ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Καταλαβαίνεις, μην τα γράφω δημοσίως. Τέρας.

Μου έχει λείψει να είμαι ερωτευμένη. Να θέλω κάποιον τόσο πολύ που με διεγείρει, να έχω κόμπο στο στομάχι μέχρι αηδίας, να νιώθω τόσο υπέροχα με το πόσο γεμάτη με κάνει όχι μόνο το άτομο αλλά και το ίδιο το συναίσθημα. Και ναι, αν και πονάει, πονάει πολύ, μου λείπει.

Καλησπέρα. Ειμαι κοπέλα 23 ετών και τον τελευταίο καιρό με βασανίζει μια σκέψη : ότι ποτέ δεν θΑ μπορεσω να αποδεχτώ τη φύση των ανδρών. Εννοώ ότι ποτέ δεν θα έχω τη δύναμη να καταλάβω γιατι οι άνδρες είναι τόσο επιρεπεις στο γυναικείο σωμα. Θα μου πείτε γιατί είναι στη φύση τους. Δεν ξέρω αν είναι ανασφάλεια , κάποιο άλυτο ψυχολογικό θέμα ή απλά μια ανώριμη σκεψη. Απλά δεν μπορώ. Γιατί ο μελλοντικός μου σύζυγος να χαζεύει άλλες γυναίκες από τη στιγμή που θα έχει εμένα? Και επειδή κάποιοι θα σκεφτείτε ότι θα κανω και εγώ το ίδιο με άλλους άνδρες, η απάντηση είναι ότι ναι θα χαζεψω. Αλλα δεν θα σκεφτώ όπως σκεφτεται το ανδρικό μυαλό. Δηλαδή σαρκικά. Κοριτσια εσεις εχετε αυτες τις σκεψεις?Γιατί δεν μπορώ να αποδεχτώ αυτή την πραγματικότητα? Ή μήπως δεν είναι πραγματικότητα και τα έχω μπερδέψει στο κεφάλι μου? Αγόρια, πως σκέφτεστε? Θεωρείτε πως παραλογιζομαι?Περιμένω τα σχόλια σας.

Θέλω να κοιμάται στην αγκαλιά μου..

Μεσα σε αυτο το ινσταγκραμ βλεπω πολλη αρρώστια :(

Αν γνωρίζεις έναν άνθρωπο ένα χρόνο και δεν έχει δείξει καθόλου ερωτικό ενδιαφέρον προς εσένα, και στο δείχνει τώρα μετά από τόσο καιρό... είναι δυνατόν να είναι αληθινό; Με γνωρίζει ένα χρονο και θυμήθηκε τώρα; αφού τόσο καιρό ελεύθεροι είμασταν ναι οι δύο

Είμαι 26..από τα 18 συντηρω εγώ το σπίτι μου...τους γονείς μου δηλαδή...εινσι αποροι..Δουλευω πάντα 7 μέρες την εβδομάδα με τρέλα ωραρια..Τύπου 7 το πρωί με 2 το βράδυ...δυο δουλειές..Δεν μπορώ άλλο..σωματικά έχω χίλια προβλήματα...τριζω πλέον...ψυχολογικά μετά από τόσα χρόνια δεν είμαι καλά..Δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει κάτι..είναι μεγάλοι αρκετά οθ δικοί μου..Δεν πρόκειται να βρουν κάτι...δουλευω σαν το σκυλί και για εμένα δεν μπορώ να κάνω κάτι...ποτέ..αναρωτιέμαι αν θα κάτσει κάποιος συντροφος μου μαζί μου...Δεν νομίζω...έχω άπειρα προβλήματα..και φως μηδέν..Πλέον δεν μιλάω..Δεν υπάρχει λόγος να στεναχωρώ τους δικούς μου...νιώθουν βάρος...Ας είχα χρήματα και θα τους είχα βασιλιάδες...Θα συμβεί άραγε ένα θαύμα...θα με αγαπήσει και δεχτεί κάνεις....

Είμαι μαθήτρια λυκείου..δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να δεθώ με καμία και να την θεωρήσω φίλη μου. Έχω μία που είναι μακριά αλλα εδώ που είμαι δεν ξέρω..μερικες δεν είναι ομιλητικές, μιλάνε μονολεκτικά ώρες ώρες , αλλές από προηγουμενες χρονιές δεν ήξεραν καν ότι υπήρχα μες στο τμήμα(με ρωτήσαν αν ήμασταν γι αυτο το ξέρω :( )..ήταν ότι χειρότερο για μένα να νιώθω σαν αόρατη. :((

οτι ειχα αρχισει να την ξεπερναω... επιασα το tablet να διαβασω για τη σχολη και ειναι γεματο φωτογραφιες μας... τοσο ομορφες στιγμες... μου λειπεις τοσο πολυ,ποσο θα θελα να σουνα εδω

Οταν καταλαβαινεις ποσο σαικο ατομα υπαρχουν εκει εξω και ν κρυβοντε πισω απο μια μασκα τρελαινεσαι .... πριν λιγους μηνες εβγαινα μ εναν τυπο για 2 μσ 3 εβδομαδες ωσπου καταλαβα ποσο ΤΡΕΛΟΣ ηταν ... και το εννοω παιδια ... οντως αυτος ο ανθρωπος θελει βοηθεια ....ευχομαι να μην φτασει στο σημειο να χτυπησει καμια κοπελα απ αυτες που θα συναντησειΕισαιιι οτιιι πιο τρομακτικοο εχει περασει απ την ζωη μου .... το σκεφτομαι και ανατριχιαζωωω ρεεεεεε