ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Opening Soundtrack της Disney μπορει να με κανει να κλαψω.

Σε έβριζε μια ζωη. Σε απαξιωνε. Σε έκανε ράκος ψυχολογικά. Σε χτύπησε ξανά και ξανά. Σε πεταγε από το σπίτι μέσα στο κρύο. Σε έχει διαλύσει. Άσε με να σε βοηθήσω σε παρακαλώ. Ξέρω πως με καμμενα βράδυα την νύχτα θα μπεις εδώ. Το κάνεις χρόνια. Δέξου τη βοήθεια μου. Ότι σου είπα ισχύει. Είμαι εγώ εδώ. Μην φοβάσαι άλλο.

Έχω χάσει 35 κιλά..ξεκαθαρίζω πως δεν κρέμεται τιποτα. Όμως έχω ραγάδες, μικρές μεν σε πολλά σημεία δε.Και το χειρότερο εινσι ότι έχω εσωτερικά των χεριών. Όλοι μου λένε ότι δεν φαίνεται. Ποτέ κανένας αντρας δεν με έκανε να νιώσω άσχημα. Μου έλεγαν ότι ειμσι υπερβολική. Πλέον έχω σφίξει. Αρκετή γυμναστική επί 2 χρόνια και πλέον πρόγραμμα. Όμως εγώ δεν νιώθω καλά με το σώμα μου. Ο νυν συντροφος μου λέει ότι έχω μια χαρά γυναικείο κορμί και ότι με βρίσκει τοπ για τα γούστα του. Όμως ότι κι αν μου πει ο οποιοσδήποτε εγώ νιώθω άσχημα.

...crazy diamond. Σκάστε και ακούστε λίγο μουσική.

Μια μέρα σηκώνεσαι και λες τέλος ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ .Εχω 2 επιλογές :-Eιτε ειμαι μονος και τι να λεει εξαλλου δεν ειμαι ο μονος που ειμαι μονος .-Ειτε ειμαι μονος και με τρωει η στεναχώρια και το άγχος , 2 παραγοντες που μπορει να σωματοποιηθουν και να μου φέρουν καρκίνο .Επελεξα το πρωτο Τελος οι αναζητήσεις . Γιωργος 37 απο ΤουμπαΣας ευχαριστω για τα μηνυματα σας και τις συζητησεις που είχαμε: Διογένη Κυνικό απο το λιφοΝτινα , Λιτσα , Κλαίρη , Μαρια , Γιώτα , Γεωργια , Αννα , Μητσο, Γιάννη , Φωτεινή , Νικολέτα , Sandra απο Αθηνα.Ευανθια , Βιβη , Φένια απο Έβρο.Ιωάννα απο Κατερινη Αννα , Χρυσα ,Πόπη απο Σαλονικη

Όταν κάποιον τον αγαπάς άλλα δεν είσαι ερωτευμένος..δεν είναι πολύ δύσκολο να χωρίσεις;; δεν είναι ότι απλά μου έχει φύγει ο ενθουσιασμός..Είναι ότι μου λέει ότι θέλει να με βλέπει και να με ακούει συνέχεια και δεν μπορώ να το ανταποδώσω!ειμαι 22 και θέλω έρωτα στη ζωή μου .όμως νιώθω ότι αν χωρίσω θα στεναχωρήθω πάρα πολύ θα χάσω έναν δικό μου άνθρωπο

Μόλις τελείωσα τη σχολή μου και έχω τις επιλογές είτε να συνεχίσω σε διδακτορικό στην ίδια σχολή είτε να πάω εξωτερικό για μεταπτυχιακό/διδακτορικό. Ιδανικά θα ήθελα να αλλάξω περιβάλλον, να δω και λίγο άλλα μέρη, να ξεφύγω από θέματα του οικείου μου περιβάλλοντος. Στο εργαστήριο στο οποίο έχω την επιλογή να συνεχίσω εδώ, παρόλο που μου αρέσει το αντικείμενο, απεχθάνομαι το περιβάλλον. Έχω δουλέψει εκεί για το καλοκαίρι για να δω τι παίζει και ο επιβλέπων μου (όχι ο καθηγητής, αλλά άλλος συνάδελφος πιο παλιός) φέρεται εντελώς προσβλητικά και χειριστικά καθημερινά, δεν μου έχει διδάξει τίποτα από αυτά που είχε εντολές, αντιθέτως έχω κάνει πολύ κόπο να μάθω τα πάντα μόνη, μου φορτώνει όλες τις δουλείες, πειράματα, επεξεργασίες, κτλ, και τις δικές μου και τις δικές του, ενώ ο ίδιος δεν έρχεται ποτέ στη σχολή, ή έρχεται απλά για μισή ώρα, δίνει διαταγές και εξαφανίζεται και χρυσοπληρώνεται κιόλας. Φλομώνει τον καθηγητή μας στα ψέματα ότι εργάζεται πολύ σκληρά και ότι τα αποτελέσματα είναι δικός του κόπος, σχολιάζει με κακά λόγια εμένα και τον άλλο συνάδελφο.Και ρωτάω, είναι αρκετά σοβαρά αυτά για να σε απωθήσουν από τη συγκεκριμένη επιλογή; τι θα κάνατε στη θέση μου;

Επέλεξα να κάνω κάτι που αγαπώ και δεν έχει πολλά χρήματα. Στο ενδιάμεσο δουλεύω σερβιτόρα και όχι μόνο. Μου αρέσει η ζωή που επέλεξα και βαρέθηκα τον κάθε άσχετο που έρχεται να με ρωτήσει τι προοπτική υπάρχει επαγγελματικά σε αυτό που κάνω?Όταν κάνεις αυτό που κάνω το κάνεις για την ψυχή σου και όχι για την αποκατάσταση! Αφού μπορώ να επιζήσω μην κάνετε πως με λυπάστε. Αν με λυπάστε πραγματικά, κοιτάχτε τη δουλειά σας! Α, ναι, ξέχασα! Εσάς σας αρέσει αυτό που κάνετε? Υποθέτω πως όχι...

Η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Ο πατέρας μου στα τελευταία του στο νοσοκομείο στη Πάτρα και η μητέρα μου στο κρατικό Νίκαιας με όγκο (ευτυχώς ήταν καλοήθης) στο κεφάλι. Από νοσοκομείο σε νοσοκομείο,Να κοιμάσαι εκει,Να τρως εκεί,να ζητάς άδεια να κάνεις μπάνιο ,Να φεύγεις από τον έναν και να τρέχεις στον αλλον..Δεν θα το ξεπεράσω ποτέ. Ο πατέρας μου έφυγε. Ξεκουράστηκε. Η μητέρα μου είναι καλά και δίπλα μου. Δεν υπάρχουν άλλοι συγγενείς. Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το θυμάμαι και κλαίω. Κάποια πράγματα δεν ξεπερνιουνται ποτέ...οσος καιρός κι αν περάσει...πληγες ανοιχτές που πονάνε.

Πρώτη φορά μου αρέσει ένας μεγαλύτερος μου τόσο πολύ. Και πολύ μεγαλύτερος μου. Είμαι 18 χρόνων και μαρεσει ένας μπαμπάς από το σχολείο του αδελφού μου.. Κάθε μέρα που παω και τον παίρνω ανυπομονώ να τον δω έστω και λίγο και ναι ξέρω ότι δεν θα συμβεί τίποτα ποτέ. Αλλά οι σκέψεις είναι σκέψεις