σημερα σε ενα αρθρο διαβασα κατι και προβληματιστηκα : "καθώς οι επιστήμονες ξοδεύουν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για να θεραπεύσουν τον καρκίνο και να επεκτείνουν την ανθρώπινη ζωή, ποιος θα δουλέψει εξίσου σκληρά και με το ίδιο σθένος, για να θεραπεύσει την ψυχή μας; Άλλωστε, ποιο το νόημα να είσαι ζωντανός για έναν επιπλέον αιώνα, αν απλώς συσσωρεύεις όλο και μεγαλύτερο φορτίο, μέχρι να λυγίσεις υπό το βάρος του παρελθόντος σου -ή της άρνησής του– και να μην μπορείς να κουνηθείς;" Σιγουρα ,δε μπορω να πω πως η καταπολεμηση τετοιων ασθενειων ,οπως ο καρκινος ειναι χαμενος κοπος,αλιμονο !Αλλα,οντως θα πρεπει να δινουμε μεγαλυτερη βαρυτητα στην ψυχικη μας υγεια που αυτη αλλωστε ειναι που θα μας στηριξει και στις δυσκολες καταστασεις που το σωμα νοσει.Αλλωστε ,απο μια πιο ολισθικη θεαση της ζωης ,επιστημονες υποστηριζουν οτι ψυχικα τραυματα μπορουν οντως να επηρεασουν σημαντικα και την σωματικη υγεια.Δε ξερω...ακουω σχολια ή ο,τι αλλο θελετε να πειτε.Καλη συνεχεια:)