ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ποτέ ξανά δεν προχωράω σε σχέση χωρίς να ζητήσω τη γνώμη φίλων. Εκείνοι βλέπουν από την αρχή αυτά που εγώ δεν βλέπω λόγω θολωμένης ματιάς από το συναίσθημα. Και εγώ μια χαρά το βλέπω όταν κάποιοι δεν ταιριάζουν ή κάποιος έχει κάτι πολύ στραβό μόνο τα δικά μου δε βλέπω. Είναι το ίδιο όπως με τους γονείς και τα παιδιά τους τα ξένα παιδιά αντικειμενικά και σωστά τα κρίνουν μόνο τα δικά τους όχι. Ποτέ δεν έπεσαν οι φίλοι μου έξω και εγώ το ίδιο σε αυτούς.

Πώς γίνεται να ζω 7 χρόνια με έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν ειμαι ευτυχισμεμη, έως δυστυχισμένη και όμως να η φεύγω? Να συγχωρώ τα πάντα, να ξεχνάω και να μένω? Μου κόβεται η ανάσα..... πνίγομαι... Αλλά μένω. Είναι εξάρτηση? Αδυναμία? Γιατί?

Βγήκα από μία σοβαρή σχέση πολλών ετών πρόσφατα. Είμαι σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση που χτυπά κάποιες φορές το σώμα και πήρα για λίγο αγωγή. Στην οικόγενειά μας φέτος χάσαμε δυο πολύ κοντινούς μας ανθρώπους και ένας από αυτούς είναι ο πατέρας μου. Ο χωρισμός επίσης με τσάκισε και αυτός γιατί έγιναν πολύ βαριά πράματα που επηρέασαν εκτός εμένα και τη μαμά μου. Αναθεματίζει κάποιες φορές τον πρώην μου που με έφερε έτσι σε άσχημη κατάσταση, τον καταριέται και νιώθω χειρότερα. Ναι, είμαι διαλυμένη από αυτόν, δεν μπορώ να τον συγχωρέσω γιατί έγιναν βαριά πράματα μες το πόνο μου, αλλά δεν θέλω το κακό του. Είμαι θυμωμένη, δεν θέλω επανασύνδεση αλλά όταν της λέω να σεβαστεί ότι ήμουν χρόνια μαζί του δεν το καταλαβαίνει και με τα λόγια της πονάω περισσότερο. Τον μισεί πλέον και ομολογώ πως και εγώ σαν μητέρα το ίδιο θα ένιωθα αν έβλεπα τη κόρη μου ράκος. Αλλά οι κατάρες δεν είναι στο αίμα μου και επειδή έχει φοβηθεί το μάτι μου από τα άσχημα ( πένθη δύο) που περνάμε, σκέφτομαι μη πάθει κάτι ο πρώην μου. Είμαι ευαίσθητη ως άτομο και βαθιά συναισθηματική και ραγίζω περισσότερο έτσι. Πώς να το διαχειριστώ; Κάνω άσχημες σκέψεις και βυθίζομαι περισσότερο στην απόγνωση. Είμαι πάνω από 30. Υπάρχουν στιγμές που θέλω να πάω στο μπαμπά μου. Νιώθω κουρασμένη. Σαν μάνα δεν είναι κακιά γιατί τον στήριζε το σύντροφό μου έμπρακτα. Εκείνος βγήκε δυστυχώς σκάρτος και μάλιστα τώρα που τον είχα ανάγκη. Τι θα κάνετε στη θέση μου; Παρατηρώ ότι έχω διακυμάνσεις στη ψυχολογία μου και ο ψυχίατρος δεν με βοήθησε που πήγα.

Ξέρω κάποιον εδώ και δυο χρόνια περίπου. Είμαστε συχνά στην ίδια παρέα και έχουμε κάνει άπειρες συζητήσεις. Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για σχέσεις και επειδή όλοι επαναλαμβανόμαστε ξέρω για εκείνον πως του αρέσουν οι γυναίκες:συνήθως οι λίγο μεγαλύτερες. Ο ίδιος είναι 38.που ξέρουν να μαγειρεύουν και είναι νοικοκυρές.που είναι κοντούλες και έχουν πιασίματα. Ο ίδιος είναι 1.85 και κανονικός.που είναι χαμηλών τόνων. Εγώ είμαι 35 έχω ύψος 1.78 και είμαι αδύνατη. Νοικοκυρά δεν με λες και κάθε άλλο παρά χαμηλών τόνων είμαι. Ξαφνικά με φλερτάρει και θέλει να βγούμε, ξαφνιάστηκα και όταν του είπα τα παραπάνω μου είπε να μη σκέφτομαι αυτά που έλεγε και πως του αρέσω. Δυο χρόνια έλεγε τα ίδια και τα ίδια και δεν τα εννοούσε; Ή ψεύτης είναι ή τέρμα προβληματικός εσείς πως το κόβετε;

Αν είπαμε κάτι που πλήγωσε τον άλλον να ζητάμε συγγνώμη και να δείχνουμε πως το καταλάβαμε έστω εκ των υστέρων. Το να αρχίζουμε τις παρλαπίπες πως δεν το εννοούσαμε έτσι ή πως ο άλλος κακώς το πήρε σοβαρά τα κάνει χειρότερα τα πράγματα και δείχνει πόσο καραγκιόζης είσαι.

Πρόσφατα του πρότεινε ένας συγγενής του να στείλει βιογραφικό σε μια μεγάλη εταιρία μουσικών οργάνων στην Γερμανία, διότι έχει ανοίξει θέση που ζητάνε αποκλειστικά Έλληνα. Αυτός αμέσως χάρηκε και αποφάσισε να το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Είμαστε 1 χρόνο και τρείς μήνες μαζί, εγώ είμαι φοιτήτρια συνεπώς και να το ήθελε δεν μπορώ να φύγω. Μόλις το έμαθα έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Ναι, είναι καλό για αυτόν, είναι μεγάλη ευκαιρία. Αλλά "εμείς" δεν υπήρξε ποτέ? Σημειωτέον, δεν μου έχει πει "σ'αγαπάω", ούτε εγώ αν και το θέλω, αλλά φοβάμαι την αντίδρασή του. Εξ' αρχής μου ανέφερε ότι δεν θεωρεί ότι μπορεί να συνεχίσουμε ως σχέση εξ αποστάσεως. Όλοι του προτείνουν να φύγει εξωτερικό. Ξέρω ότι ακούγεται εγωιστικό, αλλά εμένα και το πώς νιώθω δεν με σκέφτεται κανείς? Τόσο επιπόλαιη ήταν η σχέση μας? Αυτός λέει ότι πλέον έχει μάθει να ζυγίζει καταστάσεις και να μην παρασύρεται. Χαρακτηριστικά δηλώνει ότι για μια σχέση θα αφήσει το μέλλον του. Πέραν του ότι φεύγει, αυτό που με πληγώνει είναι ότι ενώ για εμένα η σχέση μας είναι κάτι διαφορετικό και ξεχωριστό, για αυτόν είναι απλά μια σχέση και εγώ ένας αριθμός. Συγκεκριμένα ο No7 της λίστας του μέχρι τώρα.Δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω και δεν μπορώ να του πώ κάτι, γιατί προσπάθησα αλλά δεν αλλάζει γνώμη και νευριάζει. Αν φύγει θα είναι ένας χωρισμός που δεν τον περίμενα, θα είναι παντού γύρω και θα σκέφτομαι ότι αν δεν ήταν αυτή η δουλειά τώρα μπορεί να κάναμε βόλτα με τα ποδήλατα ή να κοιτάζαμε τον ουρανό και να μου εξηγούσε για τους πλανήτες όπως συνηθίζαμε. Δεν θα το αντέξω.

Να είσαι 22 χρονών γαϊδάρα, λόγω διαφόρων σοβαρών καταστάσεων να προσπαθείς να κάνεις μια αρχή σε μια σχολή καλή και να την διατηρήσεις έτσι και να έχεις μια ηλίθια οικογένεια που με το παραμικρό σου ρίχνει στα τάρταρα την ψυχολογία, μονίμως σε λογοκρίνει και σε ειρωνεύεται και να αναγκάζεσαι να είσαι σε ένταση για να αντιμετωπίσεις τους ηλίθιους με αποτέλεσμα κιόλας τελικά να μην μπορείς να διαβάσεις. Δεν αντέχω αυτήν την οικογένεια που μια ζωή με κρατάει πίσω, δεν έχω την δυνατότητα ακόμα να ανεξαρτητοποιηθω, είμαι ένα κουρέλι και προσπαθώ να μείνω όσο πιο δυνατή γίνεται αλλά για πόσο θα αντέξω; Ντρέπομαι γι'αυτους τους ανθρώπους και ντρέπομαι περισσότερο για μένα που βρίσκομαι ακόμα εδώ.

Είμαι με κάποιον εδώ και κάτι μήνες. Στις αρχές μου είχε πει ότι πριν με γνωρίσει έκανε σεξ που και που με μια από την παρέα του. Έχουμε βγει κιόλας με αυτή την παρέα όλοι μαζί.Αυτή με στραβοκοιτούσε. Δε ξέρουν όμως ότι ξέρω.Είναι κάτι που δε μπορώ να διαχειριστώ ή να χωνέψω. Μπορεί αυτή να μην έρχεται πλέον όταν είμαστε κι εμείς (μάλλον τον γουστάρει ακόμη;), αλλά σχεδόν κάθε φορά ακούω το όνομα της και μαθαίνω νέα της.Τι να κάνω; Να τους πω να το κόψουν γιατί ξέρω; Ή να το βουλώσω και να υπομείνω αυτή την κατάσταση. Που υπάρχει η πιθανότητα να ξαναβγούμε και να έρθει κι αυτή κάποια στιγμή.Φυσικά δεν θα του πω να ξεκόψει από τους φίλους του.Είμαστε 30+.

Πόσο με εκνευρίζει όταν κάποιος σου δίνει συμβουλή παρατήρηση τόσο εύκολα για το καλό σου και καλά όταν στην ίδια κατάσταση αυτός δεν το κάνει και αν του δώσεις την ίδια απάντηση σε βγάζει τρελο

Λοιπόν είμαι σε μια σχολή που δεν μου αρέσει και δεν τα καταφέρνω κιόλας στο πρώτο εξάμηνο πέρασα 4/6 μαθήματα σε αυτό λόγω κακής ψυχολογίας έδωσα 2 και δεν ξέρω καν αν τα πέρασα πολύ πιθανό όχι ... έχω κάνει ήδη 10% για όσους ρωτήσουν.... δεν θέλω να γυρίσω πίσω στο μέρος που ζω καθώς εκεί δεν θα έχω τπτ να κάνω ,και επίσης δεν έχω ούτε φίλους .... εδώ πέρα έχω κάνει 2 καλε φίλες και γενικά κοινωνικοποιούμε πιο εύκολα .....έιμαι σε μια υψηλόβαθμη σχολή και έκανα πολύ κοπο όλα αυτά τα χρόνια από μικρή για να την πιασω ( με την έννοια ότι είχα χτίσει ένα υπόβαθρο και δεν εριξα βάρος απλά και μόνο στις πανελλήνιες ) έχω φοβερο άγχος για τους δικούς μου καθώς νιώθω τρομερές τύψεις διότι. Δεν μπορούν να πληρώνουν για πάντα και πρέπει να βγάλω τη σχολή αν όχι στα 4 χρόνια 5-6 σίγουρα ... δεν μου έχω καμία εμπιστοσύνη πέρα απ ο τι νιώθω εντελώς άχρηστη .. καθώς διαβάζω κι δεν αποδίδω ούτε στο ελάχιστο ...δεν ξέρω τι να κάνω ...έχω αρρωστήσει και φταίει όλη αυτή η κατάσταση ....... επίσης σκέφτηκα να βρω δουλειά να μου φύγει το άγχος τουλάχιστον για τους γονείς αλλά αν το κάνω ,μετά πως θα διαβάζω ; Πως θα πηγαίνω στη σχολή ; Πως θα κοινωνικοποιουμε ; Και γενικότερα θα πάνε πολλά πράγματα πίσω ...Είμαι σε φοβερή απόγνωση