ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Πήγα για συνέντευξη για σερβιτορα,με είδε ο υπεύθυνος ήταν πολύ θετικός (σαν να μου λέει θα σε παρουμε) Και μου είπε να περάσω και την επόμενη μέρα να με δουν οι συνεργάτες του...Πήγα και την επόμενη (χθες δηλαδή) και πάλι ήταν πολύ θετικοί κ απ αυτά π μου είπαν κατάλαβα ότι θα με πάρουν 100%... Μου είπε ο υπεύθυνος ότι ανοίγουν την Πεμπτη (αύριο) και την άλλη μέρα μου είπαν ότι θα επικοινωνήσουν άμεσα γιατί ανοίγουν και αν είμαι διαθεσιμη....Ακόμα δεν μου έχουν στείλει από χθες ή δεν με έχουν πάρει τηλ... Την έχω ανάγκη την δουλειά και θα ήθελα να ξέρω για να μην περιμένω σαν χαζή....Οι φίλες μου μου λένε να του στείλω μήνυμα να ρωτήσω αλλά εγώ το θεωρώ ξεφτιλα...εσείς τι λετε;

Ήρθα διακοπές στο χωριό..Μου χουν βγει από την μύτη..Η οικογένεια μου όλη φρόντισε για αυτό..Ξυπνάω κάθε μέρα με κλαματα..Δεν έχουμε κανενα σημείο επαφής ούτε με τους γονείς μου ούτε με την αδερφή μου..Νιώθω ξένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι..Καταφεραν να με κάνουν να νιώθω καταθλιπτική πάλι.. Νιώθω τόσο μόνη.. Ήρθα να ηρεμήσω λίγο και θέλω να φύγω τρέχοντας..Μπορεί να έχω αδερφή αλλά νιώθω λες κ είμαι μονη μου..Αγκάθι το έχω..

βολτες στο google street σε νησια που εχεις παει αλλα τοτε δεν ηξερεςαλλα τωρα που ξερεις δεν παςτελικα δεν φταιει ο αυγουστος ,ο σεπτεμβρης ειναι αστα να πανεεχει μουντομπασκετθυμασαι οτι στο πρωτο μουντομπασκετ που ειδες ηθελες να μαθεις μπασκετ τελικα και αλλα πραγματα δεν εμαθεςβολτες στον ηλεκτρικο ,διαβαζεις αγγλαρες νιχιλιστες συγγραφεις στο κινητο σουμη φανταστεις κατι πολυ ψαγμενοεισαι φαστ φουντ και σου αρεσει ακους τις ambient μουσικες για σαουντρακ του καλοκαιριου του 2020 αναρωτιεσαι γιατι οι πλουσιοι (λολ) εχουν παντα καλυτερο ινσταγκραμ (λόλ)αλλα δεν εχεις ινσταγκραμ μωρε

Νιωθω απαισια. Δεν ξερω τι να κανω με το μελλον μου... Η ανεργια και οι συνεχομενες αποτυχιες με εχουν ριξει κατω. Τα ιδια και στην προσωπικη ζωη. Ειμαι μονο 28 κ νιωθω λες και η ζωη κοντευει να τελειωσει

Γενικά θα με παρομοίαζα ως κοινωνικό άνθρωπο. Μου αρέσει να μιλάω με κόσμο και να γνωρίζω άλλους ανθρώπους γενικότερα.Όταν όμως έρχεται η ώρα να βγω από το σπίτι και να μιλήσω με κόσμο που δεν ξέρω κομπλάρω. Νιώθω πως με βλέπουν και γελάνε, πως όσοι έχουν στραμμένο το κινητό προς εμένα με φωτογραφίζουν για να με δείξουν σε φίλους τους και να γελάσουν.Μερικές φορές δεν το νιώθω απλά, είναι η πραγματικότητα. Πάω για παράδειγμα σε ένα περίπτερο που δεν έχω ξαναπάει και μόλις με κοιτάει αυτός που το έχει γελάει η προσπαθεί να κρατήσει το γέλιο του.Κομπλάρω να κοιτάξω ανθρώπου στα μάτια και δυσκολεύομαι να θυμηθώ τα χαρακτηριστικά κάποιου ανθρώπου που μόλις γνώρισα επειδή εκείνη τη στιγμή νιώθω τρομερό άγχος και αμηχανία.Σίγουρα έχουν υπάρξει περιστατικά που άνθρωποι γελάνε μόλις με κοιτάνε, το έχω δοκιμάσει βάζοντας το κινητό να τραβάει στην τσέπη και έχω δει αντιδράσεις του κόσμου. Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω αν αυτό γίνεται με όλους, αν εγώ κάνω κάτι που τους κάνει να γελάνε, αν φταίει κάτι επάνω μου.Έχω στερηθεί την ελευθερία μου καθώς δεν βγαίνω από το σπίτι επειδή φοβάμαι τις αντιδράσεις όσων με βλέπουν.Είναι άραγε όλα στο μυαλό μου; Κάνω κάτι και δεν το καταλαβαίνω; Είναι η αμηχανία που νιώθω που τους κάνει να γελάνε;Δεν ξέρω τι να κάνω και κοντεύω να τρελαθώ από το άγχος και τον φόβο.

Λέμε να μην είμαστε ξινές για να μας πλησιάζουν οι άντρες. Όμως οι κοπέλες που είναι πολύ προσιτές και έχουν εμπειρίες επειδή οι άντρες τις φλερτάρουν λένε ότι δεν καταφέρνουν να κάνουν σχέση. Οι περισότεροι άντρες τις θέλουν μόνο για σεξ άρα δεν κερδίζεις κάτι εκτός από σεξ αν είσαι προσιτή. Βγαίνουν μερικές φορές βρίκονται για σεξ και μετά εξαφανιζόλ, όμως όσες είναι πιο απόμακρες και πιο σοβαρές κάνουν πιο εύκολα σχέσεις ενώ βγαίνουν με ελάχιστους άντρες. Αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα από εμφάνιση, τι μετράει τελικά περισσότερο για τους άντρες για να θέλουν να κάνουν σχέση με μια κοπέλα; Σκέφτονται το ίδιο όπως οι κοπέλες για κάποιον που την πέφτει σε πολλές;

Αξίζει η ένωση της ψυχής σε μια ερωτική σχέση αν δεν τα βρίσκετε στο σεξ;

Πως έχει φίδια στον κόρφο του;

Ο πατέρας μου με τσαντιζει πολύ.εχει δικό του αυτοκίνητο και κάθε μέρα θέλει να περνει το μηχανάκι μου για να πηγαίνει στη γιαγιά μας εδώ κοντά.με κλείνει κάθε μέρα στο σπίτι και όταν είμαι έξω με περνει τηλέφωνο και μου λέει πέντε η ώρα να είσαι σπίτι γιατί θέλω το μηχανάκι σου και εγώ τσακώνομαι με την παρέα μου κ μου χαλάει η διάθεσή που φεύγω άρων άρων. και αν του πω δεν πάω με απειλεί τότε να μην ξανάρθεις σπίτι δεν ξέρω τι να κανω ;;

Αυτό διαβάζω ,αυτό μου λένε όλοι... Πως συγχωρείς κάποιον που δεν έχει ζητήσει ποτέ συγνώμη? Έχω παράπονα από τους γονείς μου , όχι για χρήματα πάντα έδιναν όσα είχαν αλλά για την ψύχολογική υποστήριξη που δεν είχα ποτέ ή μάλλον για τον ψυχολογικό πόλεμο που μου έκαναν κάθε φορά που ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό. Έτσι μεγαλώνοντας με τον φόβο να μην δοκιμάσω κάτι για να μην αποτύχω έμεινα στάσιμη και ενώ ξέρω τι συμβαίνει και προσπαθώ να κάνω μια νέα αρχή ακόμα και στα 21 μου τους βρίσκω μπροστά μου να με φοβίζουν με ''αν δεν πάει καλα'' και ''αν δεν παρεις το πτυχίο τόσα λεφτά χαμένα'' κλπ. Άρα σίγουρα δεν είναι συζητήσιμοι γιατί δεν θέλουν και επίσης δεν έχουν ζητήσει συγνώμη αφου δεν ξέρουν το λάθος τους. Επομένως τι να συγχωρήσω και πως να προχωρήσω?