Είναι η μοναξιά. Την φαντάζομαι σαν ένα γκρι σπίτι φυλακή από το οποίο δεν βγαίνεις με τίποτα. Όταν το σκέφτομαι συνειδητοποιω ότι όσα κάνω από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα, τα ωραία και τα άσχημα είναι όλα κινήσεις για να την ξορκισω. Αλήθεια την φοβάμαι. Συγκεκριμένα δεν φοβάμαι μην μείνω μόνη για κάποιο καιρό, με βασανίζει η σκέψη του να γερνάω μόνη. Φοβάμαι μην καταλήξω μόνη, είναι μόνιμη ανασφάλεια αυτή. Να σημειωθεί ότι στον όρο μοναξιά εννοώ και εκείνη την μοναξιά που νιώθεις όταν είσαι και με ανθρώπους κοντά. Μου αρέσει ο εαυτός μου αλλά έχω τεράστια ανάγκη να με αγαπούν. Νιώθω πολύ αδυναμία ώρες ώρες και φοβάμαι πολύ, παρά πολύ. Ιδίως τα βράδια. Αν μπορουσα να κάνω μια ευχή, θα ήταν κανένας ζωντανός οργανισμός να μην ξαναβιωσει μοναξιά. Κάνεις...