ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ
ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.
Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ 1.8.2023 | 22:34
Με έχει επηρεάσει .
Αρχικά είμαι ετών 25 , παντρεμένη δυο χρόνια , σε έναν γάμο με τα κάτω και τα πάνω του με ένα μωρό 2 ετών και έγκυος στο 2ο! Οι γονείς μου χωρισμένοι , υπήρχε ένα σπίτι του μπαμπά όπου όταν χώρισε για να ξεφορτωθεί και τα παιδιά να κάνει την ζωή του το παραχώρησε στην μανα μου να μένει μαζί μας . Μεγαλώσαμε η αδερφή μου έφυγε και στο τώρα , ή μανα μου εδώ κ 10 χρόνια συναπτά ειναι ερωτευμένη με έναν τοξικό , ο οποίος παντρεμένος , όλο της λέει πως θα φύγει . Την έκανε σκεφτείτε να έρθω εγώ και η οικογένεια μου στο πατρικό υποτίθεται κ της έλεγε ότι αυτοί θα φύγουν οι 2 τους . (Όπου δεν έγινε ποτε ))!!! Με την σειρά μου κατάφερα να διωξω την μανα μου η οποία ειναι και άρρωστη γιατί τον τελευταίο χρόνο της έχουν τύχει ένα σωρό αρρώστιες και χειρουργεία στο κεφάλι , και σοβαρά χειρουργεία . Αλλά δεν άντεχα άλλο να βλέπω μια κοροϊδία ομαδική . Και πάμε στο τώρα η μανα μου έχει φύγει εδώ και 5 μήνες από το σπίτι κ έχει νοικιάσει μόνη της (παρόλο που δεν έχει πολλά χρήματα μονο σύνταξη αναπηρική ελάχιστο ποσό ) . Ακόμα και αυτό με θλίβει Συγχρόνως στην ζωή της όποτε την παρατάει η καψούρα έχει έναν καλό άνθρωπο να της κάνει παρέα που τον θυμάται όποτε ο άλλος την παρατάει. Αυτο γίνεται εδώ και 3 χρόνια (μια με τον έναν και μια με τον άλλον (στο μυαλό της ). Και το πρόβλημα ειναι , πως δεν έχει δικιά της ζωή . Πως επειδή μένουμε κοντά όλο θέλει παρέα κ το εγγόνι της εγώ όμως είμαι πολύ οξύθυμη και όλο την βρίζω κ την διώχνω ! Και εξαιτιας της νιώθω πως ούτε εγώ έχω ζωή ! Αφού θα ξυπνήσω το πρωί και με το που ανοίξω τα μάτια μου εγώ και το παιδί μου τσουπ εδώ ! Να δει τι θα φαμε, τι θα κάνουμε (όταν λείπει ο άντρας μ ) όταν είναι εδώ έχουν λογοφέρει κ δεν έρχεται Δεν αντέχω άλλο ούτε τα προβλήματα της . Ούτε αυτήν την αναμονή να περιμένει τον πρίγκηπα 10 χρόνια κ αυτός να κοροϊδεύει κ τα παιδιά της! 1 χρόνο τώρα πάω κ ψυχολόγο , όπου η αναφορά ήταν μονο στην μανα μου . Σκεφτείτε πως πχ πάμε σουπερ μάρκετ και έχει θάρρος κ λέει εγώ περνάω παντού είμαι ΑΜΕΑ και εσυ έγκυος μου λέει προχωρά να περάσουμε μπροστά ακόμα κ αυτό εμενα μ την δίνει ! Θα πει σε όλους για τα θέματα υγείας της , κ όλη μέρα μια μούρη μίζερη μπροστά σε άλλον κόσμο και κλαψούρισμα . Δεν μπορώ αλλο αυτήν την εικόνα . Νιώθω πως μου είναι βάρος αυτή η γυναίκα , πως μια ζωή θα σκέφτομαι τον δικό της πόνο , και αφού πάλι σήμερα την έβρισα λέγοντας πως όλο δεν εισαι καλά αλλά πετάς όταν σου στέλνει ο μ**** η ίδια με κοπάνησε κάτι λάθη μου του παρελθόν τους και μου ευχήθηκε τα παιδιά μου να μου φερθούν όπως της φέρομαι…
1.8.2023 | 14:35
Μια αλλαγή να έρθει ίσως... ;
Νιώθω μίζερη. Ενώ δεν μου λείπει κάτι, νιώθω πολύ άσχημα γενικά. Λες κι έχω εγκλωβιστεί στη ζωή μου και απλά την παρακολουθώ να περνάει από μπροστά μου. Δεν έχω κανέναν για παρέα και το εννοώ. Μία βδομάδα άδεια και δεν κανονίζω γιατί απλά λέω πού να πάω μόνη μου, χωρίς όχημα (δεν οδηγώ). Δεν ξέρω τι έχει συμβεί και τα βλέπω όλα τόσο μαύρα. Είναι και κάποιες μέρες που είναι πιο νορμάλ συναισθηματικά, γενικά νιώθω απίστευτα πεσμένη σαν να μην έχει κάτι νόημα. Κάτι πρέπει να αλλάξει αλλά δεν ξέρω τι... Χθες το βράδυ είδα μια κοπέλα περιποιημένη για την βραδινή της έξοδο και ζήλεψα απίστευτα... Έχω να βγω βράδυ σίγουρα τρία χρόνια. Αλλά όταν δεν έχεις κανέναν πού να πας; Και μια κοπέλα μόνη να βγαίνει κακά τα ψέματα δεν είναι και ό, τι πιο ευχάριστο...
1.8.2023 | 04:14
Δεν έχω κανέναν φίλο
Κυριολεκτω όταν λέω ότι δεν έχω ούτε έναν φίλο. Ούτε παλιό συμμαθητή ούτε παλιό συμφοιτητή, αφού τα σπάσαμε τα τσανακια χρονια τώρα(καλα 2-3 ήταν έτσι κι αλλιως μη φανταστείτε). Από τη δουλειά ως δασκάλα κάθε χρόνο και αλλού ελάχιστες επαφές οι περισσότεροι συνάδελφοί ξινοι ή ανταγωνιστικοί ή αδιάφοροι να μιλάνε μόνο για τα λεφτά που δε φτάνουν ,πάλι φιλίες γιοκ αφού και κάποιες φορές πάνω που ερχόμουν με κάποιον λίγο πιο κοντά αλλάζαμε πάλι τόπους, σχολείο , προτεραιότητες ,άλλος σπουδές άλλος οικογένεια κτλ. Κάποια χρόνια εργάστηκα και σε ακριτικά νησιά και δυσπρόσιτα χωριά και απομονώθηκα εντελώς τοτε. Το αποτέλεσμα να έχω διοριστεί πλέον στον διπλανό νόμο από το πατρικό μου(έναν νομο γεμάτο χωριά, με ολιγοθέσια σχολεία ,αρα παλι κοινωνική ζωή μηδέν)μενω με γονείς γιατί πετάω καμια διακοσαρα και για να πηγαινοέρχομαι 50 χλμ να πάω και άλλα τόσα να γυρίσω από το εκάστοτε χωριό και δε νοικιάζω (του χρόνου θα έρθω λογικά με μετάθεση εδω και τότε θα νοικιάσω μόνη μου που ούτε ξέρω και αν το θέλω και αυτό ή αν θέλω να φύγω εντελώς αλλού με καμία αποσπαση...). Και γενικά νιώθω απλά εγκλωβισμενη. Έχω σύντροφο τον βλέπω αλλά οκ δε γίνεται να είμαστε και όλη μέρα μαζί (και ούτε θέλω κιόλας) . Φίλους θέλω , παρέα, βγαίνω έξω βλέπω παρέες και απλά με πιάνουν τα κλαματα. Φοβάμαι ότι θα πεθάνω μόνη μου και ότι και να πεθάνω κανείς δε θα νοιαστει . Μόνο με μια συνάδελφο έχω επαφές αλλά αυτή έχει δύο παιδιά άρα δεν είναι στην ίδια φάση να βγει να κάνει γενικά πράγματα είναι πολύ με το σπίτι της και την οικογένειά της. Έχω μια θλίψη που δεν μπορώ καν να σας περιγράψω. Ούτε ενδιαφέρον να κάνω δραστηριότητες εχω ούτε τίποτα. Δεν έχω βρει δηλαδή κάτι που να με εξιταρει να το κάνω ως δραστηριοτητα. Με το παραμικρό κλάμα και κακό. Εσείς καλά ;;;;
31.7.2023 | 20:05
Πράττω σωστά η όχι;
Είμαι σε ένα μεγάλο δίλημμα.
Αρχικά να πω, πως έβγαινα με ένα παιδί το οποίο τώρα είναι σεζόν σε ένα νησί. Επειδή εγώ, έχω μεγάλο κόλλημα μαζί του, λέω να πάω μέχρι εκεί ώστε να τον δω. Βέβαια, δεν είναι κάτι σοβαρό, παίζει οριακά να κάνει κάτι με άλλο άτομο, αλλά εγώ θα πάω εκεί για εκείνον. Δεν ξέρω αν πράττω σωστά η όχι, και δε ξέρω κατά πόσο χαζό είναι αυτό π θα κάνω η για το πόσο μαλακας θα νιώσω.
31.7.2023 | 00:36
"Εισεβαλε" στο χωρο μου
Το αγορι μου με εχει ξενερωσει με κατι που εκανε (το οποιο του εχω εξηγησει) κ εδω κ 2 μερες δεν του πολυμιλαω γιατι θελω το χρονο μου να ξεπερασω αυτο που εκανε (αν το ξεπερασω) κ να παω παρακατω (οχι δεν ειναι απιστια αν αναρωτιεστε). Σημερα το πρωι μου εστειλε μηνυμα "μου ελειψες, θα ερθω να σε δω το απογευμα". Του απανταω "δεν θεωρεις οτι πρεπει να με ρωτησεις προτου μου ανακοινωσεις οτι θα ερθεις στο σπιτι μου? καθιστωντας εμμεσως πλην σαφως σαφες οτι δεν θελω να ερθει". Εκεινος ζητησε συγγνωμη. Μετα συνεχισαμε να συζηταμε για το λογο για τον οποιο με εχει ξενερωσει κ τελοσπαντων καποια στιγμη επειδη ενιωθα οτι λεγαμε ολο τα ιδια σταματησα να απανταω. Προσπαθησε να με καλεσει δυο, τρεις φορες κ δεν απαντησα κ μετα μου στελνει "ερχομαι σπιτι σου". Εγω δεν το πιστεψα, λεω σιγα μην ερθει ενω του εχω πει νωριτερα οτι δεν θελω να τον δω. Κ ομως ηρθε κ επειδη μενω σε ισογειο αρχισε να χτυπαει το παραθυρο του δωματιου μου κ επειδη το παραθυρο ηταν λιγο ανοιχτο το ανοιξε παραπανω για να μπορεσει να με δει (ειχα μισοκατεβασμενα τα στορια) κ μου ζητουσε να του ανοιξω. Εγω (αφου ξεπερασα το αρχικο σοκ οτι οντως ηρθε απροσκλητος στον χωρο μου) δεν γυρισα καν να τον κοιταξω . Εννοειται πως δεν του ανοιξα κ δεν ενιωσα καν ασχημα γιατι ειχα ξεκαθαρισει οτι δεν θελω να τον δω.
Θεωρησα παρολα αυτα ολη τη συμπεριφορα του οριακα τρομακτικη, με εκανε να φοβαμαι πλεον να αφησω ανοιχτο το παραθυρο μου μην τυχον και αποφασισει να ξαναερθει και να "εισβαλει" σχεδον κυριολεκτικα στο χωρο μου με το ετσι θελω. Ειναι φοβερο το πως καποιοι ανθρωποι δεν αντιλαμβανονται οτι ο προσωπικος σου χωρος ειναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ κ οτι μπορει για καποιον να ειναι εως και τραυματικο το να σου ανοιξει καποιος το παραθυρο με το ετσι θελω και να αποκτησει προσβαση στον προσωπικο σου χωρο. Παρολο που δεν μπηκε μεσα ηταν σαν να μπηκε, γιατι μπορουσε να με δει και μου μιλουσε. Με ξενερωσε 10 φορες περισσοτερο, με τρομαζουν οι ανθρωποι που δε σεβονται το "οχι" σου κ γενικα οι ανθρωποι που δεν σεβονται το χωρο σου κλπ. Εγω προσωπικα οσο απεγνωσμενη και να ημουν να μιλησω σε καποιον δεν θα πηγαινα απροσκλητη στο σπιτι του ποτε. Αρχικα ειναι σαν να θες να αναγκασεις τον αλλον να σου ανοιξει επειδη εχεις κανει τον κοπο να πας μεχρι εκει κ δεν θα ηθελα ποτε να αναγκασω καποιον να μου μιλησει οταν μου εχει πει οτι δεν νιωθει ετοιμος. Γενικα δεν μου αρεσει να πιεζω και να αναγκαζω τους αλλους να κανουν κατι που δεν θελουν. Οταν καποιος λεει "οχι" πανω σε οποιοδηποτε θεμα πρεπει μερικες φορες να το καταλαβαινουμε. Αληθεια οι σχεσεις με κουραζουν. Οταν βλεπω οτι ο αλλος κανει κατι που στα δικα μου ματια ειναι εντελως λαθος, απλα τρελαινομαι κ δεν μπορω να το ξεπερασω οτι φερθηκε ετσι κ νιωθω οτι δεν μπορουμε να ειμαστε μαζι τη στιγμη που εχουμε διαφορετικη οπτικη σε καποιες βασικες αρχες οπως ο σεβασμος κλπ. Δηλαδη τι νοημα εχει η οποια συζητηση κλπ? Αν εχεις μαθει να μη σεβεσαι το οχι του αλλου πως εγω μπορω να σε κανω να το αλλαξεις αυτο με 5 κουβεντες που θα σου πω? Ειναι ματαιο.
31.7.2023 | 00:19
Ολο ατυχιες
Μετα απο αμετρητες αποτυχημενες γνωριμιες που δεν κατεληξαν καλα επειδη του ταδε του εφυγε γρηγορα ενθουσιασμος ή ξερω γω εξαφανιζοταν ή ηταν σε σχεση ή δν ηξερε τι ηθελε και ουτω καθεξης.
Ειδικα με τον τελευταιο πριν μισο χρονο, μετα απο 3 φορες που ειχαμε βγει, ξαφνικα εξαφανιστηκε και μετα απο μερες μου εστειλε ενα κατεβατο μηνυμα γεματο ακαταλαβιστικα που δεν εβγαζαν κανενα νοημα. Ειχα ξενερωσει τοσο ασχημα που δεν του απαντησα ποτε ξανα.
Ετσι αποφασισα να μεινω μονη, παρεα με τη μοναξια μου, καθως ειχα σκεφτει οτι κοντευω τα 30, οποτε ηταν ευκαιρια για μενα να ασχοληθω πλεον με αλλα πραγματα.
(παντα ειχα παρεα τη μοναξια μου, παντα ενιωθα καλα οταν με συντροφευε η μοναξια διοτι παντα εκανα πραγματα που με ευχαριστουσαν π.χ το να γραφω βιβλιο, να διαβαζω h/y για τις εξετασεις κοκ)
Απλα αυτη τη φορα ηθελα να μεινω για τα καλα μονη, εντελως μακρια απο τετοια προβληματα και δραματα.
Μισο χρονο αργοτερα ομως ετυχε να γνωρισω καποιον, ο οποιος αρχικα που και που μου επιανε κουβεντα και ηθελε να με γνωρισει, αλλα εγω επειδη δεν ημουν σε φαση για γνωριμιες, απλα ημουν τυπικη μαζι του αλλα με τον καιρο πηγαινε καλα το ολο πραγμα διοτι εβλεπα μια ομορφη επικοινωνια. Ομως μετα τη 1 φορα που βγηκαμε και ειχε παιχτει κατι μεταξυ μας, εμαθα οτι τα εφτιαξε με μια κοπελα (ειτε ηταν πριν βγουμε ειτε αφοτου βγηκαμε, διοτι συναψαν σχεση το ιδιο σ/κ που βγηκαμε) Ξενερωσα τοσο ασχημα που δεν ξανα ασχοληθηκα μαζι του. Ειχα καταλαβει επιτοπου οτι επαιζε μαζι μου και ταυτοχρονα λυπηθηκα την αλλη κοπελα γιατι δεν φαινεται να γνωριζει τιποτα απο αυτα.
Νιωθω οτι δεν θα βρεθει ενας νορμαλ ανθρωπος που να μην εχει κουσουρια , red flags ή προβληματικη συμπεριφορα. Δεχομαι να τυχουν διαφωνιες κτλ σε μια σχεση καθως ολοι οι ανθρωποι εχουμε και τα θετικα και τα αρνητικα μας, αλλα δεν δεχομαι ο αλλος να συμπεριφερεται σαν μαλακας και να μην ξερει τι θελει ή να παιζει με τα συναισθηματα του αλλου.
Δεν ειχα ποτε σχεση, ειδικα μακροχρονια σχεση και ποτε δεν εχω παει διακοπες με την σχεση μου ή να συγκατοικησουμε μαζι. Η αδερφη μου που ειναι 3 χρονια μικροτερη μου, το ζει ολο αυτο και χαιρομαι για αυτην, αλλα παραλληλα με λυπει που εγω μπορει να μην το ζησω ποτε.
Με τοσα που εχω περασει, με τρομαζει πλεον και η σκεψη του να γνωρισω καποιον διοτι παρατηρω οτι ειναι εξαιρετικα δυσκολο να ταιριαξετε με καποιον και να υπαρχει αμοιβαια θεληση και ενδιαφερον και αλλα πολλα πραγματα.
30.7.2023 | 23:18
Οι ατελείωτες σκέψεις μου.
23 χρόνων. Απόφοιτη φιλοσοφικής σχολής. Ενώ θα έπρεπε να χαίρομαι που πήρα το πτυχίο μου και που ξεμπερδεψα από εκείνο το τόσο τοξικό περιβάλλον πλέον σκέφτομαι πολλά . Προσπαθώ να διορθώσω την εικόνα μου ( είχα ακμή, μου άφησε σημάδια το Φεβρουάριο με εκαψαν σε κέντρο αισθητικής και ακόμη παλεύω με αυτό το έγκαυμα) . Εδώ και δύο μήνες δίνω χρήματα για θεραπείες για να αποκαταστήσω το δέρμα μου και δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ότι δεν φαντάζομουν ποτέ στην ζωή μου ότι στα 23 δεν θα έχω μια όμορφη σχέση , ότι δεν θα έχω πάει ακόμη διακοπές ακόμη με τον φίλο μου ότι δεν θα έχω καθόλου φίλες γυναίκες ( έχω μόνο άνδρες που με στηρίζουν) ότι θα με πιάνουν μοναξιες και απαισιόδοξες σκέψεις. Και πραγματικά σιχαίνομαι αυτή την ηλικία. Υποτίθεται ότι θα έπρεπε να την λατρεύω αλλά την σιχαίνομαι. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα σταθερό κάθε μέρα κυριαρχεί η ανασφάλεια. Θέλω και εγώ να κάνω μια όμορφη σχέση θέλω να συγκατοικησω να συζησω να έχω έναν άντρα στην ζωή μου που όταν ανοίγω τα μάτια μου το πρωί να ναι δίπλα μου. Το βλέπω πολύ σοβαρά το θέμα και έτσι ακριβώς θέλω να το βλέπει και ο επόμενος. Να μην μιλάει για άλλες , να εστιάσει σε μενα για αυτόν να υπάρχω μόνο εγώ. Να έχουμε χρήματα να πηγαίνουμε βόλτες ταξίδια στα νησιά και όλα αυτά που θέλω και επιθυμώ απλά δεν υπάρχουν και δεν ξέρω πότε και αν θα τα έχω και σπαζομαι αφάνταστα όταν βλέπω άλλους μαζί εδώ και μήνες. Χρειάζονται δραστικές και καλές αλλαγές επιτέλους.
30.7.2023 | 21:34
αχαριστια
Νιωθω οτι οσο μεγαλωνω χανω την πιστη μου στους ανθρωπους γιατι ολο κ περισσοτεροι μου αποδεικνυουν οτι ειναι για την παρτη τους κ οσο κ αν λενε οτι σε νοιαζονται κλπ δεν θα διστασουν να σου φερθουν σκαρτα οταν τους δοθει η ευκαιρια ή οταν τους βολευει κ δεν θα τους νοιαξει καν. Ως ανθρωπος παντα προσπαθω να βοηθω τους αλλους κ παντα εκτιμω κ ανταποδιδω το παραμικρο που θα κανει καποιος για μενα αλλα ταυτοχρονα απογοητευομαι οταν καποιοι απλα περιμενουν τα παντα απο μενα αλλα δεν ειναι προθυμοι να ανταποδωσουν ουτε τα μισα.
Παραδειγμα: συναδελφος απο τη δουλεια δεν οδηγει κ επειδη μενουμε κοντα μου εχει ζητησει καποιες φορες να τη γυρισω σπιτι. Αφου το εκανα καποιες φορες μετα εγινε καπως δεδομενο απο την πλευρα της οτι καθε μερα θα πηγαινοερχομαστε μαζι. Δεν θα ειχα κανενα προβλημα να το κανω αν εβλεπα οτι κ η ιδια απο την πλευρα της με καποιο τροπο μου εδειχνε οτι εκτιμαει τη βοηθεια που της προσφερω. Αντ' αυτου η τυπισσα δεν εχει προσφερθει ουτε μια φορα ουτε να μου δωσει λεφτα για βενζινη, ουτε να μου παρει ενα καφε ρε παιδι μου δεδομενου οτι εξοικονομει τοσα λεφτα χαρη σε μενα. Σημειωτεον αν δεν ειχε εμενα καποιες φορες πηγαινε με αλλους συναδελφους ή περνουσαν να την παρουν φιλοι οταν μπορουσαν-δεν γινοταν κ πολυ συχνα βεβαια αυτο γιατι οι ανθρωποι ειχαν δουλειες- κ αρκετα συχνα αναγκαζοταν να παρει ταξι γιατι η συγκοινωνια στην περιοχη μας δεν ειναι καλη οποτε δεν μιλαμε οτι της εξοικονομουσα λεφτα για ενα εισιτηριο μετρο, αλλα λεφτα για ταξι που ξερουμε ολοι ποσο ακριβα ειναι! Ε τον τελευταιο καιρο λοιπον βρισκω δικαιολογιες κ της λεω ειτε οτι δεν θα κοιμηθω σπιτι οποτε οτι θα ερθω απο αλλη περιοχη το πρωι στη δουλεια ειτε λεω οτι δεν γυρναω σπιτι μετα τη δουλεια για να μην την πηγαινοφερνω. Κ μερικες φορες σκεφτομαι"κριμα ειναι μωρε, γιατι της το κανω αυτο" κ αμεσως μετα σκεφτομαι "γιατι αυτη τι εκανε για μενα κ της χρωσταω να την βοηθησω" κ συνειδητοποιω οτι καθολου ασχημα δεν πρεπει να νιωθω.
Οσο ημουν μικροτερη γινομουν πραγματικα χαλι να με πατησουν οι γυρω μου, αλλα πλεον αν καποιος δεν ειναι κοντινος φιλος μου κλπ δεν νιωθω καμια ευθυνη να ειμαι τοσο δοτικη απεναντι του γιατι οι ανθρωποι δεν εκτιμανε και την αχαριστια δεν την μπορω. Κακα τα ψεματα κανεις δεν προσφερει τιποτα ανιδιοτελως, ισως μονο στην οικογενεια μας ειμαστε προθυμοι να προσφερουμε ανιδιοτελως, σε ολους τους αλλους οχι. Σιγουρα επιδιωκεις κατι οταν βοηθας, ακομα κ αν αυτο ειναι η συμπαθεια του αλλου πχ. Αλλα οταν καποιος χαρη σε σενα εξοικονομει τοσα λεφτα για μενα δεν νοειται το να μην προσφερθει να στο ανταποδωσει. Νιωθω οτι οσο μεγαλωνω κλεινομαι ολο και πιο πολυ στον εαυτο μου με την εννοια οτι προσπαθω να μη χρειαζομαι κανεναν σε κανενα επιπεδο, ουτε οικονομικο, ουτε να μου κανουν χαρες γιατι απλα δεν θελω να νιωθω οτι τους χρωσταω κατι γιατι μπορει μετα να πατησουν εκει για να μου ζητανε αλλα. Δυστυχως η αχαριστια των αλλων με κανει ολο και πιο πολυ να νοιαζομαι μονο για την παρτη μου και να μην ειμαι υπερβολικα διαθεσιμη για ατομα που δεν θα εκαναν το ιδιο για μενα. Ειναι ασχημο ομως αυτο. Ειναι ασχημο το να ξερεις οτι μπορεις να κανεις τη ζωη καποιου ευκολη και να μην το κανεις απλα κ μονο επειδη ο αλλος δεν το εκτιμα.
30.7.2023 | 20:15
Δεν την παλεύω άλλο πια.
Νοιώθω τόσο κουρασμένη ψυχικά που δεν ξέρω που πάνε τα τέσσερα. Όλα είναι βουνό. Όλα είναι στενόχωρα, μάταια. Η ζωή μοιάζει με εφιάλτη. Όλα πάνε κατά διαόλου. Με σιχαίνομαι, δε μπορώ καν να με βλέπω. Δεν μπορώ να πειθαρχησω. Δεν μπορώ να ονειρευτω. Δεν μπορώ να έχω φιλοδοξία. Αντικρύζω καθημερινά μια μάνα που δεν έχει δόντια, που δεν πλενεται, που είναι σαν την κακόμοιρα πάνω από το κινητό όλη μέρα να μιλάει με άγνωστους και να λέει ψέματα ότι είναι 29 χρόνων, αντικρύζω έναν πατέρα κακομοίρη με πολλά προβλήματα συμπεριφοράς που με φέρνει πολλές φορές σε δύσκολη θέση για πολλούς λόγους και λόγω της λεκτικής του βίας και λόγω άλλων καταστάσεων, σκέφτομαι πόσα χρόνια έχω μπροστά μου μέχρι να καταφέρω να φυγω από εδώ μέσα και απελπιζομαι, πονάω στη σκέψη ότι δεν έχω αγαπηθεί ποτέ και στη σκέψη ότι αυτό είτε δε θα έρθει ποτέ είτε θα αργήσει, σκέφτομαι την τελευταία φορά που ερωτεύτηκα και που έδωσα όλο μου το είναι για κάποιον και το πως μου φέρθηκε και όλα μαζεύονται, γίνονται ένα ατελείωτο μαύρο βουνό που δε με αφήνει να ονειρευτω, να ηρεμήσω, να προχωρήσω. Πονάω κάθε μέρα και δεν έχω κανέναν να με σώσει. Κανέναν. Μόνο εμένα. Και εγώ αργώ. Δεν μπορώ να με σώσω γρήγορα. Ούτε εύκολα. Δε θα ήθελα να έρθει κάποιος να με σώσει αλλά θα ήθελα μια φορά να νοιώσω ένα απόλυτα αμοιβαίο ενδιαφέρον, να νοιώσω ότι ερωτεύομαι και ότι με ερωτεύονται, να νοιώσω ότι έχω μια αγκαλιά στην οποία θα μπω όχι για να εξαρτηθω από αυτήν αλλά για να μου δώσει λίγη δύναμη να συνεχίσω. Μέσα στον πόνο που ζω στο πλαίσιο του οικογενειακού μου περιβάλλοντος θα ήθελα μια φορά και εγώ να νοιώσω κάτι αμοιβαίο, να νοιώσω ποθητή και σημαντική. Λάθος, ναι δεν πρέπει να περιμένουμε κάτι έξω από εμάς για να νοιώσουμε σημαντικοί. Όμως μπορούμε να πάρουμε δύναμη από κάτι έξω από εμάς. Άλλοι το έχουν αυτό. Άλλοι παίρνουν αυτή τη δύναμη. Που είναι και σκατοψυχοι. Και εγώ. Ένα τίποτα. Όπως πάντα. Πρέπει μάλλον να αποδεχτώ τη μοίρα μου στην αγάπη και να συμβιβαστώ με το ότι θα αργήσω να φύγω από αυτό το τοξικό σπίτι. Ποιος ξέρει για πόσα χρόνια ακόμα θα ζω εδώ και έτσι. Ίσως με λίγη αγάπη να άντεχα. Με ένα είμαι εδώ για σένα. Με ένα πάμε μια βόλτα όταν έχεις χρόνο. Με ένα πάμε στη θάλασσα για αγκαλιές από κάποιον που θα ερωτευτώ και θα με ερωτευτεί. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας και αυτό. Εδώ δεν μπορούν οι άντρες για τους οποίους ένοιωσα κάτι να μου πουν ούτε γειά. Έχω αντέξει 27 χρόνια χωρίς αγάπη και δεν ξέρω πόσα ακόμα χρονιά χωρίς αγάπη έχω μπροστά μου. Μάλλον όλη μου τη ζωή. Πείτε μου κάτι που θα με βοηθήσει να το αποδεχτώ επιτέλους.
29.7.2023 | 21:43
Συμφωνία
Είχαμε πεί πως θα έχουμε κάτι χαλαρό,κάτι που θα κάνει και τους δύο να είμαστε καλά χωρίς περαιτέρω δεσμεύσεις.Αυτό είχει κρατήσει για 8 μήνες,μέχρι που εγώ τον τελευταίο μήνα γνώρισα κάποιον άλλο που μαζί του όλα είναι διαφορετικά επειδή υπάρχει και το συναισθηματικό.Με λίγα λόγια,τον ερωτεύτηκα και εκείνος το ίδιο απ'ότι δείχνει.Είπα ξεκάθαρα στον,άς τον πούμε πρώην,την αλήθεια,και δέν θέλει να την δεχθεί.Με ενοχλεί συνέχεια με μηνύματα και τηλεφωνήματα.Δέν μπορώ να ευχαριστηθώ αυτές τις πραγματικά όμορφες στιγμές που ζώ με το αγόρι μου.Φοβάμαι πολύ,δέν θέλω να μπλέξω το αγόρι μου σε αυτή την κατάσταση,και δέν ξέρω τί να κάνω.Άν συνέβαινε σε εκείνον αυτό που συνέβη σε εμένα δέν θα με πείραζε καθόλου,και απορώ γιατί θέλει να δυσκολεύσουμε τις ζωές μας και να μήν κοιτάξει ο καθένας μας μπροστά.
ΕΠΙΛΟΓΕΣ
από το Lifo.gr
