ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 26 χρόνων. Στη ζωή μου έχω κάνει 2 σχέσεις. Η τελευταία τελειώσε πριν 2 χρόνια. Από τότε τίποτα απολύτως. Πέρασα μια περίοδο που εγώ δεν ήμουν συναισθηματικά διαθέσιμος, για να μην σας κοροϊδεύω και κρύβομαι πίσω από τις λέξεις στην πραγματικότητα κομμάτια ήμουν. Μετά άρχισα να παίρνω τα πάνω μου και να ξαναεχω όρεξη για τη ζωή, να κάνω πράγματα που αγαπώ και ξεκίνησε η φάση με τον κορονοιο.Η αλήθεια είναι ότι νιώθω πολύ μόνος. Αισθάνομαι ότι είναι αδύνατο να κάνω μια γνωριμία, τόσο λόγω του ιού όσο και το ότι δεν έχω τις δεξιότητες να επικοινωνήσω αποτελεσματικά λόγω της σχετικής απειρίας και του μεγάλου διαστήματος που είμαι μόνος.

Αναφερομενη στον πρωην..Απ'εξω οτι πιο ομορφο και απο μεσα ο χειροτερος ανθρωπος.Να με ταπεινωνει,να μου μιλαει αποτομα,να προσπαθω να δω τι φταιει και στο τελος να μου λεει δεν μπορω να σκεφτομαι οτι πρεπει να σε παρω τηλεφωνο.Εχω πιο σοβαρα πραγματα. ...Ντρεπομαι...

Για τρεξιμο και ειδα την πρωην μου! Δεν θελει ουτε να με βλεπει.Εχει τα δικια της δε λεω.Εξαφανιστηκα τοτε και δεν εδωσα ποτε μια εξηγηση.Ομως πιεζομουν,σκεφτομουν οτι αν συζητησουμε θα πιεστω ακομη πιο πολυ και εξαφανιστηκα.Εχω μετανιωσει,διοτι δεν ξερω τι σκατα σκεφτομουν τοτε.Της εστειλα μηνυμα να της ζητησω συγγνωμη.Μου εστειλε ενα μηνυμα, οτι δεν θελει να την ενοχλω και οτι ειμαι ανανδρος.Νευριασα

Δεν γίνονται μόνο στο φλερτ μερικοί άνθρωποι κουραστικοί και φορτικοί,συμβαίνει και ανάμεσα σε δυο στρειτ άτομα του ίδιου φύλου.Μερικοί άνθρωποι δεν το βάζουν κάτω όσες φορές και αν τους έχεις δείξει ότι δεν θέλεις να γνωριστείτε καλύτερα.Αντί να το πάρουν απόφαση ότι δεν θέλεις, επιμένουν κάνοντας διαρκώς φιλοφρονήσεις και στέλνοντας μηνύματα που μένουν αναπάντητα.Με απωθεί αυτή η επίμονη συμπεριφορά και αναρωτιέμαι αν με μερικούς ανθρώπους πρέπει να γίνεις προσβλητικός για να σταματήσουν να σου κολλάνε.Όταν ρε άνθρωπε δεν βλέπεις ανταπόκριση σταμάτα να γίνεσαι φορτικός δεν κάνουμε όλοι με όλους.Μερικοί δεν έχουν μάθει να σέβονται το όχι ούτε καν όταν επιδιώκουν φιλίες ή αποδοχή από τον καθένα, φαντάζομαι πόσο ενοχλητικοί γίνονται όταν τους αρέσει κάποιος ερωτικά.

Και δεν έχω καμια εμπειρία στο ερωτικό κομμάτι. Δεν εχω δωσει ακομα το 1ο μου φιλί. Όταν κατέβηκα στην Αθήνα για σπουδές νόμιζα ότι θα ανοιχτω λίγο παραπάνω.. μετά ξεκίνησα δουλειά ( δεν είχα επαφή με κόσμο στην δουλειά) και καπως ετσι εφτασα στο 3ο έτος πέρυσι και λεω.. σταματάω την δουλειά και θα το ζήσω. Μετά ήρθε ο covid. Γενικά δεν νοιώθω ότι έχω ζήσει τα φοιτητικά μου χρόνια.. και τώρα απλα θα τελειώσει ολο αυτό. Δεν εχω σταθερές παρέες, δεν έχω γνωρίσει κόσμο...νοιώθω πολυ μόνη μου γενικα. Απλα ήθελα κάπου να το πω.

Είμαι 26 χρόνων και νιώθω μεγάλη θλίψη στην ζωή μου έχω 3 μαθήματα και μια πτυχιακή για να πάρω το πτυχίο μου και νιώθω τεμπελα,ότι δεν κάνω τίποτα ουσιαστικό στην ζωή μου απλώς περνάνε οι ημέρες κι επιβιώνω δεν ήμουν έτσι πέρασα δύσκολα έπεσα και προσπαθώ να σηκωθώ εδώ και 2 χρόνια όμως το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο είναι να ζει σε ένα κακοποιητικο και άσχημα ψυχολογικό οικογενειακό περιβάλλον.

σήμερα το βράδυ,Σαββατόβραδο γαρ,να έρθει η παρέα μου στο σπίτι,να φάμε,να πιούμε και να βάλουμε τη μουσική δυνατά!Τώρα μόνη λόγω της κατάστασης,κι ούτε τη μουσική δεν βάζω σε ένταση,γιατί φοβάμαι μήπως οι γύρω νομίσουν ότι κάνω κορωνοπάρτυ.Τέλος πάντων,κάνω όνειρα χειμερινής νυκτός.Να είμαστε όλοι καλά,και υπομονή!

Είμαι με τον δικό μου σε σχέση και συγκατοίκηση εδώ και 4 χρόνια. Εγώ είμαι ακόμα και φουλ ερωτευμένη και τον αγαπάω και τον σέβομαι σαν άνθρωπο. Τον τελευταίο χρόνο όμως υπάρχει ένα πρόβλημα που το έχω συζητήσει χίλιες φορές μαζί του και άκρη δεν βγάζω.... Είναι αδιάφορος ερωτικά απέναντι μου. Και εντάξει δεν λέω να έχει τον ενθουσιασμό του πρώτου καιρού, αλλά αυτός δεν θέλει πια να κάνουμε τίποτα μαζί! Τι προσπάθησα να βρούμε νέα κοινά χόμπι, τι προσπάθησα να προσέχουμε περισσότερο τους εαυτούς μας και να εμπλουτίσουμε με φαντασία και διαφορα την κρεβατοκάμαρα μας, τι προσπάθησα να τον συγκινήσω, εκείνος παρέμεινε βράχος. Δεν μπορώ να κάνω κάτι, δεν τον πιάνω ούτε στο sexy, ούτε στο ρομαντικό, ούτε στο δημιουργικό... Έχω άρχισει και νιώθω πως σε αυτή την σχέση είμαι τελείως μόνη μου και με κρατάει μαζί του από συνήθεια. Όποτε του έχω μιλήσει γι'αυτό το θέμα, μου λέει πως με αγαπάει και πως δεν θέλει να χωρίσουμε και αν δεν με αγαπούσε και δεν νοιαζόταν δεν θα μέναμε μαζί... Εγώ όμως δεν μπορώ να αρκεστώ μόνο σε αυτά βρε παιδιά... Είμαι παράλογη? Ούτε ένα φιλί δεν ανταλλάσσουμε πια σαν ζευγάρι... Έχουμε καταντήσει "αδερφάκια"!!!

Θέλω να της πώ ότι μου αρέσει και θέλω όσο τίποτα να είμαστε μαζί,αλλά δεν αποφασίζω άν θα της το πώ από κοντά ή απ'το τηλέφωνο.Θέλω να της το πώ από κοντά,αλλά πιστέψτε με το λέω ειλικρινά,πρώτη φορά κομπλάρω τόσο πολύ με μιά κοπέλα.Δέν ξέρω τί μου έχει συμβεί μαζί της.Έχω τσαντιστεί με τον ίδιο μου τον εαυτό που αυτή τη συγκεκριμένη φορά δέν βρίσκω θάρρος.

Εχω σχέση με το αγόρι μου πολλά χρόνια, τον αγαπώ και με αγαπάει πολύ. Είμαστε ο ένας το στήριγμα του άλλου, αλλά στο σεξ τα πράγματα ποτέ δεν ήταν 'τέλεια'. Μια - δυο φορές την εβδομάδα και αν...Τις περισσότερες φορές δε θέλω εγώ, γιατί νιώθω ότι θα δω πάλι το ίδιο έργο. Τον παρακινώ να δοκιμάσουμε πιο kinky / σκληρά πράγματα, όμως το πάει πολύ μαλακά και στο τέλος φαίνομαι εγώ η ανώμαλη, ξενερώνω.Θέλω να ζήσω λίγη φλόγα ξανά είτε αυτό λέγεται φλερτ είτε σεξ με κάποιον που μπορεί να γνωρίσω στο insta ίσως, όμως δε θέλω να κερατώσω ρε γαμώτο! Είναι φάσεις που σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να προτείνω μια πιο ελεύθερη σχέση...