ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Γνωριζόμαστε σχεδόν ένα χρόνο, είμαστε συνάδελφοι αλλά πολύ δεμένοι. Τόσο καιρό μου εδειχνε πως με ήθελε και αλλες φορες μου το ελεγε ξεκάθαρα πως είμαι πολυ ομορφη και με ρωταγε συνεχεια αν εχω σχεση και θυμωνε αν του μιλαγα για καποιο αγορι.. Και σχεδον καθε μερα μιλαμε με μηνύματα.. Και χθες το βραδυ ενω γυριζαμε απο την δουλεια χερετησαμε μια φιλη μου και μου λεει αν μπορω να μεσολαβησω για να γνωριστουνε... Εγω του ειπα ενταξει... Αλλά γαμωτο τον θελω.. Και δεν ξερω τι να κανω..

Μου λείπεις και δεν έχουμε μιλήσει ποτέ απο κοντά...... σε είδα μια φορά μπροστά μου και δεν ήξερα πως να αντιδράσω.Αλλά πραγματικά μου λείπεις μακάρι να είχα τα κότσια να σου μιλήσω εκείνη την ημέρα.

Τις στιγμες που σε θυμάμαι και οταν βλέπω οτι ακομα, παρά τις τόσες δυσκολίες στη ζωή μου πια, έχω ακόμα την υγεία μου και τρεις δικους μου ανθρωπους να με νοιαζονται και να με στηριζουν, και αλλους τρεις να με χρειαζονται για να μεγαλωσουν. Μόνο τότε χαμογελάνε τα μάτια μου. Παρ' όλα αυτά, εσύ μου λείπεις και θα μου λείπεις.

Ξέφυγα από μία κακοποιητική οικογένεια, στάθηκα μόνη μου στα πόδια μου. Πήγα σε ψυχολόγο, με βοηθήσε να κλείσω τις πληγές.Γνώρισα έναν πολύ ωραίο άνθρωπο, ερωτεύτηκα.Ζούμε μαζί εδώ και τρία χρόνια, όμορφα, χαρούμενα και κυρίως ήρεμα.Σε λίγους μήνες έρχεται το παιδάκι μας!

Όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί μου λενε Πόσο όμορφο πρόσωπο εχω και πως αν εχανα αυτά τα 10-15 παραπάνω μου κιλα θα γινόμουν πραγματικά μια κουκλα..δεν κρυβω πως τα κιλα με περιορίζουν σε πολλά πράγματα..Κυρίως στο ντύσιμο,αφού ντύνομαι σαν καλόγρια μην και φανεί κανα λίπος.Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα όμως είναι τα αγόρια..όντας 19 χρόνων και φοιτήτρια σε μια αλλη πόλη θελω να ζήσω αυτο που ονομάζεται έρωτας!!Αλλά οχι τον μονόπλευρο..τον άλλο..με την ανταπόκριση! Θελω κάποιος να με νοιαστεί και να μου δωσει αγάπη..θελω επιτέλους να νιώσω πως εχω κάποιον διπλα μου..εχω τοοοοσα πολλα να δωσω σε μια σχέση! Η οποία όμως ποτε δεν έρχεται. Ρε αγόρια τοσο μεγάλο πρόβλημα ειναι πια αυτα τα 10-15 κιλα? Νιώθω οτι τα καλύτερα χρονια της ζωης μου περνάνε και δεν τα ζω!!!

Είμαι 21 χρονών και αντί να έχω παρέα και να διασκεδάζω πλέον έχω μείνει μόνη...Η μια κολλητή μου τουλάχιστον αυτή που θεωρούσα τόσα χρόνια μου φέρθηκε αχαριστα και ενώ έδωσα ευκαιρίες πάλι έγινε το ίδιο. ..Η άλλη κολλητή βρίσκεται στο εξωτερικό οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μιλάμε. ..Βέβαια ευτυχώς που έχω και αυτήν και ηρεμώ. ..παρόλα αυτά μου λείπει μια παρέα να βγούμε να μιλήσουμε να αραξουμε όπως παλιά. ..Δεν μπορώ να σκέφτομαι συνεχώς αυτό το πράγμα και να στεναχωριεμαι που μένω μόνη χωρίς να κάνω τιποτα

Να μην υπάρχει αγόρι που να με βλέπει φιλικά λόγω του μοναδικού χαρακτήρα μου ... Συγγνώμη αλλά βαρέθηκα απλά

Να το έχω αγκαλίτσα μέχρι του χρόνου.

Δουλειά δεν έχω...αγόρι δεν έχω...Κάθε μέρα ξυπναω-τρωω-υπνος...Εντάξει, δοΞα το Θεο είμαι υγιής..κ έχω τη παρεα μου οοοποτε τους βλέπω κι αυτούς. Γενικα,τιποτα απολύτως να με γεμιζει πια...Τι χάλια είναι αυτα; ; Λεφτα; ουτε για 100 μέτρα έχω έτσι. Δε κλαιγομαι η κτ . Το έχω αποδεχτεί και υπομένω..Απλά ώρες ώρες ξεσπάω και δεν το αντέχω όλο αυτό. Κοπέλα, 25

I'm ok...but...I'm not just happy....