ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Καλησπέρα σας. Εχω να πω , κάθε φορά που βγαίνω ραντεβου με κάποιον για πρώτη φορά ενώ βγαίνουμε χαλαρά για ένα ποτακι , μετά από αυτό με πιεζει να κάνουμε κάτι και επιμένει στο να παμε κάπου πιο "ήσυχα".καταλαβατε.Αυτο γίνεται σχεδόν παντα και δεν ξέρω τι κάνω λάθος, εγώ τους μιλάω σοβαρά , είμαι ευγενική, χαμογελαστη και δεν δίνω την εντύπωση ότι θέλω να κάνω κάτι τόσο γρήγορα. Από την άλλη, όταν αρχίζουν και κάνουν κινήσεις και αρνουμαι, με τον τρόπο τους με κανουν να νιώθω ξενέρωτη λες και τους χρωστάω κάτι. Πως μπορώ να δείξω η να πω σε κάποιον ότι δε θέλω να κάνω κάτι αμέσως και προτιμώ να γνωρίσω καλά κάποιον πριν κάνουμε κάτι , χωρίς να φανώ ξενέρωτη; και γενικά να φανώ δυναμική κι όχι αβουλο κοριτσακι. Μόνο σοβαρές απαντήσεις παρακαλω

Προϋποθέσεις για υγιή σχέση...ακόμα και αυτονόητα

Δεν ξέρω αν φοβάμαι να ερωτευτώ ή αν προσπαθώ να ερωτευτώ χωρίς να μου βγαίνει... Είναι αντιφατικά το ξέρω. Όμως ανυπομονω να βρισκόμαστε θέλω να είμαστε μαζί να περνάμε χρόνο κι όχι φιλικά μόνο. Έχω μια άλλου είδους ανυπομονησία και τον σκέφτομαι συχνά. Απλά δεν με ελκύει ιδιαίτερα εμφανισιακά. Αντικεικιμενικα, χωρίς να θέλω να φανώ ψωνισμενη η κάτι τέτοιο, θα ήμασταν λίγο "αταίριαστο ζευγάρι". Απλώς δεν ξέρω αν με ενοχλεί η εικόνα που θα δείχνουμε ή το γεγονός ότι δεν ειναι αντικειμενικά ωριαίος (έχω πρόβλημα δηλαδή με τον κόσμο και τη γνώμη του από ανασφαλείς)ή αν δεν μου αρέσει εμένα τόσο. Βοήθεια?

Το γεγονός ότι ενώ μαζί του περνάω όμορφα δεν συμπαθώ τόσο και δεν ταιριάζω με την παρέα του είναι πρόβλημα?

Του αρέσω και το ξέρω. εγώ όμως δεν είναι σίγουρη... Εξωτερικά δεν μου αρέσει τόσο πολύ, αλλά πραγματικά όταν είμαι μαζί του βγάζω τον πιο ελεύθερο μου εαυτό. Αισθάνομαι πιο εγώ από ποτέ...αισθάνομαι ήρεμη, ευτυχισμένη και νομίζω τον αγαπώ. Αλλά δεν με ελκύει τρομερά...θα θελα πιστεύω να το προσπαθήσω αλλά δεν ξέρω...

3 μήνες βγαίνω με ένα παιδί, εγώ 21 αυτος 22..να τονίσω πως πριν κανένα χρόνο βγήκα από 4 χρόνια σχέση.. Αφότου χωρίσα με όσους και αν βγήκα με κανέναν δεν κρατούσε και σχεδόν όλοι ήθελαν το κάτι παραπάνω από τις αρχές τις γνωριμίας μάς.. Με το συγκεκριμένο παιδί είχαμε γνωρίστει από τον περασμένο Απρίλιο χωρίς να γίνει κάτι διότι δούλευαμε και οι δύο καλοκαίρι,δεν μέναμε και τόσο κοντα..κατεβαίνω εγώ με το αμάξι οταν είναι να βρεθούμε κάπου διότι έχει διπλωμα όπως είπε αλλά ακόμη δεν πήρε αμάξι.. Στα μηνύματά νιώθω πολλές φορές ότι μιλάμε πιο πολύ σαν φίλοι πάρα σαν κάτι άλλο.. 3 μήνες τώρα όταν λέμε κάτι για εμάς αναφέρει πως μαζί μου περνάει καλά και πως ακόμη δεν έχω δει τίποτα γιατί δεν βλεπόμαστε κ τόσο συχνά κ πως ούτε για αυτόν είναι εύκολο ούτε για εμένα όπως είπε.. Αντε να βρεθούμε 1-2 φορές την εβδομαδα δηλαδή.. Είναι καθημερινα έξω με τους φίλους του και νιώθω πως έρχομαι δεύτερη επιλογή εγώ.. Είμαι σε μια φάση τώρα που θέλω κάτι πιο σοβαρό κάτι πιο ουσιαστικό και όχι έτσι..

Είναι κρίμα κι άδικο να περνούν οι χειμωνιάτικες μέρες,και όχι μόνο,και να μήν έχεις μιά αντρική αγκαλιά να χωθείς.Δέν είμαι απελπισμένη,παραπονεμένη είμαι,μετά από ένα χρόνο χωρισμού και μοναξιάς.Ενώ σε όλα τα υπόλοιπα είμαι εντάξει,νομίζω πως την έλλειψη συντροφικότητας και σέξ,δέν μπορώ να την διαχειριστώ πλέον.Δέν ξέρω άν στα 23 σε "βαράει",γιατί το ίδιο μου λένε και άλλες συνομήλικες μου που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εμένα,αλλά εκείνες το ελέγχουν με το να το ξεχνάνε και ό,τι γίνει.Τί να πώ...εγώ δέν μπορώ,και έχω φτάσει στα όρια μου!

Κοντεύω τα 37. Μένω στο πατρικό και παίρνω ταμείο ανεργίας που σε λίγο θα τελειώσει. Δεν έχει τακτοποιηθεί ακόμα η ζωή μου, παρά κάποια μικρά βήματα προόδου από τη δουλειά που είχα για κάποιο καιρό. Δεν έχω βρει τον άνθρωπό μου και τα αισθηματικά μου είναι ανύπαρκτα χρόνια. Νιώθω μια μεγάλη λύπη και μοναξιά. Εδώ και τρία χρόνια προσπαθώ μονη μου να γιατρευθώ από κάποιον ανεκπλήρωτο πλατωνικό έρωτα που με στοίχειωσε. Δύσκολη και θλιβερή ιστορία. Νιώθω λίγο καλύτερα τώρα, αλλά ακόμα υπάρχει μια στεναχώρια από τα χάλια που ήμουν. Κοιτάζω μπροστά, αλλά πολλές φορές δακρύζω. Είχα μια ελπίδα και όπως ήρθαν όλα από το πουθενά έτσι και έφυγαν. Νιώθω πικραμένη και δεν έχω ξεκάθαρη εικόνα καιρό. Δεν έχω προσδοκίες φυσικά από όλο αυτό. Έχω ασχολίες στο χώρο μου αλλά καθόλου παρέες. Να μιλήσω δηλαδή κάπου και να υπάρχει φυσική παρουσία με διάλογο. Παρόλα αυτά νιώθω μια ανεξήγητη ελπίδα, χωρίς να συμβαίνει κάτι στη ζωή μου ως αλλαγή. Κάτι απροσδιόριστο που μου δίνει κουράγιο.

Πριν ακριβώς από έναν χρόνο χώρισα. Η κοπέλα μου, 30 ετών, είχε μια πολύ τοξική συμπεριφορά που εμπόδισε να δημιουργηθεί οποιοδήποτε συναίσθημα. Δυστυχώς είχε άλυτα κόμπλεξ, θέματα με τον εαυτό της και ανασφάλειες που την έκαναν να έχει μια άκρως δυσλειτουργική συμπεριφορά με όλο τον περίγυρό της. Σε αυτά να προστεθεί ότι ήταν χειριστική. Στην ζωή της λειτουργούσε χωρίς πλάνο. Στα 30 της δεν είχε πάρει το πτυχίο της, δεν εργάζονταν και γενικά δεν είχε σχέδια για το μέλλον, κάθε μέρα άλλαζε απόψεις και αποφάσεις. Γενικά το όλο κλίμα που δημιουργούσε η συμπεριφορά της ήταν τουλάχιστον αποκρουστικό. Δεν μπόρεσα ούτε να ερωτευτώ ούτε να αγαπήσω, βέβαια είχα μια μεγάλη συμπάθεια στο πρόσωπό της ή μάλλον καλύτερα ένοιωθα ένα κρίμα ίσως. Το φθινόπωρο που μας πέρασε έμαθα από συγγενή της πως όταν χωρίσαμε ήταν πολύ χάλια. Είχε επενδύσει σε εμένα και πίστευε ότι ίσως να ήμουν το λιμάνι της γεγονός βέβαια που από εγωισμό δεν μου εξέφρασε ποτέ καθώς στους 9 μήνες που τα είχαμε μου έδινε την εντύπωση πως ήθελε κάτι χαλαρό και αν βγει αλλιώς δεν την ενδιέφερε. Το γεγονός ότι ένιωθε όλα αυτά και δεν μου τα είπε ποτέ με έκανε να νιώσω ακόμα πιο σίγουρος για την επιλογή μου. Πριν λίγες μέρες έμαθα πως προχώρησε παρακάτω... με έναν 21 χρονών. Πραγματικά δεν μπορούσα να το πιστέψω γιατί γνωρίζω τόσο το παιδί όσο και όσα η ίδια μου έλεγε. Δεν μπορώ να καταλάβω πως έφτασε σε αυτό το σημείο ίσως επειδή δεν έχει και κανέναν φίλο. Αν κι εγώ έχω προχωρήσει από το καλοκαίρι τολμώ να πω ότι όλο αυτό με επηρέασε άσχημα. Δεν είναι το γεγονός ότι προχώρησε αλλά με το άτομο που επέλεξε. Αισθάνθηκα πως επί 9 μήνες έχανα τον χρόνο μου με ένα άτομο που έπεσε στα μάτια μου. Δεν υπήρχε περίπτωση επανασύνδεσης αλλά για ποιον λόγο να αισθάνομαι έτσι; Είναι σαν να γκρεμίστηκε η εικόνα ενός ανθρώπου στα μάτια μου ή σαν να μου έτριψαν στην μούρη ότι εξαπατήθηκα για την εικόνα ενός ατόμου που παρά τα θέματα που έχει είχα μια εκτίμηση. Ξέρω ότι είναι όλο λάθος αυτό το συναίσθημα και η απογοήτευση αλλά γιατί να με επηρεάσει; Όλοι από τον περίγυρό της γελάνε με αυτήν την κατάσταση, εγώ όμως δεν μπορώ. Αισθάνομαι ότι εξαπάτησα ο ίδιος τον εαυτό μου.

Παντα στη ζωη μου,σε δουλειες που πηγαινα πισω απο τη πλατη μου ή μπροστα μου εμμεσα με λεγανε χαζη με λιγα λογια..Οτι το μυαλο μου δεν στροφαρει.. Γενικα ειμαι κλειστος χαρακτηρας,δεν ειναι οτι φλυαρω ή οτι χαζογελαω συνεχεια. Ακομα και ο πατερας μου σε φασεις που ειναι θυμωμενος μαζι μου ή οταν μαλωνουμε μου λεει οτι το μυαλο μου δεν στροφαρει. Απορω τι εικονα δειχνω προς τα εξω ωστε να το εχω ακουσει απο πολλους και τι πρεπει να κανω για να αλλαξει αυτο... Υπαρχουν οντως "χαζοι" ανθρωποι;