ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Επηρεάζονται από αυτά που ακούω γύρω μου ειδικά σε δουλειές, όταν ακούω να παραπονιούνται είτε για τη δουλειά είτε για τους συναδέλφους είτε για τους διευθυντές και μετά κλείνονται στο καβούκι μου και δεν θέλω να αλλάξω δουλειά. Μου αρέσει εδώ που είμαι, κυρίως γιατί δουλεύω με άτομα που δεν αντιπαθώ, Όμως κάποτε πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται ότι επειδή ειχα ασχημη εμπειρια στο παρελθον συμβιβαστηκα με αυτην που δεν εχει εξέλιξη. Ακούω συχνα απο φιλες που συζητουν για τη δικη τους εργασια "αυτή κάνει το ένα κανει το άλλο, κουτσομπολευει στο αφεντικο, κάνει μπουλινγκ κτλ" αυτα με φοβιζουν. Φυσικά τα έπαθα στο παρελθόν και μπουλινγκ και υπονόμευση . Τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να τα αντιμετώπιζα διαφορετικά. ειμαι καλή συνάδελφος, υπάρχουν και καλύτεροι από εμένα αλλά πιστεύω είμαι αρκετά καλή και περιμένω το ίδιο από τους άλλους . Δεν κουτσομπολευω, πάντα βοηθώ, δεν πασαρω τη δουλειά μου αλλού, επίσης αρκετά συχνά φτιάχνω κέικ ή οτιδήποτε άλλο γλυκό και κερνάω τους συναδέλφους. Δεν ζητώ πολλά ούτε να ειμαι φίλη με όλους απλά θέλω μια αρκετα καλή σχέση με τους συναδέλφους εν ώρα εργασίας. Δεν ζητω να βγαίνουμε και για καφέ. Τελοσπαντων με πιέζει ψυχολογικά πολύ αυτό ειδικά αυτή τη περίοδο που είμαι στενα οικονομικά.

Επειδή διάβασα μία εξομολόγηση εδώ για το τι είναι και το τι δεν είναι η μοναξιά, θα σας πω την δικιά μου ιστορία. Από το δημοτικό μέχρι και το λύκειο δεχόμουν πολύ έντονο μπούλινγκ. Και δε μιλάω για το είδος του μπούλινγκ που όλοι λίγο πολύ περάσαμε που είναι απλά πειραγματάκια και μία φορά. Μιλάω για κάθε μέρα να δέχομαι λεκτική, ψυχολογική και μερικές φορές και σωματική βία. Δεν είχα καθόλου φίλους, μόνο μερικά άτομα που ανταλλάσαμε καμιά κουβέντα και μέχρι εκεί. Πλέον είμαι 27 και κάτι. Απολογισμός των έως τώρα σχέσεων μου; 3 ή 4 διαδικτυακές, μία από κοντά με την οποία χώρισα 1 χρόνο πριν. Ξαναγύρισα στο σημείο μηδέν και είναι χειρότερα από ποτέ καθώς πλέον έχω απελπιστεί. Όταν πάω βόλτες μόνος μου νιώθω απαίσια. Όταν ακούω τραγούδια τα οποία θέλω να μοιραστώ με κάποιον (ή και όταν βλέπω ταινίες/τοπία/φωτογραφίες που θέλω να δείξω σε κάποιον για να μου πει τη γνώμη του) νιώθω τόσο μόνος, με πονάει σωματικά σχεδόν η μοναξιά.. με τη μία και μοναδική μου σχέση από κοντά (επειδή τις διαδικτυακές δε ξέρω αν πρέπει να τις θεωρήσω "σχέσεις") δεν είχαμε σχεδόν κανένα κοινό και πλέον που πέρασε τόσο πολύ καιρός από τότε που χωρίσαμε, συνειδητοποιώ πως ήμασταν μαζί ο καθένας για τους δικούς του λόγους και όχι από αληθινή αγάπη, εγώ επειδή δεν άντεχα άλλο να είμαι μόνος και αυτή επειδή δε μπορούσε να είναι μαζί με τον μεγάλο της έρωτα για λόγο απόστασης και κάτι άλλο που δε μπορώ να αποκαλύψω εδώ, έστω και ανώνυμα. Αυτό είναι μοναξιά: να μην έχεις έναν άνθρωπο να πείτε μία καλημέρα, να μην έχεις κάποιον να μοιραστείς στιγμές, να πηγαίνεις μόνος σου για περπάτημα, να περιμένεις (ανυπομονείς σχεδόν) για το πότε θα έρθει η ώρα να πας για ύπνο ωστέ να χαθείς και να μην σκέφτεσαι την άδεια σου ζωή.. αυτό είναι η μοναξιά και ανεξαρτήτως αν επέλεξες εκούσια να είσαι μόνος ή έγινε για τον χ, ψ λόγο, πονάει πολύ..

και ακόμα το θέμα σχετικά με το τί έχουμε,δέν έχει ξεκαθαριστεί από την πλευρά της.Έχουμε βέβαια προχωρήσει σε πιό προσωπικές εκδηλώσεις(αγκαλιές/φιλιά,όχι κάτι παραπάνω)όμως μετά εξαφανίζεται για 2-3 μέρες,δέν δίνει σημεία ζωής,μετά εμφανίζεται πάλι,και ξανά απ'την αρχή τα ίδια.Έχω επιχειρήσει δύο φορές να κάνουμε συζήτηση σχετικά,αλλά κάνει ότι δέν ακούει,αρχίζει τα νάζια και τις τρυφερές εκδηλώσεις που ανέφερα πιό πάνω,και άντε εγώ μετά να επιμείνω στο ότι θέλω να συζητήσουμε.Ξεχνάω και τη συζήτηση,και τα πάντα ξεχνάω εκείνη τη στιγμή.Όπως έγραψα,είμαστε στο 4ο ραντεβού.Στα πόσα καίγομαι; Ε ναί,γιατί στο τέλος βλέπω ή να με σχολάει ή να κάψω εγκέφαλο με αυτό που συμβαίνει.Δέν βλέπω να γίνεται κάτι άλλο.Δέν ξέρω τί συμβαίνει μεταξύ μας,τί έχουμε,και άν έχουμε κάτι τελικά.

Επειδή διαβάζω αρκετές εξομολογήσεις σχετικές με μοναξιά,παιδιά μην γράφετε για μοναξιά όσοι δεν περνάτε ή δεν έχετε περάσει μοναξιά.Γιατί μοναξιά δεν είναι ότι έχω φίλους που δεν τους βλέπω,σχέση που δεν περνάω καλά και διάφορα τέτοια.Μοναξιά είναι όταν δεν έχεις κανέναν.Και δεν εννοώ την ακραία περίπτωση να μην έχεις ούτε γονείς ή συγγενείς,αλλά τα υπόλοιπα. Όταν η μόνη σου επιλογή για να βγεις είναι μόνος,όταν γιορτές,γενέθλια,καλοκαίρια,ρεπό,αργίες τα περνάς μόνος αφού δεν έχεις σύντροφο ή παρέα να κανονίσετε κάτι,όταν σε ρωτάνε τα νέα σου και αλλάζεις θέμα (εκτος αν λες ότι κοίταζα το ταβάνι ή έκανα παρέα στον υπολογιστή μου),όταν δεν έχεις μια αγκαλιά,και το χειρότερο απ'όλα,όταν αυτή η κατάσταση δεν βλέπεις να αλλάζει στο άμεσο μέλλον.Αυτό είναι η μοναξιά παιδιά,όσοι το έχουν περάσει ή το περνάνε καταλαβαίνουν σίγουρα τί εννοώ,και όχι το 'δεν είμαι καλά με τη σχέση μου ή με τους φίλους μου'.

Σπούδασα νομική και δεν το εξάσκησης δουλεύω ως πωλήτρια και ντρέπομαι που δεν το ακολούθησα, σκέφτομαι να ξανά αρχίσω να ασχολούμαι με την νομικη

Μπήκε διάρρηκτης στο πατρικό μου τα ξημερώματα.Τον είδε ο αδερφός μου και έφυγε τρέχοντας αυτός και άκουσε μηχανή αυτοκινητου στο δρόμο. Ήταν μέσα στον ύπνο και δεν πρόλαβε να κάνει πολλά ο αδερφός μου. Απ' όταν το έμαθα δε μπορώ να ηρεμήσω. Παραβίασε το χώρο μας ένας άγνωστος. Τρόμαξα τόσο πολύ.

4 χρόνια και κάτι μαζί… η πρώτη μου σχέση. Ο πρώτος μου σε όλα…Ο πρώτος άνθρωπος που αγάπησα, τον ερωτεύτηκα στ’αληθεια. Δεν βλέπω όμως πράγματα που θέλω από αυτόν…Ή βλέπω και κάποια που δεν μου αρέσουν και με ενοχλούν… Από τη μια καταλαβαίνω πως δεν γίνεται να συνεχίσουμε άλλο, αλλά από την άλλη πως χωρίζουν απλά οι δρόμοι 2 ανθρώπων; Ειδικά όταν έχεις περάσει τόσες στιγμές με τον άλλον. Και το χειρότερο; 4 χρόνια τώρα μοιράζομαι όλα τα άγχη και τα όνειρα των σπουδών μου μαζί του, και τώρα έτσι ξαφνικά, δε θα είναι καν στην ορκωμοσία μου. Ο άνθρωπος που με στήριζε πάντα στις εξεταστικές μου. Φέτος παίρνω πτυχίο, και όπως πάει, δε θα έχω αυτόν τον άνθρωπο εκεί, σε αυτήν την τόσο σημαντική μερα για μένα….

Από συνήθεια μπαίνω εδώ… όταν κάπως νιώθω…και ας ανακουφίστηκα που δεν κολλάω πλέον… διάβασα κάτι και είπα… κοιτά να δεις… πως μπορεί κάποιος να νιώθει και ο άλλος να μην το γνωρίζει…και να νιώθει τα ίδια… Να πω μακάρι να μην είναι αυτό αλλά κάτι άλλο; Θα είναι λάθος αν αναλογιστώ τα πράγματα που είδα… θα πω πως ένα κομμάτι κάθε βραδιάς… θα είναι πάντα δικό σου…

Πάντα μόνη μου είμαι. Μπορεί όχι απόλυτα αλλά νιώθω μόνη. Απ το δημοτικό ακόμα όταν προυσπαθουσα να κάνω φιλίες είτε έκανα με τα λάθος άτομα είτε με άτομα που δεν ταιριαζανε μόνο και μόνο για να έχω με κάποιον να μιλάω. Στο πανεπιστήμιο είπα ότι θα αλλάξω , θα το προσπαθήσω πάλι. Και όντως προσπάθησα παρα πολύ. Έκανα ψυχοθεραπεία , βρήκα όλα τα σημεία εκείνα που με δυσκόλευαν και προσπάθησα. Προσπάθησα παρα πολύ ειδικά για τα δικά μου δεδομένα. Και πάλι τίποτα. Οκ μπορεί ανα φάσεις να έχω κάποιον να βγούμε έναν καφέ η να πούμε μια μαλακια. Αλλά ως εκεί. Ποτε κανεις δε μου έχει στείλει να βγουνε , ποτε κανεις δεν έχει στείλει να δει τι κάνω. Οκ έχω σχέση (και μάλλον είναι ο μόνος λόγος που δεν έχω πέσει σε κατάθλιψη) αλλά αυτό δε λέει και πολλά. Έχω ανάγκη από φίλους. Και είναι ανάγκη. Αλλά κουράστηκα δε μπροω να προσπαθήσω άλλο. Θέλω. Θέλω πολύ να βρω φίλους κλπ αλλά πλέον δε ξέρω πως νιώθω απλά ότι δε μπροω να συντονιστώ Δε μπορώ βα προσαρμοστώ Δε μπορώ να ανήκω κάπου Και δε ξέρω πια τι να κάνω. Σήμερα στη σχολή ένιωθα τόσο μόνη που απλά ήθελα να φύγω Και νιώθω ότι κανεις δε με καταλαβαίνει. Όποιος το ακούει σου λέει Ε προσπάθησε κι άλλο Ε πηγιανε μιλα και σε καναν άνθρωπο Ε το ένα Ε το άλλο. Αλλά δε ξέρω πλέον νιώθω ότι κανένα κομμάτι του εαυτού μου δεν αντέχει να προσπαθήσει άλλο. Μάλλον πρέπει να αποδεκτω ότι είμαι μόνη. Έτσι ήμουν, έτσι είμαι και έτσι θα είμαι.

οταν ο χωρισμος δεν είναι κοινή συναινεσει πονάει πάρα πολύ..σε όποια ηλικια κ αν ειναι το ζευγάρι, για όποιο λόγο κ αν χωρίσει. ακόμα κ αν είναι μια σύντομη σχέση.όταν ο ένας θέλει ακόμα, πονάει πολύ κ είναι πολυ δύσκολο να προχωρήσει.