Όλο και πιο συχνά διαβάζω εξομολογησεις από άτομα τα οποία έχουν μετανάστευσει στο εξωτερικό και δεν είναι ευτυχισμένα. Να ξέρετε ότι σας νιώθω μιας και εγώ βρίσκομαι στην ίδια κατάσταση.Είναι δύσκολη η ξενιτιά,η μοναξιά, η σκέψη της οικογένειας και των φίλων που άφησες πίσω, ο πόνος κάθε μεγάλης γιορτης (Χριστούγεννα, πασχα κτλ)ξέροντας ότι εσύ δεν είσαι εκεί και όλος αυτός ο πόνος να γιγάντωνεται οταν βλέπεις φώτο στο fb και μετά συγκρίνεις το δικό σου για παράδειγμα πασχα που το περνάς ολομόναχος μη μπορώντας πολλές φορές να τηρήσεις τις παραδόσεις και τα έθιμα του τόπου μας.Το φιλοσοφήσα αρκετα,τα ζύγισα όλα από 1000 μεριές. Βρίσκομαι στο εξωτερικό αρκετά χρόνια και η γνώμη μου από η πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου σε τούτο τον ξένο τόπο είναι η ίδια. Εδώ έχουμε μια αξιοπρέπεια, δουλεύουμε και μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα. Ούτε πλούτισαμε ξαφνικά όπως πολλοί πιστεύουν ,ούτε τιποτα.Ζούμε για να δουλεύουμε,να πληρώνουμε τρελά πόσα σε νοικιά και σε φόρους και κάτι να περισσεύει στην άκρη. Για πόσο όμως να ζεις και να δουλεύεις σαν τον σκύλο χωρίς καμία χαρά? Για πόσο θα αντέχεις να είσαι μόνος σου και τα χρόνια να περνάνε?Τι θα λέω στα παιδιά μου αυριο μεθαύριο? Ότι το μόνο που γνώρισα από αυτή τη χώρα είναι η δουλειά και καμιά χαρά. Η μόνη μου διέξοδος εδώ και χρόνια είναι το σουπερμάρκετ. Δεν έχω και που αλλού να πάω. Για αυτό έβαλα και τόσα κιλά, γιατί το να τρώω είναι η μόνη μου διασκέδαση. Όχι δεν πάει άλλο! Καλύτερα να τα βγάζω δύσκολα πέρα πάρα να ζω σαν τον φυτό εδώ. Θα κάνω υπομονή ακόμα 3 χρονάκια να μαζέψω λίγα ακόμα λεφτά και μετά θα γυρίσω πίσω ......