ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Είμαι 23 χρόνων και έχω παρατηρήσει ότι όσο περνάει ο καιρός όλα τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα ...ειδικά ότι αφορά σχέσεις και ανθρώπους .... μόνο εγώ το αισθάνομαι η το περνάτε και άλλοι ;

Γεια σας θελω να μιλησω για το προβλημα μου γιατι δεν αντεχω αλλο ουτε εγω τον εαυτο μου ουτε τις γκρινιες που κανω ουτε τις ζηλειες που κανω στον συντροφο μου. Ειμαι 20 και εκεινος 29 και του Κανω την ζωη Κολαση και το Χειροτερο ειναι Οτι εκτος οτι Δεν μου εχει Δωσει καποιο δικαιωμα Για να ζηλευω εγω ολο λεω οτι θα Το Κοψω και Δεν Το σταματαω ειναι σαν Μικροβιο Χωρις ΛογοΕπισης επειδη ειμαι μικροτερη και φαιρομαι ανωριμα πολλες Φορες Εκεινος Με λεει συνεχως Παιδακι οτι φαιιρομαι σαν Παιδι Δεν Ξερω Τι Να κανω Μακαρι Να πατουσα ενα Κουμπι και να Αλλαζα χαρακτηρα...

Λειπει που μιλαγαμε,το ξερω οτι δεν γινεται πια

Saloni xalarwnei tsoko marokana,ena mpaloni sto lemoni i zwi moiazei me anemoni. To fai kaiei kai to glwssaki mou to ftaiei. Mia tsixla to prwi gia kathari anapnoi.Neos Kavafis.

Τι τσοκαρα πανε εκει θεε μου..

Και η τηλεοραση δεν έχει τίποτα καλο

Οταν σκεφτεσαι εναν ανθρωπο που λατρεψες καθε μερα , τον κρατας ζωντανο ; Ειμαι ερωτευμενη με εναν υπεροχο νεαρο που εχει πεθανει. Πριν " φυγει" μου ειπε " Θα γινω καλα και θα παμε διακοπες , ελα μην στεναχωριεσαι και δεν θα σε αφησω ποτε " Οι υποσχεσεις που δινουν πριν " φυγουν " ;;; Αραγε αφου υπαρχει αφθαρσια στην ψυχη , λετε να στεναχωριεται ο εκλειπων που δεν μπορεσε να κρατησει την υποσχεση του ;;;

Κοπελια ο βεμοτζον είναι άσχημος γιατι να θες να τον παντρεύτεις; λολ

Λογικά αυτη την σχολη καταφέρνω να πιάσω με τα μόρια που έγραψα φέτος και αυτη δήλωσα και 1η στο μηχανογραφικό. Υπάρχει κάποιος που να είναι απόφοιτος η να φοιτά στο τμήμα αυτο να μου πει την άποψη του?Θα ήθελα να ρωτήσω πέρα από άποψη για την σχολη,τι εργασιακές δυνατότητες θα έχει κάποιος ως απόφοιτος και αν αξίζει σαν τμήμα. Ειναι απαιτητικό?

Παιδια καλησπερα! Θα ηθελα τις γνωμες σας για κατι. Ειχα σχεση ενα χρόνο με εναν ανθρωπο 10 χρονια μεγαλύτερο (24 και 34 αντίστοιχα) ο οποιος απο την πρωτη στιγμη μου έδειξε με πραξεις τα συναισθηματα του και με εβαλε στη ζωη του. Ωστοσο υπηρχαν εντασεις κυριως επειδη δε μου ελεγε ευκολα λογοα,εκφραζομουν πολυ υποτιμητικά σε καποιες περιπτωσεις και φαινοταν σε ολο μου το πρόσωπο,ηθελα να ξερω που θα παει αυτη η σχεση καθως ακομη εμενε με τους γονείς του (αλλα καθε σ/κ σχεδόν φευγαμε ταξιδακια)και μου φαινοταν καπως που δεν ειχε ξαναγνωρισει κοπελα στους γονείς.Μη σας τα πολυλογω με χωρισε πριν πεντε μηνες περιπου κλαίγοντας λεγοντας μου οτι δε φαινομαι ευτυχισμενη και οτι φοβαται να προχωρήσει μαζι μου παρακατω υπο αυτες τις συνθήκες. Εγω κρατησα επικοινωνια και μαλιστα ειχαμε βρεθει καποιες φορες απο δικη μου παρακληση για να το σωσουμε,με ηθελε ακομη ωστοσο με σεβαστηκε και δεν το καναμε οσο και αν το ηθελα. Τωρα εχω σταματησει κι εγω την επικοινωνια αλλα συνεχιζει να μου λειπει και να το θεωρω αδικο οτι με παρατησε για πραγματα που μπορουσαμε να λυσουμε. Αντεχει μακρια μου και με ποναει που δεν αλλαξε γνωμη να σωσουμε τη σχεση μας. Εκανα λαθος κινησεις; Ακομα δεν τον εχω ξεπερασει κι ας εχω βγει ραντεβου. Ευχαριστώ!