ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Το παρακάτω το έγραψε κάποιος στις αναζητήσεις και ταυτίστηκα πολύ!"Άλλαξα τα σεντόνια, καθαρή μαξιλαροθήκη στο δεύτερο μαξιλάρι. Για ποιαν, τόσο καιρό κοιμάμαι μόνος..."Σκ@τα.. και εγώ μόνος κοιμάμαι και κάνω ακριβώς τα ίδια..Αλλά προτιμώ να κοιμάμαι μόνος μέχρι να βρω αυτη που πραγματικά θα ταράξει το είναι μου, το έχω ανάγκη και δεν συμβιβάζομαι με τίποτα λιγότερο..δηλώνω μόνος.. μέχρι να έρθει.. :)

Είχα μια συζήτηση προ ημερών. Λένε λοιπόν κάποιοι πως αν κάποιος/α δε θέλει να μοιραστεί πράγματα και κοινές εμπειρίες με άλλους τότε είναι πολύ δύσκολο και μάταιο το να τον/την βάλεις σε μια παρέα, στην παρέα σου εν προκειμένω.Πιστεύω πως δεν είναι σωστό να σκεφτόμαστε έτσι.Δηλαδή δεν δίνουμε ευκαιρία σε κάποιον εξ αρχής να μπει στην παρέα μας επειδή πιστεύουμε πως δεν θα ταιριάζει στην παρέα μας χωρίς να έχουμε μπει στον κόπο να γνωρίσουμε τον άλλο άνθρωπο ή έστω να κάνουμε μια μικρή κουβέντα μαζί του.Οπότε παρατάμε ανθρώπους στη μοναξιά τους μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε πως θα είναι δύσκολο να ενσωματωθούν στην παρέα μας.Πόσο άδικη σκέψη. Σίγουρα όσοι σκέφτονται έτσι (που δυστυχώς είναι αρκετοί) είμαι σίγουρος πως δεν θα ήθελαν κάτι τέτοιο να συμβεί στους ίδιους.Απλώς μιλάνε εκ του ασφαλούς επειδή οι ίδιοι έχουν παρέες.Να δίνουμε ευκαιρία για γνωριμία με τους ανθρώπους και να τους δίνουμε και το περιθώριο της επιλογής του να μπουν στην παρέα μας. Δωρεάν είναι, δεν θα μας κοστίσει τίποτα. Μπορεί όντως να μην ταιριάξουμε ή να μην ταιριάξουν στην παρέα μας και να αποχωρήσουν. Μπορεί όμως να αποδειχτεί και η αρχή μιας εξαιρετικής φιλίας και να λέμε τι κρίμα που δεν μιλήσαμε νωρίτερα με κάποιον ή κάποια που θεωρούσαμε ότι ίσως να μην ταιριάζει σε εμάς ή στην παρέα μας. Αν δε δεις, δε θα ξέρεις. Καλό και όμορφο βράδυ σε όλους.

Αχχ αύριο θα είναι η τελευταία μας μέρα στον ίδιο χώρο τόσο κοντά, μα και τόσο μακριά, σε ευχαριστώ για όλα όσα μου έμαθες και μου έδωσες έναν λόγο να σε κοιτάω και να χαμογελαω σαν χαζό, μακάρι να είχα το θάρρος να κάνω κάποια κίνηση, όπως και να χει όμως θα σε σκέφτομαι..

Νόμιζα πως αν αδυνατιζα, θα είχα παραπάνω πιθανότητες με το αντίθετο φύλο. Κι όμως τώρα που έχω χάσει σχεδόν 30 κιλά, παρατηρώ πως πριν συγκέντρωνα περισσότερο ενδιαφέρον από κάποιους. Τουλάχιστον τώρα, μου έχει μείνει κάτι.. Η πίστη στη δύναμη της θέλησης μου. Με θεωρούσα αδύναμη. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα τα καταφέρω και συνεχίζω δυναμικά. :)

Έχω χωρίσει εδώ και ένα μήνα και κάθε μέρα ξυπνάω και κοιμάμαι με την σκέψη του.. Δν μπορώ να τον βγάλω από το μυαλό μου. Κάθε μέρα κλαίω και τον σκεφτομαι. Δν ξέρω τι να κάνω κάνεις δεν μπορεί να με καταλάβει. Οι φίλοι μου λένε καλύτερα έτσι. Η αλήθεια ειναι ότι το τελευταίο δίμηνο δεν είχε ποτέ χρόνο για μένα περνούσε δήθεν μια φάση αλλά ποτέ δν είχε τα κότσια ν μου πει ότι τελείωσε το μεταξύ μας. Απλά ότι και να έκανα με αγνοούσε, ούτε σεξ ούτε τιποτα δεν ήθελε πια από μένα... Έτσι πήρα την απόφαση να τον χωρίσω πιστεύοντας πως πια δν θ είμαι δυστυχισμένη όμως τώρα είναι όλα χάλια, τίποτα καλό στην ζωή μ μόνο στεναχώρια. Πραγματικά θα περάσει ποτέ αυτός ο πόνος; αλήθεια δεν αντέχω άλλο. Ειδικά όταν βλέπω αλλά ζευγάρια τρελέ ο μαι και μου λείπει η αρχή της σχέσης μας που φαινόταν να με ήθελε πραγματικά. Αν και για να του πέρασε μετά από ένα χρόνο θα του ήμουν αλά ένας ενθουσιασμός... Εγώ γιατί ρε γαμωτο να είμαι τόσο κολλημένη; δεν θέλω να τον σκεφτομαι, αλλά είναι συνέχεια εκεί. Ακόμα και τώρα με πληγώνει...

στην Πεύκη είναι ένα παιδάκι που όλο κλαίει και ουρλιάζει όταν είναι με το μπαμπά του και παρακαλάει να παει στη γιαγιά του. Εχθές είχαν βγει και οι γειτόνισσες απο απέναντι και παρακολουθούσαν. Δεν ξέρω τι έβλεπαν αλλά ξέρω τι ακούω. Του έριξα μια επίσκεψη. Το παιδί έκανε να έρθει κοντά μου και είπε παρακαλώ τη γιαγιά μου. Αυτός το έσπρωξε μέσα. Του είπα οτι δεν είναι φυσιολογικό να κλαίει ένα παιδί έτσι κάθε μέρα και μου είπε αυτό θα το δω εγώ. Δεν ξέρω τι να κάνω. Μου σπαράζει την καρδιά που το ακούω.

Απόλύθηκα από τη δουλειά μου μετά από 1.5 μήνα . Η σύμβαση ήταν 4 μήνες.Έτσι μου ειπε το αφεντικο μου.Δούλευα σε σουπερ μαρκετ.Θα μου πει κάποιος νέος είσαι θα βρεθουν ευκαιρίες και σιγα τη δουλειά.Ακόμα και οι γονείς μου το λένε.Ίσως επειδή βγήκα 1η φορά στην αγορά εργασίας και δούλεψα πολυ λίγο δε το χώνεψα...Είμαι λίγο ράκος.

Η μητερα μου ολη μερα να μιλαει για την αδικη κοινωνια και να κλαιγεται για οτιδηποτε. Εγω, λογω του οτι δεν εχω δουλεια, ειμαι σχεδον ολη μερα σπιτι και ακουω αυτες τις απαισιοδοξες σκεψεις. Τελευταια, δεν εχω ορεξη για τιποτα και νιωθω συνεχως κουραση. Θελω να κοιμαμαι συνεχεια. Δεν αντεχω αλλο τα ιδια καιτα ιδια και οτι η ζωη ειναι μαυρη. Νιωθω 100 χρονων ψυχικα και σωματικα.

Ξερει κανεις αν επηρεάζει τη δεύτερη χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες το ότι δεν θα κάνω μηχανογραφικό φέτος επειδή δεν έγραψα καθόλου και δε πιστεύω ότι περνάω πουθενά..ας μου πει κάποιος αν γνωρίζει.Ευχαριστώ.

Παω δευτερα λυκειο και κανω παρεα με δυο κοριτσια τα οποια τον τελευταιο καιρο νιωθω πως απομακρυνονται το εχω συζητησει μαζι τους και γαι λιγο καιρο ειμασταν μια χαρα αλλα παλι απομακρυνονται δεν εχει νοημα να συζηταω πλεον πιστευω. Δεν ξερω τι να κανω. Τους στελνωω καθε μερα και αυτες δεν μου στελνουν ποτε τι να κανω?