ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

... ειναι που είμαι μόνη μου και τόσο ευτυχίσμενη !!! 6 χρόνια μόνη, στην αρχή πανικός, ραντεβού, προσδοκίες και στραπάτσα. Κάθε φορά κατέβαζα τον πήχη, κάθε φορά και περισσότερο διατεθειμένη να συμβιβαστώ σκεφτόμουν "έλα πολλά ζητάς" αλλά ακόμα και έτσι ήταν η απογοήτευση μεγάλη. Πολύ δύσκολα τα πράγματα, πολύς κόσμος με προβλήματα, πολύ κακία και πολυυυυ ψέμα. Ώσπου αλήθεια ήρθε η μέρα που καταλαγιάσε η επιθυμία, σταμάτησαν τα όνειρα που εκανα με κάποιον άλλο μέσα και άρχισα να απολαμβάνω το χρόνο μου με εμένα και όσους και όσα αγαπώ. Καμία θλίψη πια που ξυπνάω και κοιμάμαι μόνη. Μόνο απέραντη χαρά που μου αρκεί που είμαι εγώ. Υγιής, με φίλους, ζωάκια, όμορφο σπίτι και χρόνο. Βρήκα την ισορροπία μου, είμαι ευτυχισμένη και χαίρομαι που ξεμπέρδεψα με τους έρωτες. Είμαι ελεύθερη. Αληθινά.

Ξυπνάω δυσκολεύομαι να σηκωθώ απο το κρεβάτι.. Νιώθω πιο κουρασμένη και πιο βαριά.. Να σημειώσω ότι δεν δουλεύω τους τελευταίους 4 μηνες... Κανω μια ώρα για να σηκωθώ.. Μηπως έχω κατάθλιψη? Μη μπείτε στο κόπο να μου πειτε να βρω μια δουλειά γιατί φεύγω τελη του Μάρτη σεζον...

Με πήραν σε μια δουλειά που ήθελα πάρα πολύ.. Έκανα διαφορες δουλειές που δεν ήθελα μέχρι στιγμής και δεν το πιστεύω ότι συμβαίνει αυτό τώρα.. Είμαι τόσο χαρούμενη.. Και τον τελευταίο καιρό δεν ξέρω τι γίνεται και μου πάνε όλα καλά, βάζω στόχους και τους πετυχαίνω, δεν ήμουν πάντα έτσι.. Και ελπίζω να είμαι καλή στην καινούργια μου δουλειά και να είναι όλα καλά. Φοβάμαι ακόμα βέβαια τόση χαρά μην γίνει τίποτα και τα φέρει όλα τούμπα αλλά ελπίζω να μην γίνει τίποτα στην τελική και να πάνε όλα καλά. Ήθελα να μοιραστώ την χαρά μου να μην λέω μόνο τα άσχημα..

Αγορασα στρωμα απο το ιντερνετ χωρις να το εχω δοκιμασει.Στρωμα αφρου ειναι λεω ποσο σκληρο θα ειναι;!;Τελικα ειναι τοσο σκληρο που ουτε ν´αναπνευσω δεν μπορω!! Δεν θα ειχε καμμία διαφορα απολυτως αν κοιμομουν στο πατωμα!!!Τί να κανω; Πεταξα τα 200ευρω μου που δεν μου περισσευουν κιολας!!!Ποσο κριμα απο το ιντερνετ οι 7 στις 10 αγορες μου ειναι αποτυχημενες..!

Ειχα εναν γατουλη 5 χρονια στειρωμενο που εδω και 4 μηνες ειναι εξαφανισμενος...δεν τον βρηκα πουθενα νεκρο και δεν μενω και σε κατοικημενη περιοχη,μπορει να εφυγε απο την αλλαγη περιβαλλοντος και επειδη εδω τωρα που μενω εχει και αλλες γατες και δεν ειχε πλεον την αποκλειστικοτητα...αλλα ακομη αφαντος.Και νιωθω χαλια.

Θέλω όταν τελειώσω τις σπουδές μου, να καταφέρω να προσφέρω σε εμένα και στους αγαπημένους μου μια μεγαλύτερη οικονομική άνεση από ότι μου προσφέρουν οι γονείς μου. Είμαστε σχετικά φτωχή οικογένεια, δεν πεινάμε αλλά η μητέρα μου μετράει μέχρι και το εικοσάλεπτο ώστε να τα βολεύουμε. Δεν θέλω να είμαι αχάριστη γιατί ξέρω ότι υπάρχουν και πολύ πολύ χειρότερα, αλλά είναι φορές που δεν έχω χρήματα να βάλω κάρτα, να πάρω κάτι να φάω αν είμαι πολλές ώρες έξω, η να πάρω κάτι που θέλω. Επίσης, όταν αρρωσταίνω και είναι να πάω στον γιατρό, και είναι κάτι που δεν μπορώ να βολευτώ με ΕΟΠΥΥ, νιώθω τύψεις που χρεώνω τους δικούς μου. Επιπλέον νιώθω τύψεις όταν δεν τα πηγαίνω τόσο καλά στο Πανεπιστήμιο όσο θα ήθελα ή όταν χαζεύω αντί να διαβάζω. Το οικογενειακό μας εισόδημα θα μειωθεί μέσα στα επόμενα τρία χρόνια και αυτό με αγχώνει κάπως ομόλογω... Αυτή η συγκυρία με έχει κάνει κάπως εεεμ φυτό θα έλεγα και ίσως λιγότερο ανέμελη. Ξέρω, εγώ και η μισή χώρα είμαστε έτσι, απλά ήθελα να το μοιραστώ με κάποιον.

Είμαι 27 χρονων. Έχω σχέση με ενα αγόρι 3 χρόνια. Απο την αρχη της σχέσης μας περασαμε δύσκολα. Δεν τον ήθελαν οι γονεις μου κ γκρινιαζαμε συνέχεια. Ακόμα και τώρα βιάζομαι να γυρίσω σπίτι σαν παιδί για ν αποφύγω τη γκρίνια αλλα και πάλι την εχω. Μου εχει δημιουργηθει κάτι σαν ψυχολογικο με αποτέλεσμα να μην περναω γενικα καλα και να είμαι μέσα στο άγχος. Τι ώρα θα γυρίσω, τι να πω οτι εκανα για να μη γκρινιάζουν. Ακόμα και δυο ώρες να είμαι εξω παλι τα ιδια θα εχω δεν ξερω πια τι να κανω για να είμαι πιο ηρεμη

Με σκοτώνει που σε έβλεπα στεναχωρημένο και δεν μπορούσα να σε πάρω μια σφιχτή αγκαλιά, να σου ψιθυρισω ότι όλα θα φτιάξουν. Δεν ξέρω τι το προκάλεσε, σε ρώτησα την ώρα που σε αποχαιρετουσα, και εσύ πάντα περήφανος (και λίγο εγωιστής) με καθησυχασες ότι δεν είναι κάτι. Μου έχει αποτυπωθεί όμως το θλιμμένο βλέμμα σου να απομακρυνεται πίσω από το παράθυρο, ώσπου πια να μην μπορώ να το διακρίνω, το νιώθω όμως ότι ακόμα με κοιτάς. Εγώ στέκομαι εκεί ανήμπορη, σου χαμογελάω. Με πιάνει απελπισία που συνειδητοποιώ σε πόσες συννεφιασμενες μέρες σου υπήρξα απούσα. Συγγνώμη.

Αν ξαναδώ δάσκαλο σχολής οδηγών στην πόλη μου να μην σταματάει το όχημα του σε διάβαση για να περάσει ο πεζός θα τον διαπόμπευσω σε όλη την πόλη, επώνυμα. Έχουμε κι εμείς δικαίωμα στην κυκλοφορία. Οι πεζοι. Ντροπή! Αντί να δίνουν το καλό παράδειγμα, καταπατουν τον κοκ.

Είμαι στα 41και μόνος , στρέιτ . Προσπαθώ να κάνω σχέση αλλά μάταια ... Φοβάμαι ότι οι γνωστοί και φίλοι θα με παιρνανε για γκέι .