ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ειμαι κλεισμενος σπιτι ολη μερα...βγαινω μονο το απογευμα να παω σε ενα ψιλικατζιδικο να παρω κατι να πιω...Παω πιο πολυ για την κοπελα που δουλευει εκει...Αλλα δεν εχω αυτοπεποιθηση δεν προκειται να κανω κινηση...Δεν υπαρχει νοημα σε αυτο που κανω...και γενικα στη ζωη μου...

Τόσα χρόνια δουλεύω έχω ακούσει τα πάντα , έχω και εγώ το δικαίωμα να δείρω έναν πελάτη.

Εχω καταληξει οτι οι γυναικες που βλεπω γυρω μου «εχουν παραπανω αρχιδια» απ´τους αντρες. Και σκεφτηκα ποσο αστειο που συμβολιζουμε το αντρικο φυλο με το θαρρος, τη ντομπροσυνη.«Δεν εχει μουνι» θα’πρεπε να λεμε. Δεν ξερω για σας, αλλα εγω θα ξεκινησω.Φιλακια,Μια αστεια

Είμαι ξανά σε σχέση,μετά από δύο χρόνια που ήμουν μόνη.Αυτό μ'έχει κάνει να πιστέψω ξανά στον εαυτό μου,ν'αποκτήσω και πάλι αυτοπεποίθηση και να ξανανιώσω γυναίκα με όλη τη σημασία της λέξης.Με ανησυχεί όμως που όλα αυτά επειδή μου είχαν λείψει,τα νιώθω σε υπερβολικό βαθμό.Μου αρέσει να νιώθω επιθυμητή όχι μόνο απ"το αγόρι μου,αλλά κι από άλλους.Εκεί που πήγαμε χθές το βράδυ,κάποιοι με κοίταζαν έντονα,και μέσα μου το απολάμβανα.Είναι σαν να έχω χάσει τον έλεγχο,ελπίζω να είναι φάση που θα περάσει,γιατί είμαι ερωτευμένη μαζί του και δεν θέλω να τον χάσω.

Μερικές εξομολογήσεις μου θυμίζουν έναν τύπο που είχα γνωρίσει. Ήταν 38 και συνέχεια μιλούσε για ακριβά αυτοκίνητα ή λεφτά και γυναίκες. Άργησα να καταλάβω ότι ήταν το απωθημένο του και ότι θα ήθελε να έχει ακριβό αυτοκίνητο να συχνάζει σε ακριβά μαγαζιά για να γνωρίζει κοπέλες σαν αυτές που συνοδεύουν πολλές φορές τους πλούσιους.Μου είχε φανεί περίεργο που μιλούσε σαν έφηβος δεν έχω γνωρίσει άλλον άντρα στην ηλικία του που να υπεραναλύει τα αυτοκίνητα και τις γυναίκες. Μια φορά είχε πει ότι αν ένας άντρας νοικιάσει μια γυναίκα πολυτελείας θα προσελκύσει και άλλες τετοιες χωρίς να κάνει τίποτε, δεν του ξαναμίλησα από τότε μου φάνηκε σπούκι που έκανε τέτοιες σκέψεις. Τελευταία τον πέτυχα τυχαία, έλεγε ότι ποτέ δεν τον ερωτεύτηκε κάποια κοπέλα και ότι αν είχε λεφτά θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Δεν ξέρω γιατί αλλά τον λυπήθηκα μου έδωσε την εντύπωση ότι νιώθει πολλή μοναξιά και δεν έχει καταφέρει ακόμη να κάνει σχέση. Νομίζω είναι αρρωστημένα ανασφαλής επειδή δεν είναι ωραίος και πλούσιος.Ποιά φυσιολογική γυναίκα θα τον ερωτευτεί όταν ακούει αυτά που λέει;

Μου χουν γίνει εμμονή τα κιλά μου, ολη την ώρα κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη!! Είμαι κοπέλα,18 χρόνων(1,66 και 48 κιλά) .. Άλλες φορές κοιτάω τον εαυτό μου και μου αρέσει άλλες φορές όχι. Έχω κουραστεί να ασχολούμαι όλη την ώρα με αυτό το πράγμα, να ασχολούμαι όλη την ώρα με το φαγητό και να νιώθω τύψεις αμα δεν φάω κάτι. Πρέπει να αποδεχτώ τον εαυτό μου επιτέλους και να καταλάβω πως έτσι είναι το σκαρι μου "ο τύπος μου" να σημειώσω κάπου εδώ ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα υγείας ούτε παίρνω πλέον από τον περίγυρο μου σχόλια του τύπου φάε τίποτα, αυτά γινόντουσαν παλιότερα. Θέλω απλά να φύγει από το μυαλό μου, γιατί θα μου γίνει εμμονή στο τέλος , ελπίζω να είναι λόγω ηλικίας και όσο μεγαλώνω να αποκτήσω επιτέλους αυτοπεποίθηση και να καταλάβω πως δεν μου λείπει κάτι και πως δεν μετράνε τα κιλα.

Τον Βασίλη δεν τον ήξερα προσωπικα (αναφέρομαι στο παιδί που δολοφονήθηκε από αστυνομικούς) ότι ήξερα το ήξερα από άρθρα .Μιλούσα με ένα παιδί στο Facebook περίπου εναν μήνα ,μια μέρα με ρώτησε τι δουλειά κάνουν οι γονείς μου είπα πως η μητέρα μου ήταν καθαρίστρια σε σπίτι και ο μπαμπάς μου αστυνομικός ,μου είπε και εκείνος τι δουλειά κάνουν οι γονείς του και μετά από αυτό επέμενε να βρεθούμε (πριν την ιστορία με τον Βασίλη )(Μετά την ιστορία με τον Βασίλη) Μου ζήτησε να βγούμε μιας που μιλούσαμε τόσο καιρό ήθελε να βρεθούμε σε ένα πάρκο για να μην τον δουν οι γνωστοί του και αρχίζουν τις ερωτήσεις πριν μάθουμε οι ίδιοι τι θα γίνει Μεταξύ μας . Το βρήκα με το χαζό μου το μυαλό λογικό. Μόλις έφτασα εκεί και με μια γρήγορη ματιά που έριξε οτι ήμασταν μόνοι μας με τράβηξε από το μαλλί και άρχισε να με χτυπάει λέγοντας "αυτό για τον Βασίλη" .Για καλή μου τύχη περνούσε ένας κύριος με τον σκύλο του και βοήθησε ,φοβάμαι ακόμα να το πω στους γονείς μου ,μετά δεν θα με αφήνουν να βγαίνω έξω είμαι 17

Ναι ή όχι;

και μετα απο πολλές εμπειρίες στη ζωή μου οχι μόνο γκομενικες, φτάνω πλέον στο συμπέρασμα ότι οι σχεσεις με τους ανθρώπους δεν με γεμίζουν και είναι σαν ένας τρόπος που επιλέγουμε για να πληγωσουμε την ψυχή μας. Ποτέ κανένας σύντροφος που είχα δεν μου φέρθηκε με σεβασμό ή ανιδιοτελή αγαπη. Πλέον στα 25 βρίσκω μόνο καταφύγιο στα βιβλία μου και πιστεύω πως ετσι θα ζήσω μέχρι τα γεράματα. Η μόνη ευχαρίστηση που αντλώ είναι από την γνώση, πλέον το small talk και τα ραντεβού ανήκουν στο παρελθόν για μενα. Ευχή και κατάρα το υψηλό συναισθηματική και νοητικό iq, δυστυχώς.

αυτό που έκανα τότε κι δε με ένοιαζε αν με συμπαθούν οι άνθρωποι προσκόλληση σε αντικείμενα πραγματα που μου δίναν χαρά κι ζωή. αντικείμενα που αγαπούσα από παιδί κι μου έδιναν ότι δε έβρισκα στους ανθρώπους . αυτά δε σε προδίδουν δε σε προσβάλουν δε σε υποτιμούν στέκουν εκεί που τα τοποθετείς κι τα κοιτάς τους μιλάς νιώθεις κάπου πως ανήκεις . δε σε απορριπτουν αυτά ούτε φεύγουν κι σε παρατούν αφού σε εκμεταλλευτούν. αδυναμίες μου είστε η πηγή ζωής μου κι ας φενετε τρελό για όλους τους άλλους .τρελογατος