ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Νιωθω πια τοσο μεγαλη.. Σχεδον γρια. Γιατι μολις συνειδητοποιησα οτι χωρις προσωπικη προσπαθεια και συστηματικη,αντρα δεν προκειται να βρω ουτε στον αιώνα τον άπαντα. Ειμαι 33. Ποσο πια πρεπει να φτασω για να ζησω το αυτονόητο;;;Εχω πια μηδαμινα αποθεματα ενεργειας και η αισιοδοξια μου βρισκεται υπο του μηδενος. Οποτε δεν προτιθεμαι να κανω τιποτα απολυτως! Ουτε παρεες θελω να εχω για να βρω αντρα, ουτε να βγαινω θελω , ουτε να σαχλαμαριζω στις χαζοεφαρμογες γνωριμιων που με αηδιαζουν. Δυσκολα μου αρεσει καποιος. Πολυ μα πολυ δυσκολα. Κι ομως συνέβη!! Μολις πριν τρεις μηνες. Πηγα κι ερωτευτηκα εναν παντρεμενο. Με παιδι. Σχεση μαζι του δεν καταφερα να κανω γιατι σιγα που θα με προσεχε.Κι ετσι εχω πεσει κατω και ριχνω κλαμα πολυ γιατι δεν θα βγω ποτε απο αυτο το κελι της μαυριλας που ειμαι ολη μου τη ζωη.Τις δεκα πληγες του Φαραω εχω βγαλει απο τουτη την στεναχωρια μου. Απο ζωστηρα μεχρι και κορωνοϊο.Με κουρασε η στασιμοτητα.

Ενώ θέλω να εκφράσω την άποψη μου σε θέματα που διαφωνώ, κάτι με κρατάει πίσω λέγοντας μου π.χ. άστο καλύτερα, χειρότερα θα γίνουν τα πράγματα και πως στο τέλος θα χάσω και το δίκιο μου. Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο. Δηλαδή γίνομαι έξαλλη και καταλήγω απλως προσπερνώντας το θέμα. Ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι να πατήσω 'Καταχώριση'.

Βασίλη σ' αγαπώωωω πολύ! Υ.Γ. Ξέρω δε σας νοιάζει, αλλά ήθελα να το πω κάπου.

νιώθω ψυχικά αδύναμη.Με στοιχειώνει το παρελθόν σε κάθε βήμα που κάνω .Είναι σα να μου λέει "τότε τα χες κάνει έτσι και δεν μπορείς αυτό ούτε εκείνο γιατί εκείνος σου είχε πει πως είσαι λίγος κτλπ κτλπ" .Βέβαια είναι και η σχετική έλλειψη αυτοπέποιθησης που κάποιες φορές ενισχύει αυτή την σκέψη.Προσπαθώ να τα ξεπεράσω , θα τα καταφέρω .Να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό σας ,και αυτό το βράδυ παλεύω με τον εαυτό μου

Έφυγα εξωτερικό και μαθαίνω μετά απο μήνες ότι 2 καλοί μου φίλοι που είχαν σχέσεις 9+ χρόνια απο το λύκειο χώρισαν με τις κοπέλες τους γιατί πλέον δεν ήταν ερωτευμένες οι δικές τους. Γιατί οι άνθρωποι έχουν γίνει τόσο άθλιοι και με ανακυκλώσιμα συναισθήματα. Και οι 2 ήταν πολύ κομπλέ και τις πρόσεχαν γενικά. Ταξιδάκια,δωράκια,προσοχή τόσα χρόνια....Τους είχα παράδειγμα και έλεγα πάνε για γάμο αλλά πλέον προβληματίζομαι.

Η δουλεια μου με εχει τρελανει. Ο συντροφος μου ειναι ο ορισμος της παθητικοτητας. Θελω να τα παρατησω ολα και ΝΑ ΦΥΓΩ γαμωτο.

Πριν αρκετά χρόνια εκανα μια σχέση ορόσημο στη ζωή μου. Έζησα το απόλυτο και έπειτα έπιασα πάτο. Μου πήρε 1 χρόνο να ξαναβρώ τα πατήματα μου και άλλον 1 για να ξανακάνω σχέση. Είμαστε πολύ καλά μαζί και η σχέση μας είναι πολύ ώριμη.Υπαρχουν όμως κάποια προβλήματα που ξεκινάνε από μένα. Το βασικό είναι ότι δεν είμαι ερωτευμένος μαζί της. Είμαστε μαζί σχετικά λίγο καιρό, την νοιάζομαι, με έλκει, περνάω καλά μαζί της αλλά δεν νιώθω ερωτευμένος ούτε την αγαπώ. Εδώ καλά καλά λείπει ο ενθουσιασμός. Πότε όμως δεν την έχω κοροϊδέψει η' της έχω πει ψέματα για αυτό. Και εδώ ξεκινά το γιατί θεωρώ τον εαυτό μου απαίσιο. Είχαμε βγει προχθές με ένα ζευγάρι φίλων μου για πρώτη φορά και μόλις έφυγε η κοπέλα μου, με έπιασα και μου είπαν ότι η νυν και η πρώην μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό ΕΜΦΑΝΗΣΙΑΚΑ. Εγώ ο βλακας δεν το χα πάρει χαμπάρι αλλά έχουν δίκιο. Και φοβάμαι ότι αυτό που με έλκει σε αυτή είναι η ομοιοτητα. Από τη στιγμή που μου το παν νιώθω απαίσια.

Σαν σήμερα τα έφτιαξα με τον άνθρωπο που αγαπάω ακόμα αλλά δεν είμαστε πια μαζί. Μακάρι να γινόταν το θαύμα και να τον είχα τώρα όπως παλιά.

Η συμπεριφορά της κοπέλας μου έχει αλλάξει εδώ και αρκετές μέρες.Δέν μιλάει,τρώει πολύ λίγο,και το μόνο που θέλει είναι να είναι στην αγκαλιά μου.Αυτό το έκανε και πρίν,αλλά τώρα καταλαβαίνω πως είναι διαφορετικό.Πώς να τη βοηθήσω,απ'τη στιγμή που όποτε τη ρωτάω τί έχει μου απαντάει ένα ξερό "τίποτα";Δέν μπορώ να τη βλέπω έτσι,και νιώθω πως τα χέρια μου είναι δεμένα.

με αφορμη μια εξομολόγηση ανθρωπου που ειπε οτι του κρατάνε πέντε χρόνια παρεα.. ούσα και εγώ 1 χρόνο εξομολογήτρια αλλά και σχολιάστρια , ομολογώ να πω ότι είναι ΑΝΑΓΚΗ. γιατί έχουμε εθιστεί τόσο πολύ ρε παιδιά σε αυτή την κατάσταση; δεν έχουμε ανθρωπους να μιλήσουμε; θέλουμε να ταυτιστούμε με άλλους.. γιατί να εχουμε αναγκη να μας ακούσει καποιος χωρίς να μας ακούει στην ουσία..