ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Δεν παλευεται...

Καλησπερα σας,εξαιτιας ενος προσωπικου μου προβληματος δεν μπορεσα να παρακολουθησω το α εξαμηνο και ετσι ξεκινησα κατευθειαν απο το β εξαμηνο.Δεν μπορεσα.ομως να κανω φιλιες στο β εξαμηνο καθως οι περισσοτερες φιλιες ειχαν διαμορφωθει απο το α εξαμηνο.Θα ηθελα παρα πολυ να κανω φιλους παιδια απο την σχολη μου αλλα δεν γνωριζω τον τροπο.Μηπως θα μπορουσατε να μου πειτε τι ακριβως θα μπορουσα να κανω ωστε να κανω φιλιες μεσα στην σχολη;Επισης,πιστευετε οτι το γεγονος οτι απο τον Οκτωβρη θα παρακολουθησω μαθηματα και του α εξαμηνου θα με βοηθησει να κανω νεες φιλιες απο την σχολη; Σας ευχαριστω εκ των προτερων!

Γι' αυτό σε αποφεύγω "φίλη" μου.Γιατί δεν θέλω να με βλέπεις έτσι.Γιατί υποφέρω.

Στην πόλη το καλοκαιρι, διαβάζοντας κατά κύριο λόγο, αναζητώντας δουλειά, κάνοντας περιστασιακά μεροκάματα τα ΣΚ, αρκετά ερωτευμένη, πολύ σκασμένη (απ τη ζέστη ευτυχώς μόνο), οι κοντινές θάλασσες μολυσμένες, οι μακρινές με τσούχτρες, έτσι διαφέυγουμε για μικρές εκδρομές όποτε και αν, επισκέπτες άγνωστοι (λίγο τρομακτικοί / λίγο απλώς κοινωνικοί),οι γνωστοί και παλιοί φίλοι δια τηλεφώνου (αν δεν είναι κατειλημμένο), οι βραδιές καλοκαιριού να μυρίζουν γιασεμί και το αστυνομικό μυθιστόρημα να σε ταξιδεύει όσο προσπαθείς να διπλώσεις τη μπουγάδα- που επίσης μυρίζει γιασεμί. Καλοκαίρι στην πόλη. Να αναπολείς το χωριό, το κρυφτό, τις βουτιές και τον ύπνο στο ράντζο, έξω, στην αυλή. c est la vie~https://www.youtube.com/watch?v=UEHL1QS24Eo

να βαράμε πόρτες κλειστές...Όταν σου έχει ξεκαθαρίσει ότι δε σε θέλει για συντροφιά του δεν μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω... Να το τραβάς από τη μύτη; Δε λέει... Είναι αναξιοπρεπές και καταντάει βαρετό... Επίσης έρχεται η ώρα που κουράζει και τους γύρω γιατί δεν μπορούν άλλο να σε συμβουλεύουν...Κορόιδα ξυπνήστε και αγαπήστε τον εαυτό σας, πρώτα πρώτα... Έπειτα, σκεφτείτε και τους άλλους που τους πρήζετε, ενώ δε σας θέλουν... Μη γίνεστε βάρος. Γίνεται μετά να μην τρώτε δούλεμα;;;

να είναι πιο ψηλά από το ευτύχημα πως είμαστε μαζί, διαφορετικά το κάστρο καταρρέει...!

Θυμάμαι την Ειρήνη Χαρίτου, απο τις τρείς Χαριτες που έλεγε " Πάμε στο Ρυάάκι " επειδή είχε πάθει θερμοπληξία και μετά " Πάμε στο ακρογιάάάλι " οταν συνερχόταν και μετά πάλι λιγοθυμούσε :D Τότε δεν υπήρχαν τα κλιματιστικά και έτρεχαν ολοι στις τράπεζες για μια ανάσα δροσιάς... Ωραία χρόνο ανάμελα θυμάμαι κι ας ημουν μπέμπα...

δεν υπάρχεις στη ζωή μου, θα υπάρχει ευτυχία :)

Ενα θαύμα ! Να φύγω απο αυτή την παλιό δουλειά. Δεν αντέχω!

..τι πάει να πει "αν θες να κάνεις κάτι, κάντο"?.. εσύ τι έκανες δηλ? τι θα μπορούσα να κάνω δηλ, όταν δεν μου δίνεις κανένα πάτημα? και όχι, δεν μου απαντούσες πάντα στα μηνύματά μου..ακόμη όμως πιστεύω πως ένιωσες (αν δεν νιώθεις πλέον) κι εσύ όπως κι εγώ, αλλά το απωθούσες πάντα. τι θες να κάνω, πες μου..