε πολύ κόσμο, το πρόβλημα μου δημιουργείται όταν θα πρέπει να επικοινωνήσω με αυτούς.. νιώθω ότι με κοιτούν όλοι στα μάτια και με κρίνουν αρνητικά.Έτσι, νιώθω ότι βρίσκομαι σε ετοιμότητα όλη την ώρα.. νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει τρελά, τα πόδια κι τα χέρια τρέμουν.. ακόμα και η φωνή μου και τρέμω στην ιδέα ότι θα το αντιληφθούν πώς φοβάμαι.. τώρα πρέπει να παραδώσω εργασία στην σχολή ΠΡΟΦΟΡΙΚΑ και δεν πιστέυω πως θα τα καταφέρω.. θα ξεφτιλιστώ, θα αποτύχω.. τον τελευταίο καιρο παλεύω να ξεπεράσω τον φόβο με το να σηκώνω το χερι μου, πηγαίνοντας κόντρα στο φόβο και θέτοντας ερωτήσεις στον καθηγητή ενώ παλιότερα έμενα με την απορία γιατί δεν ήθελα να με ακούσουν όλοι..κι πάλι όμως με το που πάω να ανοίξω το στόμα μου η καρδια δεν έχετε ιδέα πόσο γρήγορα αυξάνει τους παλμούς της...(να τονίσω πως το άγχος δεν το έχω μόνο στην σχολή αλλάσε όλων των ειδών συναναστροφές.. μέχρι που απέριψα και δουλεια που είχα ανάγκη διότι σχετίζονταν με συναναστροφη με κόσμο...)ΕΧΕΤΕ ΠΑΡΟΜΟΙΕΣ ΕΜΠΕΙΡΊΕΣ ΚΑΙ ΕΑΝ ΝΑΙ ΠΩΣ ΤΙΣ ΞΕΠΕΡΑΣΑΤΕ;;;

Λοιπον...πριν 4 χρονια, στο σχολειο, ειχα μια σχεση για περιπου 1μιση χρονο. Χωρισαμε για τον α-β λογο κ χαθηκαμε. Εμενα ολα αυτα τα τα χρονια μ'αρεσε ενα παλικαρι...ας τον πουμε Π. Ο πρωην μου εχει εναν αδερφο ο οποιος ειναι κολλητος με τον Π. Οταν λεω κολλητος, εννοω κωλος κ βρακι.Ποτε δεν εδειξα ενδιαφερον στον Π. δεν μιλαγαμε καν.Τωρα, 4 χρονια μετα, βρισκομαστε στην ιδια πολη και οι δυο για σπουδες. Μιλαμε μεσω τσατ για τα τυπικα (πως ειμαστε, πως παει η σχολη κτλ) κι ειχαμε πει να παμε για κανα καφε αν κατσει. Εγω προτεινα να παμε καπου συγκεκριμενα που δεν ειχε ξαναπαει κανεις απο τους δυο, δεχτηκε αλλα ακυρωθηκε για καποιον λογο (οχι κατι σοβαρο) εγω σπαστηκα γιατι αργησε να το πει και ειχα υφακι στα μηνυματα, ημουν καπως επιθετικη. Εε απο τοτε δεν ξαναμιλησαμε (αυτο το σκηνικο εγινε πριν 3 μερες) Στο τελευταιο μηνυμα που εστειλα δεν απαντησε τιποτα. Βασικα δειχνει οτι δεν το εχει διαβασει καν παρολο που εχει μπει fb. Προφανως με αγνοει. Μεσω ενος κοινου φιλου εμαθα οτι πριν μερες του ειχε πει οτι του αρεσω.Το θεμα ομως ποιο ειναι....1ον, αμα ξαναστειλω θα φανω πιεστικη/κολλημενη/οτιναναι? Γιατι μπορει να ξενερωσε και να μη θελει να μιλαμε. Κι αν στειλω, τι να πω; Ννα ζητησω συγνωμη που μιλαγα ετσι;2ον, μηπως κολλαει επειδη ειναι κολλητος με τον αδερφο του πρωην μου;3ον, πως θα μπορουσα να τον προσεγγισω με ομορφο τροπο χωρις να φανει φουλ οτι του την πεφτω ξερω γω;4ον, να περιμενω μηπως στειλει αυτος;

Πιστευω πως πλεον εισαι το μονο ατομο που μπορω να δινω σημασια. Παντα σπυ εδινα αλλα τωρα νιωθω οτι αξιζεις πληρως τη προσοχη μου. Ξενερωνω...ξενερωνω πολυ με τους γυρω μου.Οικογενεια φιλοι...με ολα. Νιωθω τετοια απαθεια που δε με λες απομακρη,απλα ξενερωμενη. Βαρεθηκα να εκφραζω τα παραπονα μου για να βελτιωθει το φιλικο η το οικογενειακο απτη στιγμη που οι υπολοιπη δε δινουν δεκαρα... Δε τους κατηγορω,ουτε τους κρινω. Αντιθετα κατηγορω τον εαυτο μου γιατι δε ζουσα τοσο καιρο. Να σωσω τα ασωτα... Πλεον ξυπνησα,ειδα ποιος προσπαθει...ποιος ενθαρυνει. Ποιος ειναι ο θετικος στα δυσκολα! Ποιος μου δινει δυναμη. Αν και το ξερω καιρο πλεον το νιωθω πιο εντονο. Σε ευχαριστω...που εισαι διπλα μου στα καλα και στα κακα. Που με εχεις δει χαρουμενη και χαρηκες με τη χαρα μου. Που οταν εκλαψα με πηρες μια αγκαλια και μου δωσες δυναμη. Που προσπαθησες να με κανεις να ανοιχτω και ν σου μιλησω τις στιγμες που δεν ηθελα να πω ουτε μια λεξη. Με τραβαγες παντα απτην εσωστρεφεια μου που ηξερες καλυτερα απο τον καθενα ποσο με πνιγει. Σαγαπαω...

Επιστημονικές έρευνες έδειξαν πως οι Πελλοπονησιοι έχουν κοινό DNA με τους κατοίκους της Γαλλίας, της Σικελίας και της Ισπανίας και δεν έχουν καμία σχέση με Σλαβους. Εγώ με καταγωγή απο Πελλάνα Λακωνίας και Λεονταριον Αρκαδίας έχω παρατηρήσει πως η Πελλανα είναι γεμάτη απο πάλλευκους και ξανθούς με πρασσινα μάτια ή ανοιχτά μελί σαν εμένα και στην Αρκαδία είναι πολύ πιο σκουρόχρωμοι σαν Ισπανοί ή Ιταλοί... Υπάρχει μεγάλη ποικιλομορφία σε αυτο το τεράστιο νησί της Πελλοπονησου. Το περίεργο είναι πως εγώ σιχαίνομαι τα Γαλλικά και τώρα μου λένε πως έχω ... Γαλλικό DNA. Ε, αυτο δεν το περίμενα. Οι Ιταλοί και οι Ισπανοί ειναι πιο "Έξω καρδιά" και λατρεύω τις γλώσσες αυτές... Πάντα η επιστήμη μας εκπλήσσει με τα νέα της‼ Πειράζει που εγώ νιώθω 100% Ελληνίδα ο, τι επιστημονικη ερευνα και να ακούσω??? :))) Η καρδιά μου είναι Ελληνική με την καλή και την ηρωϊκη έννοια του Έλληνα του 1821 και του Κολοκοτρώνη. Το γράφω κσι ανατριχιάζω.

Οχι δεν με πειράζει που δε βγήκα,με πειράζει που τα Σαββατόβραδα τα περναγα μαζί του και σήμερα είμαι μονη μου ενω εκείνος κανόνισε δημοσια στο face με τους φιλους του,με πειράζει που δεν ενδιαφέρεται, που αν του είχα λείψει θα είχε βρει χρονο να με δει και που ανακαλυπτω οτι δεν ειμαι αυτό που έλεγε πως ειμαι για κείνον.Εχω μείνει με το τηλέφωνο στο χερι περιμένοντας να χτυπησει,να μου στείλει ενα μήνυμα κ αυτό με πειράζει πιο πολύ απ όλα.Δε θα στείλει το ξέρω και αύριο θα ειμαι και παλι ερειπιο,πιο ερείπιο απο σημερα...

Γιατι ρε Χρήστο,γιατι ;;Τιποτα δεν καταλαβαινεις η δεν θες να καταλάβεις;Πως αλλιώς να στο δείξω οτι μου άρεσεις πραγματικα παρα πολυ..Εκτος αν ερωτευτηκες καποια άλλη κ δεν μπορεις να δεις το οφθαλμοφανές..

Ειμαι χαζη... Ειλικρινα...

Βρε παιδιά απορία το έχω! Όλοι εσείς που γράφετε αναζήτηση "σε είδα στο τάδε μαγαζί που δουλεύεις και ελπίζω να το δεις" γιατί απλά δεν ξαναπηγαίνετε στο μαγαζί που δουλεύει το πρόσωπο που σας ενδιαφέρει και χαλάτε το χρόνο σας στις αναζητήσεις με ρίσκο να μην το δει ο άλλος ποτέ;

..Σαββάτου κ εσύ είσαι κάπου..Μα..είχες πει θα ρθεις..