ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Σταματησα απο τη δουλεια που εργαζομουν τοσο καιρο...Μονος στο σπιτι, ξοδευω τα λεφτα που μου εμειναν σε σουβλακια και μπυρες...3 μπουκαλια ηπια σε μια μερα...Μπηκα σε μια ομαδικη της σχολης να δω τι παιζει, δεν καταλαβαινω τιποτα, δεν εχω καποιο κινητρο να αρχισω...Νιωθω ενα κενο...

Πληττω..

η αλήθεια είναι πως έχω παρά πολύ καιρό να νιώσω χαρούμενη και φοβάμαι πως δεν θα ξανανιωσω αυτό το συναίσθημα για αρκετό καιρό ακόμα

Τί είναι τελικά καλύτερο,να'σαι παντρεμένος ή ανύπαντρος;Πλησιάζοντας τα δεύτερα άντα και όντας ανύπαντρος,πιάνω τον εαυτό μου κάποιες φορές να ζηλεύει αυτούς που έχουν γίνει γονείς.Από την άλλη,έρχεται και η άλλη πλευρά που λέει ότι τα διαζύγια έχουν αυξηθεί,ότι πολλά ζευγάρια δεν κοιμούνται καν μαζί και ότι τελικά λίγοι παντρεμένοι είναι ευτυχισμένοι,ασχέτως εαν θέλουν να δείχνουν άλλη εικόνα στους έξω.Μου φαίνεται πώς είτε παντρευτείς είτε όχι,στο τέλος μετανιώνεις και για τα δύο.

Να παίρνω και να τρώω ένα σουβλάκι στο δρόμο.. Κι ας είμαι σταρ.

Εδω και δυο μερες το αγορι μου αρχισε να δουλευει στην επιχειρηση του αδερφου του (ενοικιαζει μηχανακια το καλοκαιρι).Μεχρι στιγμης μιλουσαμε συνεχεια βγαιναμε συνεχεια...και οποτε θελαμε! Ελα ομως που αυτες τις δυο μερες λεμε να βγουμε και δεν γινεται με τιποτα! Ειναι συνεχεια μονος του στην δουλεια και για ο,τι γινει μονο εκεινος ασχολειται! Δεν πολυμιλαμε και οταν στελνει ενα μηνυμα στα γρηγορα δεν καταλαβαινω το τι μου λεει.Δεν ξερω που ειναι και τι κανει! Αυτα τα δυο πραγματα ειναι που με στενοχωρουν παααρα πολυ διοτη ολο το χειμωνα δουλευα και δεν τον αφηνα να μην ξερει που ειμαι τι κανω.Πολλες φορες προσπαθουσα να του στειλω ενω δεν επιτρεπεται το κινητο! Και τωρα ειμαι στην ιδια πολη βεβαια στους γονεις μου αλλα δεν φευγω για να παω στην εργασια μου για να ειμαι με εκεινον.Εχω δωσει την παραιτηση για να ξαναγυρισω μετα το καλοκαιρι! Και απο οσο καταλαβαινω θα περασουμε ολο το καλοκαιρι ετσι αφου δεν ασχολειται ο αδερφος του καθολου με την επιχειρηση! Ξερω πως αυτο θα με καταστρεψει γιατι ξερω πως δεν το αντεχω αυτο να ειμαι εδω για εκεινον και εκεινος να μην βρισκει χρονο και αυτο το γνωριζω γιατι περυσι που ημασταν απλα φιλοι ουτε καν για καφε δεν μπορουσε να παει! Παρολα αυτα τον αγαπω πολυ αλλα τι να κανω;;;;

Μιλαμε μέσω σοσιαλ. Αυτός το ξεκινάει, αγνοώ μέχρι εκείνη τη στιγμή την ύπαρξη του. Μένουμε σε άλλες περιοχές εγώ κέντρο αυτός λίγο εξω απο Αθήνα. Με τα πολλα με τα λίγα αποφασίζει να έρθει στην περιοχή μου να γνωριστούμε. Βρισκομαστε γνωριζόμαστε παμε βόλτα, ολα ωραία μέχρι εκείνη την στιγμή. Στη συνεχεια παμε να καθίσουμε να πιούμε κάτι. Παμε καθόμαστε μου λεει ειδα το μαγαζί έχει και φαγητό παίρνουμε; Λέω ναι γιατι όχι. Κι έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Βγάζει τα λεφτά του όχι όχι του λέω θα πληρώσω εγώ, λεει όχι βάλε ένα μικρό ποσο αν ειναι. Όχι λέω θα τα πληρώσω ολα. Και χωρίς καμία αντιρρηση του, πληρώνω εγώ. Δεν με ξενέρωσε εκείνη την ώρα γιατι δεν το σκεφτηκα και πολύ. Αλλα μετα η αλήθεια ειναι οτι είχα δεύτερες σκέψεις. Ειναι θέμα τσιγκουνιας η ανοιχτομυαλοσινης και εγώ απλα ειμαι πίσω; Δίνουμε τελικα ευκαιρία στους τσιγκούνηδες η τσιγκούνης στην καρδιά τσιγκούνης και στα αισθήματα;

Γεια σας.Ειμαι πολύ ερωτευμένη με κάποιον Αλλά δεν ξέρω πώς να τον πλησιάσω.Νιωθω πολύ άσχημη και αυτός είναι απλά κούκλος και νιώθω ότι ποτέ δεν θα γυρίσει να με κοιτάξει.Δεν ξέρω από που να βρω δύναμη και να αποκτήσω λίγη αυτοπεποίθηση.Ξερω ότι μου αρέσει τόσο πολύ,είναι ακριβώς αυτό που θέλω.Ειναι το πιο γλυκό και καλό παιδί και φαίνεται.Αλλα δεν έχω καμία ελπίδα είμαι σίγουρη.Οσο και αν προσπαθήσω δεν θα τα καταφέρω ποτέ.Δεν πρόκειται να γυρίσει να με.κοιταξει κάνεις έτσι όπως είμαι.Που το μόνο που είναι ωραίο πάνω μου είναι τα μάτια μου και τίποτα άλλο.Νιωθω ότι έχω το πιο χάλια χαμόγελο,φοράω σιδεράκια και ειμαι 18 χρονών.Για το σωμα μου ας μην το συζητησω και αυτο που οσο αδυνατο και να ειναι δεν το μπορω.Δεν ξέρω πώς να του μιλήσω και αν θα τα καταφερω ποτέ Αλλά ακόμη και αν του μιλήσω θα είναι μάταιος ο κόπος μου...Και το δύσκολο είναι ότι τον βλέπω συνέχεια παντού μπροστά μου λες και μου το κάνουν επίτηδες...Από την ημέρα που με είχε βοηθήσει σε κάτι χωρίς να με γνωρίσει καν κατάλαβα πόσο γλυκό παιδί είναι.Και από την ημέρα.που με χαμογέλασε με έναν περίεργο βέβαια τρόπο.Γενικως έχω ερωτοχτυπηθει είναι και οι ανασφάλειες μου τεράστιες και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ όλο αυτό...

Εχω τα παντα, αλλα δεν εχω "εκεινον".Εχω μπλεξει με κουραστικές ιστορίες, ψαχνοντας μια αγκαλια, καταληγοντας στον ενα μ@λακα μετά τον αλλον.Σήμερα, κυνική, αμυντική, καχύποπτη, προσπαθώ να μη χάσω εκείνη την πώς την λένε.... ελπίδα.Δεν ξέρω τι μου φταίει, ποιος κάνει το λάθος, μήπως τελικά είμαι ανάξια της αγάπης κάποιου. Δεν το πιστεύω, αλλά το βάσανο της μοναξιάς, σε οδηγεί αναπόφευκτα σε τέτοιες σκέψεις..Τι κάνουμε εδώ; Ανοίγουμε και περιμένουμε; Ή να αρχίσω να ταΐζω καμιά γάτα στη γειτονιά;

Αυστηρά ντυμένη, δίχως χρώματα.Την ξεχωρίζεις από το πρόσωπο. Μόνιμα συνοφρυωμένη έκφραση, ματια άχρωμα και κακιασμένα, με φθόνο και ζήλια. Μαύρη αύρα, όπως και η ψυχή της. Όλοι έχουν άδικο και δεν υπάρχει περίπτωση να αποδειχθεί το αντίθετο καθώς εκείνη έχει το αλάθητο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι γεννημένοι ξινοί. ------>είναι μεγάλη αδικία λοιπόν όλες οι ανύπαντρες γυναίκες (κάθε ηλικίας) να χαρακτηρίζονται έτσι...