ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γιατί με τρομάζεις συνέχεια και δεν ειναι εύκολο να αγαπάς κάτι που φοβάσαι. Η αγάπη είναι επιλογή και μάλιστα δύσκολη αλλά ο έρωτας όχι. Ετσι θα είμαι ερωτευμένη αλλά δεν θα σε αγαπήσω μέχρι να μου αποδείξεις ότι μπορώ να σε εμπιστευομαι. Θέλω να ξέρω ότι θα είσαι εκεί για εμένα και ότι θα με αγαπάς και εσύ κάτι για το οποίο έχω λόγους να αμφιβάλλω. Θα συνεχίσω λοιπόν να σου ανοίγομαι όπως κάνω και να σου δίνω όσα μπόρω, αλλά καμία δεσμευσή. Το ξέρω πως και εσύ φοβάσαι και περιμένεις να αγαπήσω πρώτη και ίσως στο μέλλον το κάνω, αλλα τώρα δεν γίνεται. Μόνο ερωτας λοιπόν.

Τελικά δεν είναι τόσο δύσκολο να μιλάς στα αγγλικά και να γίνεσαι κατανοητός.Χρησιμοποιώντας μόνο Ενεστώτα ή Αόριστο και χρησιμοποιώντας μόνο τη πρόθεση "to" έκανα μια χαρά φιλικό διάλογο με 9χρονο εγγλεζάκι. Πλέον ξεπέρασα τις ανασφάλειές μου για τη συγκεκριμένη γλώσσα και είμαι έτοιμος πια να διευρύνω το καμάκι μου στην υπόλοιπη Ευρώπη ή και υφήλιο.

Τί είναι καλύτερο τελικά;Να καταλήξεις με μια κοπέλα που δεν είναι αυτό που έψαχνες,στη λογική του 'πού να βρω άλλη τώρα...ευτυχώς βρήκα κι αυτή...άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό;'Ή να περιμένεις μέχρι να βρεις αυτό που θα σ'αρέσει,με το ρίσκο όμως εαν δεν το βρεις,να πάει πολύς καιρός χαμένος στη μοναξιά;

Πεντε όμορφοι μηνες μαζί. τρυφερότητα αγάπη επικοινωνία. μου γμωρισε τούς δικούς του. όλα όμορφα μεχρι που αλλαξε κατι με τη δουλειά του και πιεστηκε πολυ. άρχισε να είναι κλειστός μελαγχολικος. πριν ενα μηνα που ειπε οτι θελει να ζει την καθημερινότητά του μαζι μου. αυτός 34 εγω 29.χθες,με χώρισε χωρις να μου αφηνει καμία ελπιδα, ετσι ξαφνικά, λεγοντας μου πως ποτε δεν με ερωτευτηκε *έχει γραψει μουσικη με το ονομα μου και μου ελεγε ποσο όμορφη ειμαι και πως ο λογος που έχει χαρα στη ζωη του. τον παρακαλεσα, εκλαψα, επαθα σοκ. ανένδοτος. αυτα... κοντεύω να τρελαθω...

Είμαι ερωτευμένη με τον μαθηματικό μου.

Ειμαι μαζι με μια κοπελλα,εδω και 1,5 χρονο περιπου.Στην αρχη ολα ηταν καλα,ερωτικα κυριως,αλλα οπως ολες οι σχεσεις ετσι και η δικη μας ηθελε δουλεια και συγλιση αποψεων.Μετα απο 8 μηνες περιπου αρχισα να εχω επιθυμια για αλλη γυναικα,πιο νεα και ενιωθα οτι εχει χαθει αυτο που χρειαζεται,εφτασα στο οριο να την απατησω,χωρις ομως να εχω την διαθεση να κανω δεσμο με την 'αλλη'.Εν τελει επειτα ενος περιστατικου,με την δευτερη κοπελα(δν εγινε απολυτως τιποτασ) την επομενη ημερα,μπηκα σε μια αλλη διαδικασια,οχι να κοιταω αλλες μηπως και βρω περιστασιακη σεξουαλικη ευχαριστηση,αλλα να επικεντρωθω κατα ποσο μπορουμε μαζι με την κοπελα μου,να κανουμε την αρχη ωστε να δημιουργησουμε οικογενεια.Επιτα ολων αυτων ημαστε τωρα στην διαδικασια να βρουμε ενα σπιτι και να ξεκινησουμε.την ζωη μας,αλλα νιωθω οτι εχω χασει την ζεστασια μου σε μεγαλο βαθμο,δν την κοιταω οπως την κοιτουσα,και η ερωτικη μου επιθυμια εχει πεσει κατα πολυ,αλλα ειναι διπλα μου σε οτι και να ετυχε απο την αρχη με στηριζει οπως και εγω,και απολαμβανω να εχω εναν τετοιο ανθρωπο διπλα μου,αγαπαω την ψυχη της πιο πολυ απο στο σωμα της πλεον.Την αγαπαω παρα πολυ,μπορω να ειμαι ο εαυτος μαζι της χωρια να κρυβομαι,αλλα νιωθω οτι ο ερωτας στον βαθμο που τον αντιλαμβανομαι προσωπικα ειναι σε ελευθερη πτωση.Ισως να ειναι το αγχος,η οικονομικη κατασταση,κτλ ενας σημαντικος λογος,αλλα φοβαμαι,μην κανω καποιο λαθος και πληγωσω και εμενα και τον ανθρωπο μου.

Πολλοι χωρισμοι τελευταια. Και αναρωτιεμαι..πώς φευγειςαπο τοξικους ανθρωπους;πως απεξαρτητοποιεισαι απο αυτους; πως σηκωνεις κεφαλι;πως λες δε πρεπει δε θα στειλω;δε θα γυρισω;και τελος,τι γινεται οταν χωριζεις λεγοντας λογια που δεν επρεπε να πεις.. χανοντας την αξιοπρεπεια σου και την εκτιμηση του αλλου; και αντι να πεις αι σιχτιρ δε με νοιαζει πως με βλεπεις,σε νοιαζει και μαλιστα πολυ η εικονα που εδωσες στο τελος. Προσωπικα ξεφτυλιστικα,ειπα λογια που δεν επρεπε και βριστηκαμε. Οχι ο,τι δε του αξιζε αλλα με επιασε το ενοχικο μου. Που θα βρουμε λιγο εγωισμο;

Παιδιά, να πω κι εγώ τον "πόνο" μου, να μου πείτε την αντικειμενική σας άποψη αν θέλετε.Πόσο εύκολο είναι τελικά να είναι δύο άνθρωποι μαζί? Υπάρχει έντονη διαφοροποίηση μεταξύ της κάθε σχέσης ή υπάρχουν ορισμένα κοινά στοιχεία τα οποία ισχύουν για όλους κι αποτελούν κοινή αναφορά?Ρωτάω επειδή μεν στις φιλικές σχέσεις δεν έχω κανένα πρόβλημα, στις συντροφικές δεν τα πάω καλά! Νιώθω πώς η πλειονότητα των ανθρώπων θέλει να μπει σε σχέση "εδώ και τώρα" μετά από μόνο λίγα ραντεβού.Είναι φυσιολογικό αυτό? Προσωπικά, για να νοιαστώ πραγματικά κάποιον χρειάζομαι πολύ χρόνο, πολλές φορές παραπάνω από ένα έτος. Κι ούτε θέλω να είμαι "fake it till you make it" διότι αυτό είναι κοροϊδία για το άτομο που είναι δίπλα σου. Αλλά απ'οτι φαίνεται αυτή η κατάσταση μπορεί να κουράζει, ή να δημιουργεί ανυπομονησία.Ευχαριστώ εκ των προτέρων όποιον σχολιάσει :)

Είχα πάει διακοπές σε νησί σε σπίτι μιας φίλης για μια βδομάδα.Εκει γνώρισα τον ξάδερφο της ο οποίος ήταν στην ηλικία μας(18) και μας πηγαινοεφερνε για μπάνιο στις βόλτες μας και τέτοια.Μου άρεσε από την αρχή αλλά δεν ήμουν σίγουρη άμα ήταν αμοιβαίο όποτε ήμουν συγκρατημένη.Δεν έχει κάνει ποτέ κίνηση αλλά είχε δείξει διαφορά σημάδια που εγώ αγνοούσα γιατί νόμιζα ότι ήταν για την άλλη κοπέλα που είχε έρθει μαζί μας.Ειχαμε μια στιγμή μόνοι μας αλλά εγώ την χάλασα γιατί ήμουν απόμακρη.Τωρα που έχω γυρίσει Αθήνα και αυτός είναι εκεί έχω καταλάβει ότι μου αρέσει πολύ και έχω μετανιώσει τις πράξεις μου.Πως να του δείξω ότι ενδιαφέρομαι χωρίς να γίνω υπερβολική ή δεύτερη;

Απόφοιτη λυκείου πριν 15 χρόνια, σε μια εποχή που όλοι κάνουν μεταπτυχιακά και εγω να έχω μείνει μόνο με το απολυτήριο, μισά αγγλικά και τώρα να ζητάνε ένα σωρό λεφτά για να τα τελειώσω, ελάχιστες δουλειές...Πόσες φορές σκέφτομαι τι θα είχε γίνει αν ξεκίναγα να δουλεύω απο τα 18 μου, σε οποιαδήποτε δουλεια αρκεί να έπαιρνα έναν μισθό, να είχα το δικό μου αυτοκίνητο, να έμενα μόνη μου και γενικά να ήμουν ανεξάρτητη ενώ τώρα με ταϊζει ακόμα ο πατέρας μου επειδή δεν μπορώ να βρω εργασία μόνο με το απολυτήριο, να μην μπορώ να πάω διακοπές με κάποιον άνδρα επειδή δεν έχω τόσο χρήματα για να ξοδέψω αλλά αρκούν για κανά καφέ ή φαγητό.Μπορεί κάποιος να πει οτι ποτέ δεν είναι αργά και να ξεκινήσω τώρα να φτιάχνω την ζωή μου αλλά να σας θυμήσω οτι είμαι ήδη 33.. Και εδω που τα λέμε, ποιος άνδρας να ασχοληθεί σοβαρά μαζί μου όταν δεν μπορώ ούτε μόνη μου να ζήσω; Θα νομίζει οτι ψάχνω για χορηγό, για να με ταϊζει και αυτός μετά τον πατέρα μου, και ας μην μιλήσω καθόλου για σύνταξη, βασικά ούτε ασφάλεια δεν έχω τώρα επειδή δεν έχω τα απαρραίτητα ένσημα για την ηλικία μου...Απορώ και εγω η ίδια πως πέρασαν 15 ολόκληρα χρόνια απο την ζωή μου χωρίς να νοιαστώ για το μέλλον μου για το τι επάγγελμα θα ακολουθήσω, για το τι θα κάνω στην ζωή μου. Και τώρα ήρθε ο καιρός να τα σκεφτώ όλα αυτά και τώρα βλέπω πεντακάθαρα οτι απλά είναι μια χαμένη ζωή....