ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έχω θέσει έναν στόχο που αν υλοποιηθεί θα είμαι πολύ κοντά στην πραγματοποίηση ενός ονείρου ζωής. Το δουλεύω ασταμάτητα ,το σκέφτομαι όλη μέρα, το βλέπω στον ύπνο μου ,θέλω να μιλάω συνέχεια για αυτό και γενικότερα το θέλω με όλη μου την ψυχή. Ξαφνικά έχω γίνει πολύ οργανωτική καθόλου αναβλητική και πολύ πιο ανθεκτική. Μόνο και μόνο η επιθυμία μου μου δίνει τόση ενέργεια που μερικές φορές αισθάνομαι ανίκητη, άλλες φορές νιώθω εντελώς ανεπαρκής αλλά συνεχίζω γιατί πλέον είναι μονόδρομος το να συνεχίσω. Άλλες φορές αισθάνομαι αδικημένη γιατί βλέπω άτομα με λίγότερη θέληση και κίνητρο να τα καταφέρνουν πιο καλά και πέφτω στην παγίδα της συγκρίσης. Τέλοσπαντων, για να μην πλατειάζω, κλείνω λέγοντας ότι δεν υπάρχουν ούτε λέξεις ,ούτε χρώματα ,ούτε τραγούδια να περιγράψουν την τόσο έντονη σχεδόν εμμονική μου επιθυμία.

Δε ζητάω πολλά.Μια μέρα μόνο που θα μου πάει κάτι καλά.Θα το εκτιμήσω.Ούτε κάτι παράλογο φυσικά.... Τα τελευταία χρόνια με θυμάμαι μονίμως με ανεβασμένη πίεση , μιζέρια και άγχος...

Βγαίνω με κάποιον εδώ και λίγο καιρό και όσο το έχουμε συζητήσει, υποτίθεται ότι έχουμε σχέση. Ουσιαστικά αυτό καλύπτει τα περί αποκλειστικότητας και ότι δεν βγαίνουμε με άλλους ερωτικά.Το θέμα είναι ότι ενώ αυτός μου αρέσει και έχει καλά στοιχεία στον χαρακτήρα του, στις απόψεις του και αποπνέει μια φυσική ευγένεια που την εκτιμώ νιώθω ότι δεν καλύπτομαι επαρκώς. Με τη συμπεριφορά του δεν ξέρω καν αν ενδιαφέρεται πραγματικά για μένα, ουσιαστικά στο κομμάτι της επικοινωνίας εννιά στις δέκα φορές η παρακίνηση είναι δική μου. Δεν παίρνει πρωτοβουλίες ούτε για το που θα πάμε και δεν κάνει αυτές τις μικρές κινήσεις που να δείχνουν σκέψη κι ενδιαφέρον. Αν δεν υπήρχαν φορές που πραγματικά τα πάμε καλά και περνάω όμορφα ή αν δεν με κοιτούσε με έναν πολύ γλυκό τρόπο ή αντίστοιχα εγώ εκείνον θα το εληγα γιατί δεν νιώθω πραγματικό ενδιαφέρον. Είναι σα να λείπει κάτι.Να το ληξω άραγε τώρα γιατί όντως αν δεν υπάρχει τρομερός ενθουσιασμος από την αρχή δεν θα αλλάξει; Είναι ζήτημα συστολών ή απλής αδιαφορίας και ότι απλά είναι μαζί μου γιατί από το τίποτα, καλή είμαι κι εγώ;

Βγαινουμε ραντεβου, δε γνωριζομασταν ομως απο πριν. Στο ραντεβου φαινοταν πως εχει παθει πλακα με εμενα(ετσι φαινοταν απο τις κινισεις του σωματος) και ελεγε οτι θα ξαναβγουμεμεχρι που μου ειπε οτι δε μπορει να ξεκινησει κατι με εμενα γιατι θα ηθελε να ειναι σωστος απεναντι μου και τα γνωστα. (ηθελε να προσπαθησει αλλη μια με την πρωην). Τωρα μου στελνει παλι, να μου εξηγησει καλυτερα και οτι δε μου εδωσε την ευκαιρια να τον ακουσω και να τον ακουσω εστω και μετα να αποφασισω. Γνωμη;

Με πανικοβάλλουν.αν αρχίσουμε να ρουφιομαστε από τώρα καηκαμε

Είδα στον ύπνο μου ότι ταξίδεψα με τρένο και ήρθα για να σε δω στα μέρη σου.Πολύ περίεργο,εύχομαι να είναι όλα καλά.Είναι όλα καλά;Νομίζω ότι συμβαίνει κάτι.

Είμαστε 3 αδελφές εγω ειμαι η μεσαια. Η μεγαλύτερη και η μικρότερη έχουν πολλα παραπανισια κιλα. Κι όταν λεμε πολλα εννοούμε κατηγορία παχυσαρκιας.Εγω είμαι πολυ αδύνατη δε ξέρω πως έγινε αυτο με τα γονίδια.... παντρεύτηκα πρώτη και απο τοτε ξεκίνησε η γκρίνια στο σπιτι... η αδερφή μου η μεγαλύτερη κανει σκηνές συνεχεια και καταληγει στα κλαμματα με τη φραση επειδή ειμαι χοντρή θα μείνω στο ράφι...Εχει προσπαθήσει να κανει διατροφή εκανε μεχρι και επέμβαση δακτυλίου στο στομαχι αλλα Δυστυχώς δεν ειχε κάποιο αποτέλεσμα μετα απο λιγο καιρο παλι εβαλε κιλα.Τώρα η μικρότερη αρραβωνιαζεται αφου ταλαιπωρήθηκε κι αυτη αρκετά με αυτο το θεμα και η κατασταση κοντεύει να γίνει χαλια. Κλαμματα,φωνες, καταθλιψη... δε θελει να κανει τιποτε το μονο που θελει είναι να κλειστει μεσα στο δωματιο της και να κοιμάται. Της ειπαμε να δει ειδικό και αντέδρασε έντονα. Με το ζορι δε γίνεται. Απο τη μια την καταλαβαίνω πως εχει υποστεί μεγάλη ταλαιπωρία και κουράστηκε πια να την απορρίπτουν αλλα απο την αλλη ειναι ηδη στα 40 κι αν απο Τώρα το βάλει κατω δε θα εχουμε καλο τέλος με ολο αυτο.Τι να κανω για να τη βοηθήσω? Ο τελευταίος αντρας που γνώρισε την πλήγωσε πολύ γιατί πανω στον τσακωμό την προσβαλλε πολυ ασχημα για το βάρος της. Νιώθω ασχημα που η ζωη ειναι τοσο άδικη και δεν της δινει μια ευκαιρια να ευτυχησει.Το μόνο που λεει ολη μερα ειναι πως της αξίζει να την πετάξουν στα σκουπίδια γιατί είναι μόνο ενα βαρος και γερνάει κιολας ακληρη χωρις να εχει ζησει τον έρωτα. Η διατροφή δε βοήθησε η επέμβαση το ίδιο σε ψυχολόγο δε θελει να πάει τι άλλο απομένει?

που θα συναντήσεις ποτέ, είμαι εγώ. Ντρέπομαι βασικά να πάω να μιλήσω σε μια κοπέλα ή να πιάσουμε κουβέντα... Είχα σχέσεις στην ζωή μου (δεν ξέρω πως τα κατάφερα). Πλέον δε παίζει κάτι αλλά μ'αρέσει πολύ μια κοπέλα που βλέπω σχεδόν σε καθημερινή βάση, παίζει να μην μ'έχει αντικρίσει και ποτέ όμως. Απλώς λέτε να βρω το θάρρος και να πάω να της μιλήσω;

Έχω παραπάνω κιλά από ότι πρέπει για κοπέλα. Το δουλεύω προσπαθώ να κάνω διατροφή και να αγαπώ τον εαυτό μου, γιατί αυτό θέλω , αλλά στο τέλος καταλήγω στεναχωρημένη και προσπαθώ να αποδεκτώ ότι για τα κιλά που είμαι ότι περνάω απαρατήρητη..

Πως γίνεται κάποιες φορές ενώ εχω τα πάντα (υγεια ,φίλους,αγορι,οικογένεια)Να μου λείπει κατι;Ωρες ωρες νιωθω ενα κενο