Έφυγα μετά από κάποιους μήνες κοροϊδίας. Είχε σχέση, σοβαρή μάλιστα, αλλά μου πούλησε το γνωστο παραμύθι θα χωρίσω όπου να ναι, δεν ήμαστε καλά εδώ και καιρό και έφτασε το τέλος κλπ. Φυσικά δεν την χώρισε. Φυσικά όσο την έγραφε μέχρι να με ρίξει, τώρα γράφει εμένα ωσπου τελικά με έδεσε. Μέχρι πριν λίγο που βαρεθηκα να φθειρομαι, να χωραω σε βιαστικα μισαωρα και να τους βλέπω μαζί.. Και τον ίδιο να χει το θράσος να με κοιτά μπροστά της. Φυσικά δεν τη ζηλεύω, εγώ τουλάχιστον γλίτωσα νωρίς.. Τύψεις δεν θα νιώσω γιατί ξέρει τι τύπος είναι και έχει επιλέξει να τον ανέχεται.. Θα ξεχαστω σε λιγες μέρες.