ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σε 3 μηνες παω 18 και ανυπομονω να περασουν μπας και εχω λιγη ελευθερία, δεν αντεχω αλλο κλεισμενη σπιτι επειδη οι γονεις μου χρησιμοποιούν τη δικαιολογια "εισαι ανήλικη ακόμα θα κανεις ο,τι λεμε εμείς εσυ δε ξερεις", θελω να φυγω αλλα που λεφτα.. τουλάχιστον οταν ξεκινησω τη σχολη μου θα λείπω ολη μερα και δε θα μου σπανε τα νευρα, θα νιωθω οτι εχω παρει εν μέρει τη ζωη στα χερια μου.. τουλαχιστον ελπιζω πως δε θα με πιεζουν τοσο

Καλησπέρα σας. Εδω και μερικές μήνες τα έχω με ένα αγορι. Δεν έχουμε φιληθει ποτέ αυτον τον καιρό μόνο το Σάββατο τις 13/7. Απο τότε δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Τον σκέφτομαι. Ούτε με τον προιν μου δεν αισθανομουν Ετσι. Δεν θέλω να τον χασω. Σεπτέμβριο θα πάω να τον δω. (Μενουμε μακριά ο ενας τον άλλον) όμως λόγω ότι είμαι παχια μου δίνει περιθώριο μέχρι τον Σεπτέμβριο να αδυνατισω. Το θέλω και εγώ. Τι να κάνω? Δεν θέλω να τον χασω λόγω οτι είμαι παχια. Θέλω συμβουλές

Κουράστηκα να ακούω συνέχεια πως τα περισσότερα ζευγάρια χωριζουν εξαιτίας απιστίας! Κουράστηκα να βλεπω ζευγάρια κ να ξερω πως ο ένας απ τούς 2 η και οι 2 καβλαντιζουν ασύστολα!!! Κουράστηκα να ακούω για παράλληλες σχέσεις! Η μάλλον δε κουράστηκα... Απογοητευομαι! Όλα για το ΕΓΏ κάποιοι ΚΥΡΙΟΙ κ ΚΥΡΙΕΣ! Αλλά βέβαια δε σκέφτονται... Αν αύριο μεθαύριο έρθει το παιδί τους κ τους πει "με απατησε κτλ" τι θα πουν... ΤΕΣΠΑ... Καλό θα ήταν Να μη κάνουμε στον άλλον αυτό που δε θέλουμε να μας κάνουν..... Έχει φτάσει η ηθική στο πάτωμα...

Είμαι στα 20 και θυμάμαι τον εαυτό μου από την έκτη δημοτικού κιόλας, κάθε φορά που έχω κάποιο πρόβλημα η που με απασχολεί κάτι να παίρνω φύλλα χαρτί και να μου κάνω ψυχανάλυση. Πρώτα με ρωτάω πως νιώθω, μετά γιατί, μετά αξιολογώ αν είναι δικό μου θέμα να νιώθω έτσι η κάτι όντως είναι λάθος και μετά προτείνω στον εαυτό μου λύσεις. Όταν δεν το κάνω νιώθω να πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό. Από πάντα σαν άνθρωπος ήμουν υπερευαίσθητη, λίγο αγχώδης και κατά προέκταση λίγο ανασφαλής. Αν δεν ανέλυα έτσι τις σκέψεις μου και τα έντονα συναισθήματα μου, θα κατέστρεφα πολύ εύκολα τις σχέσεις μου ή θα αδικούσα τον εαυτό μου. Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να το κάνουν γιατί ίσως έχουν και αυτοί παρόμοια ελαττώματα με εμένα αλλά δεν τα αποδέχονται. Δεν είμαι τρελή ούτε υστερική, ίσα ίσα θεωρώ ότι είμαι σχετικά έξυπνο άτομο και σίγουρα έχω κάποιο βαθμό αυτογνωσίας που μου επιτρέπει να διαχειρίζομαι αυτά τα ελαττώματα του χαρακτήρα μου, αυτό που με σώζει είναι η στείρα λογική μου και η ικανότητα του να με βλέπω από μακριά σαν τρίτος. Μπορεί λοιπόν να μην έχω κανένα προβλήμα στην καθημερινότητα μου, αλλά θα ήθελα πολύ να ξεφορτωθώ αυτά τα ελαττώματα. Ίσως είναι κάτι που δεν θα μπορέσω να κάνω εύκολα μιας και μιλάμε για εγγενή μου χαρακτηριστικά. Όπως και να'χει αυτό με τα χαρτιά εσείς το κάνετε;

Δυστυχώς αυτές τις μέρες ψυχολογικά έχω πέσει.Είμαι 23 ετών, από ένα μικρό χωριό επαρχιακής πόλης και πέρασα αρκετά δύσκολα με τον εαυτό μου από άποψη ψυχολογίας και αυτοπεποίθησης. Στο σπίτι μεγάλωνα πάντα με ζωακια, μιας και τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα στο χωριό αποκλειστικά. Η μαμά μου τέρμα φιλόζωος, τάιζε πάντα οποιο αδεσποτο μπορούσε. Τις δύσκολες στιγμές που βίωσα με τον εαυτό μου όπως προανεφερα, άρχισα και εγώ να αγαπάω περισσότερο τα ζώα και να έρχομαι πιο κοντά τους. Αυτές τις μέρες λοιπόν, μια σκυλίτσα η οποία " ανήκει "σε εναν αχαρακτηριστο χωριανο μας ο οποίος αφήνει τα ζώα του να λιμοκτονουν, γέννησε 9 μωράκια. Δυστυχώς, πολλοί από τους χωριανους μου σκέφτηκαν κάτι πολύ σκληρό και φυσικά δεν δυσκολεύονται κάποιοι από αυτούς να το πράξουν κιόλας. Να βάλουν τα 9 μωρά σε ένα τσουβάλι και να δώσουν ένα τέλος. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σκέφτονται κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ ειλικρινά.Δυστυχως τους γνωρίζω όλους και τρεφω συμπάθεια και αγάπη για αρκετούς από αυτούς καθώς γνωριζόμαστε τόσα χρόνια και είμαστε εμείς και εμείς στο μικρό μας χωριό. Ρε παιδιά δεν μπορώ να το διανοηθώ. Με χαρακτήρισαν υπεροβολικη όσον αφορά το κομμάτι της φιλοζωιας. Υπερβολική; Γιατί;; επειδη δεν συμφωνώ και δεν θεωρώ λογική την εξόντωση τους; Ελεος! 2019 και η κοινωνία μας κατά διαόλου. Στεναχωριέμαι πολύ που ακόμη άνθρωποι σήμερα και τοσο εύκολα δεν έχουν συναίσθημα για οτιδήποτε ζωντανό, πόσο μάλλον για ένα γλυκό μωρό κουτάβι. Τους "απεχθάνομαι" αυτές τις μέρες. Εγώ θεωρούμαι η υπερβολική και παράλογη που ασχολούμαι για να δοθούν τα μωράκια ενώ εκείνοι που τόσο αναισθητα μπορούν να τους κάνουν κακό, είναι οι λογικοί και νορμάλ. Αλίμονο μας!

Ο χθεσινος σεισμός με πέτυχε κάτω από ένα μπαλκόνι απ'το οποίο έπεσε ένας σοβάς και για πολύ λίγο δεν με πέτυχε στο κεφάλι.Αισθάνομαι κάτι παραπάνω από ευγνώμων .Εύχομαι όλοι να είστε ασφαλείς και να μην έπαθε κάνεις , τίποτα.(Τα 'χω κλάσει απ'το φοβο μου )

Μετα από 8 χρόνια... κ αν και χωρισαμε ('φιλικά..') μενουμε καποιες μερες ακομα μαζι, μεχρι να βρεθουν σπιτια, μετακομισεις κτλ. Τι κάνουμε σ αυτήν την περίπτωση παιδιά; Προσωπικα μενω κι αλλου, αλλα ερχομαι κι απ το σπιτι που και που, μονο οταν ειμαι διπλα του νιωθω πως ειμαι 'σπιτι', ισορροπω. Παράλληλα αυτος π θα φυγει ειναι αυτός, να τ ζητήσω να επισπεύσει τις διαδικασίες; Προφανώς δεν ειναι κατι που θελω επ ουδενι. Πονάει συχνά όμως, ο χωρισμός πονάει βέβαια ακόμα πιο πολύ. Ούτε ξέρω τι πρέπει να κάνω, αυτό που νιώθω ή κάποια τακτική;

Δεν έγραψα όσο καλά ήθελα. Δεν πιάνω τους στόχους μου. Το ξέρω ότι δεν ήμουν για τη νομική, δεν έχω τις δυνατότητες, αλλά έλπιζα να πιάσω Ψυχολογία. Όπως φαίνεται το όνειρο χάθηκε. Πιάνω μόνο φιλολογίες, σκέφτομαι να μη σπουδάσω καν, Με 30 τμήματα φιλολογίας πού θα δουλέψει κανείς μετά το πέρας των σπουδών του; Έπειτα η οικογένειά μου δεν είναι ευκατάστατη για να κάνω σπουδές life-style για την εμπιρία και τη φοιτητική ζωή απλώς....Μόνη διέξοδος να ξαναδώσω του χρόνου, αλλά που κουράγιο;

Μετα απο εναν χρονο σχεσης με χτυπησε κυκλοφορουσα με μελανιες με ξαναχτυπησε μαζεψα οσο κουραγιο ειχα και πηγα στην αστυνομια.....και τωρα μονη.....σκεφτομαι πως ενα χρονο τωρα μονη μου ημουν ουσιαστικα αφου δεν με αγαπησε ποτε.....νιωθω πιο μονη απο ποτε.....ποσο θα ηθελα μια αγγαλια!!!!

Μόλις είχα βγει από το σπίτι και κατευθυνόμουν προς το μετρό για να πάω στη δουλεια μου. Καθώς περπατούσα γρήγορα γιατί είχα αργήσει, αισθάνθηκα σαν να κουνήθηκα σαν να κουνήθηκε ο δρόμος δηλαδή, δεν εδωσα όμως ιδιαιτερη σημασία. Αμέσως μετά ακούω και έναν δυνατό θόρυβο και μου φάνηκε πως κουνήθηκαν τα κτήρια. Γυρίζω πίσω και κοιτάζω ψηλά. Λέω ιδέα μου είναι. Μάλλον κάτι κάνουν εκεί στο συνεργείο αυτοκινήτων , μα τόσο πολύ;; Και μετά αρχίζουν να χτυπάνε οι συναργεμοί. Πολύ περίεργο σκέφτομαι μεσα μου, σύμπτωση θα ήταν λέω. Στο καπάκι βγαίνει μία γυναίκα από το αμάξι και λέει, σεισμός έγινε ε; (χ*** πάνω μου). Ούτε που πήγε το μυαλό μου στο σεισμό. Μετά άρχιζα να σκεφτομαι, τι να κάνω, να πάω μετρό ή όχι; κι αν γίνει σεισμός; θα εγκλωβιστουμε, δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής. Εν τελει πήγα. Απιστευτη καθυστερηση μετρο, το δίκτυο είχε κοπεί. Ανακοινωνουν και από τον συρμό μέσα ότι θα πηγαινουμε σιγα για να ελεγχουν τις γραμμες και το τουνελ. Κάναμε 10 λεπτά να φτάσουμε σε μία στάση. Κάποια στιγμή σταματαει μεσα στο τουνελ και ακουω τον οδηγο να μιλαει στον ασηρματο με συνδελφους ότι εγινε κι αλλος σεισμός. Ελεγα να βγω να παρω ταξι, όχι για να φτασω πιο γρηγορα στη δουλεια αλλα για περισσοτερη ασφαλεια, δηλαδη και στο δρομο να μας επιανε θα μπορουσα φυγω ενω στο μετρο με τοσο κόσμο ισως να ηταν χειροτερα. Απο την αλλη μπορεί πάλι να ημασταν πιο ασφαλης από την αποψη ότι ο συρμός ειναι μεταλλικός οποτε θα μας προστατευε απο συντριμια κλπ μονο που θα ημασταν εγκλωβισμένοι, εκτος κι αν ανοιγε η γη... για να πω την αληθεια φοβαμαι να κοιμηθω.