ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Βγαινουμε ραντεβου, δε γνωριζομασταν ομως απο πριν. Στο ραντεβου φαινοταν πως εχει παθει πλακα με εμενα(ετσι φαινοταν απο τις κινισεις του σωματος) και ελεγε οτι θα ξαναβγουμεμεχρι που μου ειπε οτι δε μπορει να ξεκινησει κατι με εμενα γιατι θα ηθελε να ειναι σωστος απεναντι μου και τα γνωστα. (ηθελε να προσπαθησει αλλη μια με την πρωην). Τωρα μου στελνει παλι, να μου εξηγησει καλυτερα και οτι δε μου εδωσε την ευκαιρια να τον ακουσω και να τον ακουσω εστω και μετα να αποφασισω. Γνωμη;

Με πανικοβάλλουν.αν αρχίσουμε να ρουφιομαστε από τώρα καηκαμε

Είδα στον ύπνο μου ότι ταξίδεψα με τρένο και ήρθα για να σε δω στα μέρη σου.Πολύ περίεργο,εύχομαι να είναι όλα καλά.Είναι όλα καλά;Νομίζω ότι συμβαίνει κάτι.

Είμαστε 3 αδελφές εγω ειμαι η μεσαια. Η μεγαλύτερη και η μικρότερη έχουν πολλα παραπανισια κιλα. Κι όταν λεμε πολλα εννοούμε κατηγορία παχυσαρκιας.Εγω είμαι πολυ αδύνατη δε ξέρω πως έγινε αυτο με τα γονίδια.... παντρεύτηκα πρώτη και απο τοτε ξεκίνησε η γκρίνια στο σπιτι... η αδερφή μου η μεγαλύτερη κανει σκηνές συνεχεια και καταληγει στα κλαμματα με τη φραση επειδή ειμαι χοντρή θα μείνω στο ράφι...Εχει προσπαθήσει να κανει διατροφή εκανε μεχρι και επέμβαση δακτυλίου στο στομαχι αλλα Δυστυχώς δεν ειχε κάποιο αποτέλεσμα μετα απο λιγο καιρο παλι εβαλε κιλα.Τώρα η μικρότερη αρραβωνιαζεται αφου ταλαιπωρήθηκε κι αυτη αρκετά με αυτο το θεμα και η κατασταση κοντεύει να γίνει χαλια. Κλαμματα,φωνες, καταθλιψη... δε θελει να κανει τιποτε το μονο που θελει είναι να κλειστει μεσα στο δωματιο της και να κοιμάται. Της ειπαμε να δει ειδικό και αντέδρασε έντονα. Με το ζορι δε γίνεται. Απο τη μια την καταλαβαίνω πως εχει υποστεί μεγάλη ταλαιπωρία και κουράστηκε πια να την απορρίπτουν αλλα απο την αλλη ειναι ηδη στα 40 κι αν απο Τώρα το βάλει κατω δε θα εχουμε καλο τέλος με ολο αυτο.Τι να κανω για να τη βοηθήσω? Ο τελευταίος αντρας που γνώρισε την πλήγωσε πολύ γιατί πανω στον τσακωμό την προσβαλλε πολυ ασχημα για το βάρος της. Νιώθω ασχημα που η ζωη ειναι τοσο άδικη και δεν της δινει μια ευκαιρια να ευτυχησει.Το μόνο που λεει ολη μερα ειναι πως της αξίζει να την πετάξουν στα σκουπίδια γιατί είναι μόνο ενα βαρος και γερνάει κιολας ακληρη χωρις να εχει ζησει τον έρωτα. Η διατροφή δε βοήθησε η επέμβαση το ίδιο σε ψυχολόγο δε θελει να πάει τι άλλο απομένει?

που θα συναντήσεις ποτέ, είμαι εγώ. Ντρέπομαι βασικά να πάω να μιλήσω σε μια κοπέλα ή να πιάσουμε κουβέντα... Είχα σχέσεις στην ζωή μου (δεν ξέρω πως τα κατάφερα). Πλέον δε παίζει κάτι αλλά μ'αρέσει πολύ μια κοπέλα που βλέπω σχεδόν σε καθημερινή βάση, παίζει να μην μ'έχει αντικρίσει και ποτέ όμως. Απλώς λέτε να βρω το θάρρος και να πάω να της μιλήσω;

Έχω παραπάνω κιλά από ότι πρέπει για κοπέλα. Το δουλεύω προσπαθώ να κάνω διατροφή και να αγαπώ τον εαυτό μου, γιατί αυτό θέλω , αλλά στο τέλος καταλήγω στεναχωρημένη και προσπαθώ να αποδεκτώ ότι για τα κιλά που είμαι ότι περνάω απαρατήρητη..

Πως γίνεται κάποιες φορές ενώ εχω τα πάντα (υγεια ,φίλους,αγορι,οικογένεια)Να μου λείπει κατι;Ωρες ωρες νιωθω ενα κενο

Όλα ξεκίνησαν ή καν ξεκίνησαν μετά από 6 χρόνια που σε είδα μπροστά μου. Είχαμε αφήσει κάτι στην μέση. Ξεκινήσαμε να μιλάμε πάλι καθημερινά. Έστελνες έστελνα για τις ζωές μας που είχαν πάει τόσο καλά μέχρι σήμερα. Ειρωνικά πάντα.η έλξη ήταν άμεση...αβίαστη.... κρατούσες όμως μια απόσταση.... Δεν ήθελες να μου τα πεις όλα.. κάποιες φορές έπεφτες ψυχολογικά...προσπαθουσα να σου δώσω λόγους να βλέπεις τα όμορφα...ερχόμουν στο μαγαζί που δουλεύεις περιμένοντας να σχολάσεις...Να σε δω έστω Κ δέκα λεπτά μετά... Να νιώσω την ανάσα σου...Να μοιραστώ λίγα λεπτά...Να μου δώσεις μάλλον λίγα λεπτά από την ζωή σου...μπήκα σε ένα περίεργο τρυπακι...Γιατί αυτή Κ Όχι εγώ αφού με ήθελες όπως έλεγες.Ειχες κ σχέση... Ο μόνος τρόπος να επικοινωνουμε ήταν τα σοσιαλ ... δικη σου επιλογη κ αυτο... Δεν σου αρνήθηκα ποτέ κ τίποτα.... οριζες εσύ τις ταχύτητες μας.... άλλες φορές βυθιζοσουν στον κόσμο σου κ άλλες.... Δεν ξέρω δεν ξέρω ειλικρινά.... μου έλειπες κ έλειπα κ γω από τον κόσμο... ήσουν εσύ....απλά εσύ... οριζες την ζωή μου...θα έκανα τα πάντα για σένα, για εμάς...εμας? Πόσο χαζή κ ανόητη ήμουν...στο μυαλό σου δεν υπήρξε ποτέ το Εμείς. Μα ήταν μέχρι σήμερα.ημουν ως εδώ σήμερα. Σήμερα κατάλαβα πόσο ταπεινωμενη έπρεπε εδώ κ καιρό να αισθανθώ.. Πόσο χάνω από την ζωή περιμένοντας ένα ψίχουλο σου. Νομίζω πως κάπου εδώ πρέπει να σου πω αντίο κ να συνεχίσω όσο δύσκολο κ αν είναι.... κ ας μην έζησα Ούτε ένα βράδυ πλάι σου. Γιαννάκη μου... Να σε προσεχεις.

Σε κανέναν - μα κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει να ξαπλώνει το βράδυ και να αναρωτιέται γιατί ήταν λίγος..

Να νιώθεις καλύτερα στο σκοτάδι μόνη σου παρά στο φως...Εκεί φτάσαμε.. Να θέλω να κάθομαι για ώρες μέσα στο σκοτάδι να μην ακούω τπτ κ κανέναν. Τα πράγματα πάνε πολύ Άσχημα στην ζωή μου και οικογένειακα κ προσωπικά..Μέσα μου ειμαι πολύ Άσχημα κ δείχνω πάντα ότι είμαι πολύ καλά προς τα έξω..Το στρες μ το άγχος μου με έχουν καταστρέψει ψυχικά κ σωματικά..Υπάρχουν τόσοι καυγάδες μέσα στο σπίτι ανάμεσα στους γονείς μου κ ανάμεσα μας γενικά,πράγματα που με πονάνε πολύ μέσα μου..Η σχέση που έχω κ νόμιζα ότι με σέβεται μου φέρθηκε σήμερα με τον πιο απαίσιο τρόπο κ με προσεβαλλε πολύ ως άνθρωπο ως γυναίκα.. Φυσικά κ δεν το άφησα έτσι αντέδρασα αλλά μέσα μου πληγώθηκα πολύ ..Δε μπορώ να καταλάβω γτ είναι τόσοι κακοί οι άνθρωποι γτ πρέπει να κάνουν τους άλλους να νιώθουν άσχημα..Έχω κουραστεί πάρα πολύ.. Από όλα κ από όλους..Έχω αρρωστήσει όλο κάτι θα βγάλω από την στεναχώρια μου ένα πόνο εδώ ένα πόνο εκεί όλο κάτι..Σκοτάδι να μην ακούω τπτ και κανέναν.....