ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Μου αρέσει ένα παιδί εδώ και λίγο καιρό..γνωριζομαστε και έχουμε τυπικές σχέσεις τύπου γεια σου τι κάνεις. Όμως έχω ερωτευτεί το χαμόγελο του.. τον θέλω πολύ Αλλά αυτός φαίνεται να έχει υψηλά στάνταρ..Δεν είμαι χάλια, "βλεπομαι" θα έλεγα.. Απλά δεν έχω ιδιαίτερη αυτοπεποιθηση και ντρέπομαι.. τον βλέπω σχεδον καθημερινά Αλλά δεν ξέρω τι να κάνω για να τον προσεγγίσω και να του κινησω την προσοχή..καμια ιδέα;;

Μετά από σχεδόν 10 χρόνια η κοπέλα μου, μου είπε θέλω να μείνω μόνη μου να τα βρω με.τον εαυτό μου.Η ιστορία ξεκινάει πριν τις διακοπές που γίνονται συζητήσεις πολύ έντονες το ότι δεν ξέρει τι νιώθει για μένα με πολλά παράπονα.Πριν από αυτό προηγήθηκε ένα διάστημα μεγάλο mini κατάθλιψης από μεριας μου.Πήγαμε διακοπές όλα τέλεια όλα απίστευτα λες και ήταν 1η φορά μου έλεγε σε αγαπάω και το εννοούσε, έβγαινε μέσα από την καρδιά της. Συζητήσαμε για συγκατοίκηση και κάναμε όνειρα μετέπειτα για γάμους κλπ.Μετά τις διακοπές για πάνω από 10 μέρες ήταν όλα καλά μέχρι που σχεδόν ένα μήνα μετά πάλι τα ίδια, και με έξτρα ότι θέλει να μείνει μόνη της. Να κάνει διάφορα δικά της να βρει τον εαυτό της. Να ξεφύγει από το σπίτι της(θα φύγει από τους δικούς της) να αρχίσει ξανά τα ενδιαφέροντα της.Όταν τις είπα γιατί; Μου είπε ότι προσπαθούσε τόσο καιρό μόνη της και δεν έβλεπε ανταπόκριση με αποτέλεσμα να κουραστεί και να χάσει τον εαυτό της. Μου είπε θέλω να βρω τον εαυτό μου και αν όντως ακόμα σε θέλω θα γυρίσω να σε διεκδικήσω.Ξέρω ότι με αγαπάει και με νοιάζεται και ξέρει πόσο πολύ ερωτευμένος είμαι με εκείνη.Δεν ξέρω πως να την διαχειριστώ και να την προσεγγίσω και πότε πρέπει αυτό. Δεν ξέρω γιατί τόσο μεγάλη μεταβολή συμπεριφορας...

Ειμαι τελευταία και χειρότερη χρονιά Λύκειο και προσπαθώντας να βρω κίνητρο να διαβάσω και να μπω σχολή ξεκινάω να σκέφτομαι το μέλλον....εσείς άνω των 18, η ζωή είναι καλύτερη μετά το Λύκειο; Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα αυτή την στιγμή, βέβαια θα μου πεις είναι και ο άνθρωπος, αλλά νιώθω λες και απλά σπαταλάω τις μέρες μου ενώ άλλοι στην ηλικία μου περνάνε καλά κτλ κτλ. Το ξέρω ότι μεγαλώνεις και έχεις ευθύνες και αυτό είναι βάρος αλλά ακόμα κι αυτό νομίζω θα μ'αρέσει περισσότερο, θα είναι πρόβλημα άξιο ανησυχίας και όχι μικροπραγματα που σε κάνουν να ανησυχείς τώρα. Θέλω να γνωρίσω άλλους ανθρώπους, να αποκτήσω εμπειρίες που θα επισκιασουν αυτούς που ξέρω και αυτές που έχω μέχρι στιγμής. Οπότε πείτε μου, η ζωή σας καλυτερεψε μετα την αποφοίτηση;

Ο χθεσινός σεισμός μου ξύπνησε μνήμες. Από το 1999. Όχι μόνο σε σένα θα μου πείτε. Ήμουν στο μαγαζί των γονιών μου. Συζητούσα με τη μητέρα μου και με μία κοπέλα που εργαζόταν τότε μαζί μας. Κάποια στιγμή αποφασίζω να γεμίσω το ψυγείο κόκα κόλες γιατί δεν ήθελα να το βλέπω αδειο. Σκύβω να πιάσω το καφάσι να το ανεβάσω σε μια καρέκλα να αρχίσω να γεμίζω κι εκείνη την ώρα αρχίζει να κουνάει. Ακούω τη μάνα μου να φωνάζει ΣΕΙΣΜΟΣ ο πατέρας μου να κρατάει τα μπουκάλια να μην πέσουν οι λιγοστοί πελάτες να πετάγονται έξω. Αυτομάτως μετα το κούνημα ο πατέρας μου μου φωνάζει "τρέχα στη θεια σου να δεις πως είναι." Κόσμος αλαφιασμένος στο δρόμο. Ανεβαίνω στο διαμέρισμα της θειούλας μου τη βρίσκω κάτωχρη με το θείο να προσπαθεί να την ηρεμήσει. Την κατεβάζουμε από το σπίτι από το χέρι. Τους παίρνουμε στο σπίτι μας. Μονοκατοικία νιώθουν ασφάλεια. Μένουν μαζί μας ένα μήνα. Ένα τρομερα ευτυχισμένο μήνα. Τόσα αγαπημένα πρόσωπα μαζί. Η ζωή ξαναπήρε τους φυσιολογικούς ρυθμους. Οι σχέσεις όμως έσφιξαν ακόμα πιο πολύ. Στα χρόνια που ακολούθησαν κάποιοι έφυγαν από κοντά μας. Άλλοι παντρευτηκαν. Ήρθαν παιδιά. Εγώ έμεινα όπως ήμουν. Μόνος και στο μαγαζί. Ήμουν 30 είμαι 50. Και ο χθεσινός σεισμός ξύπνησε μια περίεργη νοσταλγία. Για το 1999. Είναι λογικό; είμαι σοβαρά γιατροί μου; το πάθατε κι άλλοι;

Ήρθε ένας παιδικός μου φίλος από εξωτερικό για λίγες μέρες και βγήκαμε οι τρεις μας με την κοπέλα μου. Εγώ γιατί μου είχε λείψει του έδινα πιο πολύ σημασία από ότι στην κοπέλα μου. Όταν γυρίσαμε σπίτι, την είδα κάπως και εγώ ρώτησα τι έχει. Μου είπε λοιπόν ότι την ενόχλησε που σχεδόν την αγνοούσα, αλλά ήταν πολύ ήρεμη. Μου είπε ότι καταλαβαίνει πως αυτή η υπερβάλλει και ότι δεν έχει κανένα παράπονο, ότι δεν σκόπευε καν να μου το έλεγε αν δεν ρωταγα και μετά μου είπε πως ντρέπεται που γίνεται τόσο ανασφαλής μερικές φορές. Ίσως και εγώ να μην κράτησα καλά τις ισορροπίες και δεδομένου ότι τιε άλλες φορές που βγαίνουμε με άλλους είμαι πιο θερμός ίσως της φάνηκε παράξενο, αλλά μου κακοφάνηκε καπως η αντίδραση της. Είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί της και της το δείχνω συνέχεια , απλά δεν ένιωθα άνετα να είμαστε τόσο διαχυτικοί μπροστά στον φίλο μου γιατί κάθε φορά που έρχοταν με έβλεπε και με άλλη κοπέλα γιατί έτσι τύχαινε δυστυχώς. Ήθελα να τον κάνω να νιώσει άνετα και να του δείξω ότι αυτήν την κοπέλα την βλέπω πολύ διαφορετικά από τις άλλες και ότι είναι κάποια που θα είναι κοντά μου για πολύ καιρό και που δεν χρειαζόμαστε να δείχνουμε την σχέση μας. Την έχω πολύ ψηλά εδώ και 8 μήνες που τα έχουμε και δεν υπάρχουν καθόλου εντάσεις, ελπιζω να μην μου τα χαλάσει τώρα με υστερίες.

Συμμαθήτριές μου που έχουν αδερφια και φαίνονται πολύ δεμένοι. Έχουν κάνει οικογένειες και τα μεγαλύτερα αδέρφια τους και είναι συνέχεια μαζί, όλο φωτογραφίες. Ζηλεύω. Είμαι μοναχοπαιδι μονογονεικης οικογένειας με τον μπαμπά πολύ άρρωστο. Ζηλεύω ρε παιδιά, βλέπω συνέχεια τις φώτο τους. Βλέπω και τον μπαμπά μου πως είναι με τα αδέρφια του, πόσο δεμένοι. Μου λεγε παλιά δεν είχε ανάγκη για δέσιμο με πολλούς φίλους αφού είχε τα αδέρφια του. Εγώ έχω φίλες μετρημένες και καλές. Αλλά νιώθω τόσο περίεργα. Προσπαθώ να νιώθω θετικά αλλά οι σκέψεις και η μιζέρια με καταβάλει.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ.

κοσμος στο πατρικο μου. Και αισθανομαι μονος. Πιεζομαι, δεν αντεχω. Καλυτερα στην Αθηνα.

Ατελείωτες καλοκαιρινές μέρες και νύχτες μοναξιάς στην Αθήνα...Πόσο άσχημο...Να θες να ζήσεις τη ζωή σου και ελλείψει φίλων και συντρόφου να τη περνάς παρέα με τη μοναξιά των τεσσάρων τοίχων του σπιτιού σου... :'(

Καλησπερα. αρχικά να εξηγήσω τον τίτλο. γράφω περίπου γιατί δεν είναι το κλασσικό σκηνικό, όχι ότι αμφισβητώ ότι είναι. θα καταλαβετε στην συνέχεια . Με το αγόρι μου είμαστε και οι 2 στα 20πλας και έφυγε για στρατο. Γενικά έχουμε μια πολύ ήρεμη σχέση, δεν έχουμε εντάσεις, λίγα πράγματα σαν άνθρωποι και αυτά όχι έντονα. βασιζόμαστε στην αγάπη και την ειλικρίνεια και είμαστε χαρούμενοι. Επειδή είναι η πρώτη φορά που τον αποχωρίζομαι όσο να ναι αισθάνομαι λίγο ασχημα καμιά φορά, και ας είμαι αυστηρή με τον εαυτό μου ότι δεν πρέπει γιατί δεν είναι κάτι τόσο σοβαρό. Το προβλημα είναι ότι τώρα το σ/κ που βγαίνει για πολλές ώρες με τους φίλους του από εκεί, εκνευριζομαι και ζηλεύω τόσο πολύ τους φίλους του που είναι κοντά του. Αντί να κάνουμε εμείς βόλτες στο νησί (δεν ζηλεύω το νησί αλλά γιατί όχι θα κάναμε και διακοπές αλλα δεν με νοιάζει αυτό απλά το αναφέρω) και ξεσπάω πάνω του και ξέρω δεν βοηθάει στην κατάσταση του γιατί λέει κουράζεται εκεί. Δεν του το κάνω γενικά αυτό ούτε στο στρατό για κάποιο άλλο λόγο ούτε όταν ήταν εδώ και έβγαινε με τους φίλους του. Όχι μόνο γιατί δεν πρέπει αλλά επειδή το βρίσκω πραγματικά λάθος. Με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο 2-5 φορές από μόνος του και του έχω πει να μην παίρνει αν δεν μπορεί και όντως δεν με απασχολει. Θα ήταν πολύ άσχημο να ήμουν υστερικη σε μια τόσο δύσκολη περίοδο και ούτε εγώ αν ήμουν στη θέση του θα ήθελα να μου το κάνουν. Αλλά το σ/κ του μιλάω απότομα και εκνευρισμενη και τον ενοχλεί και φαίνεται και κάθε Δευτέρα το μετανιώνω.