ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Καλησπέρα σας,Φέτος έδωσα πανελλήνιες και πέρασα επαρχία.Περασα σε ένα τμήμα που τελικά δεν με ικανοποιεί το αντικείμενο του αλλά ούτε και η πόλη γενικότερα..Θα κάνω 10% για ένα άλλο τμήμα που είναι το αντικείμενο μου (ναυτιλιακά) η αλλιώς θα γυρίσω Αθήνα σε ιδιωτικό κολλέγιο ναυτιλιακών.Το θέμα μου είναι αν πρέπει να γυρίσω επαρχία να συνεχίσω αυτό το τμήμα που είμαι τώρα διότι δν έχω καμία όρεξη μιας και έχω αποφασίσει να αλλάξω..οι γονείς μου είναι λίγο αρνητικοί και μου λένε να γυρίσω τώρα

Περπατώντας ανάμεσα σε πλαγιές σε ένα δρομάκι μερικές φορές είναι το πιο ξεδιψαστικό πράγμα στη ζωή!Αγναντεύει κανείς ηλιόλουστα τοπία με ελαφρό δροσερό αεράκι..Δεξια και αριστερά η φύση σου χαμογελάει. Λουλούδια συνηθισμένα αρχίζουν και ανθίζουν με λίγο μονάχα ήλιο και νερό βροχής.Ο μόνος ήχος που εισέρχεται στα αυτιά σου ειναι κελάηδημα πουλιών και το αεράκι ανάμεσα στα δέντρα που ίσα ίσα τα φυσά..Κάποιοι άνθρωποι εδώ εκεί εμφανίζονται καλλιεργώντας κάποια κομμάτια γης..!Αυτα ειναι μόνο λιγα λόγια για να περιγράψεις την απέραντη ομορφιά της φυσης μηνός Φεβρουαρίου..:-) Καλη εβδομάδα και καλο μεσημέρι σε ολους

Ρε γαμώτο γιατί τον ζηλεύω;;;;;

Πως στο διάολο περνάει η ερωτική απογοητευση ? Έχω όλη μέρα ένα κόμπο στο στομάχι δε μπορώ να κάνω τίποτα. Στο τέλος θα πάθω έλκος δε γίνεται. Και το χειρότερο είναι ότι ήταν κολλητός φίλος οπότε να κρατήσω απόσταση δύσκολα μπορεί να συμβεί.

Μου ειπε ο γαστρεντερολογος να παρω κορτιζονη. Ρωτησα αν πρεπει να αποφευγω τη ζαχαρη και το αλατι και μου ειπε μονο το αλατι πρηζει ενω η ζαχαρη οχι. Καλα μου τα ειπε; Εχω τρομοκρατηθει γιατι μια ξαδερφη μου απηχε και απο τα δυο κι ομως ειχε παρει πολλα κιλα. Ευχαριστω οποιον με βοηθησει με την απαντηση του.

Φοβάμαι πολύ αλλά προκειμένου να πάρω αυτό που θέλω θα φέρω τον κόσμο ανάποδα. Έληξε.

Εδώ και ένα χρόνο δεν έχω χάσει εξομολόγηση, έχετε γίνει η παρέα στον καφέ μου και το βραδινό βιβλίο πριν κοιμηθώ.

Σπουδαζω κατι που δεν μου αρεσει...με εχει φαει η μοναξια...Μια γκαφα ειναι ολο αυτο που ζω...μακαρι κατι να γινει και να αλλαξουν ολα...Νιωθω τοσο αποτυχημενος...

Έχω έναν άντρα που μου μαγειρεύει κάθε μέρα. Όμως δεν ξέρει πότε είμαι χαρούμενη και πότε λυπημένη. Δεν καταλαβαίνει πότε είμαι περιποιημένη και πότε άσχημη. Πότε είμαι χαλαρή και πότε αγχωμένη. Είμαστε 9 χρόνια μαζί και δεν ξέρει να διαβάζει το πρόσωπό μου.

Έχω φτάσει στην τρυφερή ηλικία των 24. Έχω δουλειά αλλά είμαι 4ωρο με 300. Θέλω να βρώ σπίτι να φύγω. Έχω και γω ανάγκες. Να φέρω κοπέλα να έχω την ησυχία μου γιατί οι δικοί μου όσο μεγαλώνουν γκρινιάζουν και έχουν παρεξενιές σε σημεία που μου σπάνε τα νεύρα. Δε με νοιάζει ακόμη και τρύπα να νε το σπίτι μου. Αλλά η κρίση μας κρατάει ακόμα με τους γονείς μας...