ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Εχει εδω και 5 μηνες που εχει μετακομισει. Εχω 5 μηνες να τον δω. Ειπε οτι θα ερχοταν τα Χριστουγεννα αλλα τελικα δουλευε. Εγω δυστυχως εχω συγκεκριμενο λογο για τον οποιο δεν μπορω να παω. Μιλουσαμε αρκετα στην αρχη αλλα πλεον κυριολεκτικα ενα δυο μυνηνατα με το ζορι. Εγω απανταω με το που βρισκω ευκαιρια αλλα αυτος σπανια καθεται να μιλησουμε λιγο περισσοτερο. Αν μιλησουμε απο κληση ειναι επειδη εχω καλεσει εγω. Θα ηθελα τοσο πολυ να τηλεφωνισει μια φορα και αυτος. Να μου δειξει οτι οντως με σκεφτεται ξερω γω. Εχω βαρεθει να το ακουω αλλα ενα μυνημα δεν στελνει πρωτος μια φορα. Καθομαι και περιμενω για ενα μυνημα. Πραγματικα περιμενω μια προταση. Ειναι τραγικο. Του ειπα οτι μου λειπει και θα ηθελα να μιλαμε περισσοτερο. Απο εκει και περα δεν προκειται να πω κατι αλλο. Αν ηθελε θα ασχολιοταν απο μονος του περισσοτερο. Θα ηθελα και εμενα να μην με νοιαζει τοσο παντως γιατι καθε φορα που στελβει κανω σαν χαζη.

Μου την πέφτουν όσοι δε μου αρέσουν και την πέφτω σε όσους τελικά δεν αρέσω. Νόμος. Μα καμιά φορά να μην είναι αμοιβαία τα αισθήματα?

Να σου τη λέει ο προϊστάμενος που έφυγες 20 λεπτά μετα από τη λήξη του ωραρίου σου. Ότι και καλά φαίνεται άσχημο τη στιγμή που όλοι κάθονται. Τη στιγμή όμως που εγώ έχω ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ με αυτά που κάνω, που οι υπόλοιποι κάνουν διαφορετική δουλειά απο μένα, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΕΙΡΑΖΕΙ;; είναι παράλογο που φεύγω στην ώρα μου το κέρατο μου;; που να σημειώσω οι άλλοι κάθονται για το φαίνεσθαι παραπάνω, και όχι πάντα. Και αυτό το λέω με κάθε σιγουριά. Ρε γαμωτο θα κάνω εμετό με αυτά που ακούω! Είναι δυνατόν;;

Είχα ένα φίλο από το δημοτικό μέχρι τα 30. Από τα δεκαπέντε του άρχισε ένα τροπαρι ότι όλα είναι μαύρα και άραχνα. Όταν όλα πήγαιναν καλά μου έλεγε "περίμενε και θα δεις πόσο σκατα θα γίνουν σε λίγο. Η ζωή είναι άδικη μπλα μπλα". Όταν ήταν στραβά τα πράγματα επιβεβαιωνόταν και ηθελε χειροκρότημα. Προχτές του γνώρισα την καινουρια μου σχέση. Και γυρνάει και λέει "Ένα μήνα σας δίνω και μετά θα καθόμαστε και θα πίνουμε πάλι". Τον διαολοστειλα.

Είμαι με τον σύντροφό μου πέντε χρόνια και δύο μένουμε μαζί. Μένουμε φυσικά μαζί και μοιραζόμαστε τα έξοδα όλα. Επειδή το σπίτι είναι δικό του έχω αναλάβει από την αρχή να πληρώνω τους λογαριασμούς. Είναι από εύπορη οικογένεια και δεν εργάζεται, οπότε μαγειρευει και κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Τις προάλλες αρρώστησε η μητέρα μου και αναγκάστηκα να του ζητήσω ένα δάνειο 500 ευρώ για να κάνει μια σοβαρή επέμβαση. Θα του έδινα 100 ευρώ κάθε μηνα. Μου είπε ότι δεν του περίσσευε τίποτα πλέον και ότι βρίσκεται σε οικονομική κρίση. Δεν του είπα τίποτα.

Έχω σχέση 4 χρόνια αλλά θέλω να χωρίσω γιατί δεν νιώθω ότι είναι ο άνθρωπος που θελω να παντρευτώ. Είναι πολύ καλό παιδί αλλά πιστεύω πως για κάθε άνθρωπο υπάρχει κάποιος άλλος και δεν νομίζω πως εκείνος είναι το άλλο μου μισό. Επιπλέον έχω ένα απωθημένο εδώ και χρόνια και είναι απαραίτητο να του μιλήσω γιατί δεν αντέχω άλλο να μην ξέρει τίποτα. Ξερω οτι στο τελος μπορει να μεινω μονη μου (που ειναι το πιθανό γιατι ο αλλος ειναι αρκετα μεγαλυτερος μου) αλλα δεν μπορω να ζω με το τί θα γινόταν εάν του ειχα μιλησει..Πώς να χωρίσω από τη σχέση μου χωρίς να πληγωθεί πολύ? Είμαι η πρώτη σχέση που είχε και είναι κάπως δύσκολο.Γυναίκα 24

Ήρθε. Σήμερα θα πω στον καθένα αυτό που του αξίζει. Και ας μην έχω κανέναν άλλο μετά. Η υπομονή μου εξαντλήθηκε.

Θα γινόσουν σήμερα 45.Μου λείπεις.Σάγαπώ αδέρφι, όλα γίναν κομμάτια απο τότε που έφυγες

οταν φαμε ακυρο? συνεχιζουμε να χαιρεταμε η το παιζουμε αδιαφορες?

Γειά σαςΕίμαι ο Νάσος είμαι τριάντα ετών και έχω κάπως μεγάλες βλεφαρίδες.. αυτό δε μ αρέσει πολύ.. δεν το θεωρώ ωραίο για άντρα. Δεν το θεωρώ αρρενωπό. Θα προτιμούσα να έχω πιο μικρές βλεφαρίδες γιατί οι μεγάλες βλεφαρίδες παραπέμπουν σε γυναίκα.Τί να κάνω;