ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Λοιπόν είμαι πρωτοετής στη Θεσσαλονίκη οπότε στη πόλη μου (μικρή ομολογουμένως αλλα οχι χωριό) κατεβαίνω χριστούγεννα Πάσχα καλοκαίρι.... Το θέμα ειναι οτι ποτε δεν είχα πολλούς φίλους εδω αλλα δεν ήταν κάτι που με ενοχλούσε ποτε..... Αλλα τώρα ολη η παρέα μου εχει επιλέξει μια σπουδή που το καλοκαίρι δουλεύουν σεζόν σε αλλες περιοχές (γκαντεμιά γιατί κυριολεκτικά το εχουν επιλέξει ολοι) και δεν ξερω τι να κάνω εχω φρικάρει που στο εξής θα είμαι μόνη 3 ολόκληρους μηνες..... Περνάει κανεις το ιδιο; τι μπορώ να κάνω; εχω φρικάρει ΒΟΗΘΕΙΑ

Υπάρχει περίπτωση όταν βλέπεις ένα άνθρωπο δύο φορές να μην ξέρεις αν πραγματικά σου αρέσει σου βγάζει το ερωτικό? Μάλλον τα ερωτηματικά όταν υπάρχουν προς το δεν μου αρέσει θα πάει η δουλειά. Σας έχει τύχει να σας αρέσει πχ μετά το τρίτο ραντεβού? (και δεν μιλάω να σας κερδίσει ο χαρακτήρας αυτό είναι άλλη περίπτωση)

Δεν αντέχω το πρωινό ξύπνημα. Έτσι μου έρχεται να ανεβω στην υψηλότερη οικοδομή και να χτυπήσω τον ηλιο στα αρχίδια.

Ότι είμαι πολύ ειρωνική ως άνθρωπος. Συνέχεια μου αρέσει να απαντάω με ειρωνεία και να πειράζω τους συνομιλητες μου με καυστικά σχόλια. Δεν το κάνω επίτηδες ετσι ξερω να συμπεριφέρομαι σε βαθμό που μ εχει ανησυχήσει. Πολλες φορες έχουν παρεξηγηθεί συνομιλητες μου επειδη θεωρούν πως εχω κατι προσωπικό μαζι τους ενώ ποτε δεν είχα.Θελω να ελαχιστοποιησω αυτήν την κακη συνηθεια πως να το κανω;8

Λέτε, εσείς οι γυναίκες, ότι η απουσία μαλλιών στον άντρα δε σας ενοχλεί, ούτε αποτελεί αιτία απόρριψης. Τότε γιατί όταν αναφέρεστε στις αλλαγές που το πέρασμα του χρόνου φέρνει στους άντρες, το πρώτο πράγμα για το οποίο κάνετε λόγο είναι η φαλάκρα; Αυτό είναι που δε σας ενοχλεί;

Είχα πει σε φίλες μου σε μια συζήτηση πως όταν με το καλό τελείωνε όλη αυτή η σύγχυση στον πλανήτη, έχουμε σκοπό για 9ο παιδί. Και τέλος πάντων η φίλη της φίλης και ούτω καθ' εξής... αυτό μαθεύτηκε και όλοι μας σχολιάζουν αρνητικά. Είμαι έγκυος τελικά, τα καταφέραμε. Αλλά γιατί ρε παιδιά τέτοιο μίσος; κακο κάνουμε; πειράζουμε κανέναν; γιατί τέτοια ζήλεια; όλοι μου λένε ότι θα πηγαίνω να παίρνω τα εγγόνια μου από το σχολείο (νηπιαγωγείο πάνε) και θα είμαι με ένα μωρό στην αγκαλιά. Ε και ποιο είναι το κακο; ηρεμήστε λίγο.

Καλημέρα σε όλους/ες!!! Παιδιά εύχομαι να είστε όλοι καλά!!! Είμαι αρκετά μπερδεμένη και θέλω τη γνώμη σας για ένα πρόβλημά μου!!! Πριν από δύο χρόνια χώρισα με το αγόρι μου, λόγω απιστίας. Τα έμπλεξε στα κρυφά με μια κοπέλα από τη σχολή του, για σύντομο χρονικό διάστημα, για να πάρει σημειώσεις. Τουλάχιστον αυτό μου παραδέχτηκε ο ίδιος τη στιγμή που τους είδα εντελώς τυχαία να βγαίνουν μαζί από το αμάξι στις 11 τη νύχτα, όταν εγώ γύριζα από τη δουλειά και οι φίλοι του μου είπαν πως τα έμπλεξε με τη συγκεκριμένη κοπέλα για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Έτυχε να έχουμε και κοινούς φίλους με τον πρώην μου, οι οποίοι έσπευσαν να με παρακαλέσουν να του δώσω μια ευκαιρία. Η συγκεκριμένη κοπέλα γνώριζε για την ύπαρξή μου και μου ζήτησε συγγνώμη μέσω γνωστών. Δεν τη γνωρίζω προσωπικά και δεν μπορώ να πω πως της έχω κακία. Σε μια απιστία φταίει και το τρίτο πρόσωπο, αλλά συγχρόνως και το άτομο που το παίζει σε διπλό ταμπλό. Είχαμε με το φίλο μου πολύ καλή χημεία, θέλω να είναι καλά, αλλά έχω ξενερώσει απίστευτα. Όλο αυτό το διάστημα με ενοχλεί και επειδή είμαι γυναίκα χαμηλών τόνων δεν έχω την αντοχή να κάτσω να ανοίξω όλην αυτή τη συζήτηση μαζί του, να θυμηθώ ξανά αυτό που με πόνεσε και να του δώσω ευκαιρία. Συγχρόνως σκέφτομαι πως μια απιστία που συγχωρείται επαναλαμβάνεται, αλλά και την ξεφτίλα που θα βιώσω στα μάτια όλων αυτών που με γνωρίζουν. Σε αυτά τα δύο χρόνια γνώρισα έναν άντρα, ο οποίος μαζί με μένα έπαιζε και με άλλες κι έτσι έκοψα. Πιστεύω πως αν ακόμα ήθελα τον πρώην μου δε θα προχωρούσα τη ζωή μου, έστω και για λίγο. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι αν ειλικρινά πιστεύετε πως μετά από μια απιστία δύο άνθρωποι που κάποτε ήταν πολύ καλά, τουλάχιστον σε επικοινωνία και σεξ, θα μπορούσαν να είναι και πάλι όμορφα μαζί. Γιατί εγώ πιστεύω πως όχι.

Καλημέρα φίλοι μου!!! Να είστε όλες κι όλοι καλά!!! Με αφορμή τα οικονομικά-κοινωνικά θέματα που συζητιούνται εδώ μέσα, θα ήθελα τη γνώμη σας για μία άποψή μου που μπορεί να ακούγεται από πολλούς άσχημη. Είμαι γυναίκα, 30 ετών. Προέρχομαι από λαϊκή οικογένεια, νιώθω ευλογημένη που κατάφερα να σπουδάσω μέσα από τη βιοπάλη των γονιών μου, να κάνω μεταπτυχιακό και να αριστεύσω σε δυο ξένες γλώσσες. Νιώθω όμως συγχρόνως άσχημα, όταν σήμερα, στα 30 μου χρόνια, συνειδητοποίησα ότι κοίταζα πάντοτε τους άντρες που ήταν οικονομικά καλύτερα από μένα κι απέρριπτα τα άτομα που προέρχονταν από ανάλογη οικογένεια σαν τη δική μου, την οποία οικογένεια υπερλατρεύω, είχα όμως πάντοτε το φόβο μη γίνει κάτι και στερηθώ και τα βασικά ακόμα. Σκέφτομαι πώς κατάντησα να σκέφτομαι έτσι. Ένας πλούσιος λογικό να απαιτεί μια πλούσια δίπλα του για κάτι σοβαρό κι εσένα να σε έχει συνήθως, κοινώς, για να περνάει απλά καλά. Όμως στις εποχές που ζούμε, που δυστυχώς τα πτυχία ή τα επαγγέλματα πολλοί τα κρεμάσαμε στον τοίχο, δύο μπατιράκια μαζί θα μπορούσαν να μεγαλώσουν παιδιά και να κρατήσουν οικογένεια μόνο με την αγάπη τους; Κι από την άλλη τί θα γίνει δηλαδή; Μόνον οι πλούσιοι/ες θα κάνουν οικογένεια; Τα υπόλοιπα άτομα δεν έχουν ψυχή; Τα σχόλιά σας θα με βοηθούσαν. Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!!!

Για αυτο προτείνω στις νεαρες - παραγωγικές ηλικίες 20- 45 ετών να πάνε σε γραφεια συνοικεσίων για να βρουν συντροφο.Μία Εβρίτισσα συνταξιούχος .

Θελω να παω ταξιδι στην Γαλλια αλλα δεν φτανουν τα χρηματα. 630 ευρω μισθο παιρνω.