ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Βρε παιδιά,ενώ,αντικειμενικά,έχω ωραία χαρακτηριστικά προσώπου,έχω μία πάρα πολύ άσχημη μυτούλα -τόσο από το προφίλ όσο και από την πρόσοψη- και με «ρίχνει»,αρκετά,ψυχολογικά,όταν θέλω να βγω έξω.Εσείς,στη θέση μου,θα σκεφτόσασταν για πλαστική;Δεν έχετε ιδέα πόσες φορές σηκώνομαι και σιχαίνομαι με αυτό το χοντρό πράγμα πάνω στο πρόσωπό μου.Ακόμα και τώρα βραδυάτικα,αυτά σκέφτομαι και δε μπορώ να κοιμηθώ.

Μια φλυτζανού σήμερα μου είπε ότι θα με θέλει όταν πια δεν θα θέλω εγώ. Ότι θα παλέψει για μένα και μετά η μοίρα είναι στο χέρι μου. Και ότι αυτό αποκαθιστά την δικαιοσύνη... Κι όμως εγώ ακόμα νιώθω ότι είναι κάτι που γίνεται με το ζόρι... άκουσε κει δικαιοσύνη.

Το λοιπόν ειμαι 25 και μετά απο 5χρόνια σχέσης ο οποιος ειναι 28 ανακάλυψα ότι είμαι εγκυος...το αίμα μου παγωσε και τρομοκρατηθηκα..η πρώτη μου σκέψη ηταν τη βλαμμένο που είμαι και που νόμιζα οτι αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες...εμενα θα μου ερχοταν το μωρό οταν το ζηταγα.Να μην τα πολυλογώ δεν χάρηκα και ηθελα να συζητήσουμε την εκδοχή να μην προχωρησουμε...καταλαβαίνεις...να κανω εκτ ...ντρέπομαι που το λεω...ο φίλος μου ουτε καν δεν ηθελε να το συζητήσουμε...ειχε αποφασίσει μια που του το πα οτι θα αναλάβει τις ευθύνες του...Τρεξαμε παντρευτηκαμε κιόλας να ήμαστε αποδεκτοί...και τώρα εχω ένα αγγελούδι 3μηνών που το υπερλατρευω και ειναι το πιο καλο μωρό αλλα δεν θελω τον πλέον αντρα μου...εγω ενω δεν ήθελα εχω αναλάβει με τοβ θερμότερο τρόπο και με υπομονη και αγαπη να μεγαλώσω το παιδί μας...κ εκείνος έμεινε στα λόγια...Το θεμα λοιπον αγαπητή-ε ειναι αν σου κάτσει πρέπει να μην φοβηθείς και να μην ακούσεις κανέναν σε οτιδήποτε...ουτε για βοήθεια...οι γυναίκες ή έστω μερικές ειναι στο dna μας οταν γινόμαστε μάνες και μπαίνουμε στο ρόλο και το λεω εγω που 1βδομάδα πριν γεννήσω νομιζα ότι δεν θα το αντέξω.δεν ειμαι καλη στο λογο ελπιζω να έπιασες το νοημαΧρειάζεται ενας άντρας με ολη τη σημασία για να εχει άποψη...

τίποταίσως αυτό να μεταμορφωθεί σε κάτι αφού ποτέ δεν έχω αυτό που θέλωΧ.βαρέθηκα

ημουν μικρος ο πατερας μου λογω ενος προβληματος υγειας λυποθυμουσε συχνα και επειδη μεναμε μονοι μας επρεπε να το αντιμετωπιζω μονος μου. Προσφατα παρατηρησα κατι πολυ περιεργο. Υπηρξαν καποιες περιπτωσεις οπου χριαζονταν αμεση αντιμετωπιση(ατυχηματα σοβαρα) και εγω νεκρωσα εντελως συναισθηματικα και εδρασα κατευθειαν. Σταματησα να νιωθω λυπη,φοβο,ανησυχια ομως εκλεισα ολα τα υπολοιπα συναισθηματα. Δεν νοιαζομουνα για το ατομο αλλα δρουσα γιατι αυτο ουσιαστικα επρεπε να κανω και οταν ημουν μικρος. Εχω καποιο προβλημα;

Δεν ξερω απο που να ξεκινησω.Αρχικα να πω οτι μου αρεσουν και τα δυο φυλα,με μεγαλυτερη προτιμηση το αντρικο.Το τελευταιο διαστημα ερωτευτηκα για πρωτη φορα τον καλυτερο μου φιλο(ξερω βλακεια) αλλα δεν μπορεσα να το σταματησω οσο και να ηθελα.Αυτος ειναι στρειτ και το ιδιο πιστευε για μενα.Ωστοσο,πριν καποιους μηνες μου εδειξε σημαδια οτι του αρεσω (απο τοτε αρχισα να τον ερωτευομαι).Πειραματιστηκαμε απο τοτε παρα πολλες φορες χωρις να ξερει κανεις τιποτα.Και απο οτι μπορω να καταλαβω αρεσε και στους δυο μας.Πριν καποιες μερες βρηκε κοπελα και μου εχει ρηξει πολυ την ψυχολογια.Μου μιλαει πολυ ξερα απο τοτε και σαν να βλεπω οτι θελει να σταματησει ολο αυτο που ειχαμε.Δεν ξερω πως να τον ψυχολογησω παντως,εγω πιστευα οτι ηταν και αυτος ερωτευμενος μαζι μου,αλλα μαλλον εκανα λαθος.Απο την αλλη του εχω δειξει σε τεραστιο βαθμο ποσο πολυ τον αγαπω.Πιστευετε οτι ολο αυτο δεν οδηγει πουθενα ετσι; Παντως να συνεχισουμε να ειμαστε φιλοι οπως πρωτα δεν νομιζω να ειναι εφικτο οσο και να θελω.

Το ανακοίνωσα σε όλους με πόνο ψυχής. Ειδικά στο σύντροφο μου. Είμαι έτοιμη να θυσιάσω την προσωπική μου ζωή για την επαγγελματική.Αλλά τι να κάνω ρε παιδιά? Πτυχία μεταπτυχιακό κ να κάθομαι Ελλάδα να σερβίρω? Μη βιαστείτε να με κρίνετε. Τον αγαπάω αλλά νιώθω τόσο ανίκανη σ αυτή τη χώρα. Έχω στείλει παντού κ ούτε ένα τηλέφωνο δε χτύπησε πάνω στον τομέα μου. Ούτε μια ευκαιρία.

Ειμαι αγορι 21 ετων εμφανισιμο με αρκετες περιπετειες αλλα δεν εχω κανει σεξ...να αγχωνομαι ?Οσες φορες πηγε να προκυψει κατι πηγε στραβα...

Κάθε λίγους μήνες θυμάμαι να βλέπω ένα χαμούλη στα σχόλια από σχολιαστές που έχουν συναντηθεί και όταν θυμώνουν ο ένας με τον άλλο, αρχίζουν τις προσωπικές επιθέσεις με αποκαλύψεις. Με αυτό και μόνο ως δεδομένο, πώς είναι δυνατόν να γίνει κάποια μάζωξη που προτείνετε μερικοί κατά καιρούς;Χώρια την απώλεια της ανωνυμίας που προσφέρει η στήλη.Χώρια ότι, προφανώς, δε μένουν όλοι οι σχολιαστές στην Αθήνα όπως υποθέτετε.Τα υπέρ ποια είναι;!

αν όχι συγγνώμη για την κλήση νωρίτερα. Ήσουν ακόμα στη λίστα με τις προηγούμενες κλήσεις, κατά λάθος πάτησα το τηλεφωνάκι σβήνοντάς τες! Δεν ξέρω αν το πρόλαβα πριν χτυπήσει... Εξακολουθώ να σε βλέπω παντού ακόμα και στα social ανιχνεύω άτομα που γράφουν όπως εσύ! Αυτό που μου έχει λείψει όμως είναι να σε ακούω. Τότε εύχομαι να σε είχα πάρει τηλέφωνο, έστω από λάθος.