ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Τέρμα τα "περίμενε την κατάλληλη στιγμή" αύριο θα του πω να βρει χρόνο να τα πούμε οι δυο μας και θα του πω ξεκάθαρα πως μου αρέσει. Ελπίζω η χυλοπιτα να μην μου πέσει βαριά, νιώθω πως δεν έχω πολλές ελπίδες αλλά ελπίζω έστω και λίγο σε μια πιο θετική απάντηση. Καληνύχτα σας και μακάρι αύριο όλων η ημέρα να είναι υπέροχη!

Μόλις χώρισα μετά από μια σχέση 3 χρόνια με είχε φθείρει ψυχολογικά.αραγε θα το ξεπεράσω γρήγορα;

Να πηγαίνεις 1η μέρα δουλειά.Να μην έχεις εμπειρία πανω στο αντικειμενο καθόλου να ρωτας τους ανθρώπους γθρω σου αλλα κανεις να μην σου απανταει και να σε παραπεμπουν σε αλλους χωρις και οι αλλοι να σε βοηθουν.Να καθεσε 8 ωρες ωρες σε μια γωνιτσα χωρις κανεις να ασχολειτε μαζι σου ουτε καν το αφεντικο....και σκευτομαι ετσι θα νε η δουλεια μου;;; σκευτομαι να φυγω απο τξ 2η μερα κιολας..Ελεος τοση απαθεια..Ρωταω και δεν μου δινουν σημασια.

Δε μου άρεσε ποτέ να μου κρατάνε το χέρι όσο περπατάμε. Ποτέ!Η μάνα μου λέει ότι δεν το ήθελα από παιδάκι. Οτι αντιδρούσα γιατί ένιωθα περιορισμένη (επίσης δεν ήθελα λαστιχάκια, κοκαλάκια κλπ αξεσουάρ στα μαλλιά μου αλλά αυτό είναι άλλο θέμα!).Δεν το ήθελα στα 15 με τα αγόρια, δεν το ήθελα στα 20 με τα αγόρια μου, ε λοιπόν δεν το θέλω ούτε στα 32!Δε θέλω να περπατάω χέρι χέρι!!!(το καταλάβατε, ε;)Το νέο μου αμόρε δε λέει να το καταλάβει, το παίρνει προσωπικά και παρεξηγείται. Νομίζει οτι δεν τον θέλω αρκετά, βγάζει κάτι ανασφάλειες οτι μπορεί να ντρέπομαι για αυτόν, οτι φοβάμαι να δηλώσω πως είμαστε μαζί κλπ. Εντάξει, αρχίζει και με κουράζει!Να καταπιεστώ εγώ για να ηρεμήσει αυτός;Δε νομίζω...

Κοπελίτσα 25 χρονών μου την έπεσε θεωρώντας βέβαιο πως είμαι λεσβία.Όταν τη ρώτησα πως της ήρθε μου ειπε:"Αφού φοράς σκουλαρίκι στο αριστερό ρουθούνι".Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε...

Προχθές κάναμε σεξ και φαντασιωνόταν πως μας κοίταζε η αδελφή μου και η μάνα μου. Σταμάτησα. Με είπε υπερβολική και ότι είναι μόνο μια φαντασίωση που τον τρελαίνει.

Είναι ένα παιδί που μου αρέσει πολύ καιρό τώρα αλλα φοβάμαι πολύ να του το δείξω/πω.το θέμα είναι οτι θεωρώ πως δεν είμαι αρκετά καλή γι αυτόν κι επίσης έχουμε αρκετούς κοινούς γνωστούς που φοβάμαι οτι θα αντιδράσουν περίεργα αν μάθουν οτι μου αρέσει...τι να κάνω να του το πω η να το αφήσω?

Οι γονείς μου παντρεμένοι. Ζουν στο ίδιο σπίτι. Δεν συζητάνε ποτέ για τα 3 παιδιά τους. Δεν συζητάνε ποτέ και για τίποτα. Για αυτό...καταντήσαμε όπως καταντήσαμε. Και οι δύο γονείς κοιταζούν μόνο τον εαυτούλη τους και όποτε πέσει ο ένας πάνω στον άλλο μέσα στο σπίτι, αρχίζουν το βρισίδι.

Η μάστιγα της εποχής μας

Αν μου δινόταν η ευκαιρία να ζήσω ξανά μια κ μοναδική ημέρα από το παρελθόν μου,θα πήγαινα πίσω εκεί γύρω στα 14-15 στα χρόνια του γυμνασίου.Θα ήθελα πολύ να ξανανιώσω αυτή την ανεμελιά,την αθωότητα,τις παρέες,τα γέλια,τις πλάκες,τα φλερτάκια.Τα όνειρα κ τις όμορφες σκέψεις για τη ζωή που θα ανοιγόνταν μπροστά μας.Αυτή την αισιοδοξία κ τη χαρά που είχαμε χωρίς καν να ξέρουμε το γιατί.Θυμάμαι τα καθιερωμένα μπουγέλα που παίζαμε την τελευταία μέρα του σχολείου.Τα πάρτι που το παλεύαμε ένα μήνα πριν για να πείσουμε τους δικούς μας να πάμε.Τις βόλτες όταν τελειώναμε τις εξετάσεις.ΤΙς εκδρομές.Μια όμορφη καθημερινότητα χωρίς κακίες,ζήλιες,ανταγωνισμούς.Χωρίς όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα που δηλητηριάζουν τη ψυχή μας σαν ενήλικες.Μα μεγαλώσαμε πια κ καλούμαστε να ζήσουμε με τις ενήλικες προύποθέσεις που όσο κ αν δεν το θέλουμε είναι δύσκολο να μην αλλοιώσουν έστω κ λίγο τον τρόπο που σκεφτόμαστε κ νιώθουμε.Ίσως γιατί η ίδια η ζωή δημιουργεί το κατάλληλο έδαφος γι'αυτό.Οι δυσκολίες,τα άγχη,οι έγνοιες,οι υποχρέωσεις, είναι αρκετά για να πάρουν μακριά την ανεμελιά.Προσωπικά επιλέγω πάντα να κρατάω μέσα μου λίγο χώρο για να έρχεται κ να κουρνιάζει η παιδικότητα μου.