Σε λίγες μέρες δίνω πανελλήνιες. Δεύτερη φορά. Την απόφαση την είχα πάρει ήδη από όταν βγήκαν οι βαθμολογίες τον Ιούνιο. Μετά ήρθαν οι πλημμύρες του Νοέμβρη,έχασα το σπίτι μου, τα βιβλία μου, συγγενή μου. Για 4 μήνες δεν είχα σπίτι,ήμουν με δανεικά ρούχα,με παράτησαν φίλοι και γνωστοί. Πέρασα κατάθλιψη και ακόμη περνάω. Μου ανέσυρε πολλές καταπιεσμένες μνήμες το γεγονός του Νοέμβρη. Τα είχα παρατήσει για μεγάλο διάστημα. Δεν σηκωνομουν από το κρεβάτι,δεν έτρωγα,δεν έβγαινα στον ήλιο,άνοιγα τα μάτια μου και απλά έκλαιγα. Δε σας τα λέω αυτά για Να προκαλέσω οίκτο, τα λέω για να σας πω πως αν εγώ κατάφερα και μάζεψα τα κομμάτια μου (ακόμη τα μαζεύω) και υποβάλω έστω και αυτές τις τελευταίες εβδομάδες σε αυτή τη ψυχοφθόρα διαδικασία απλά και μόνο γιατί θέλω κάτι καλύτερο για εμένα τότε μπορείτε και εσεις. Αν νομίζετε πως έχετε φτάσει στον πάτο τότε ανασκουμπωθείτε και σηκώστε ανάστημα απέναντι στην μοίρα σας. Πάντα έχουμε έστω και μια ελάχιστη μικρή ποσότητα δύναμης.